Wednesday, January 11, 2012
Κάποιοι μας θυμίζουν αυτά που κάποιοι από εμάς έχουν ξεχάσει... (ευχαριστώ, Aγγελική !)
Ένα heavy metal κομμάτι που είναι γραμμένο , όχι από Έλληνες, αλλά από ένα σουηδικό συγκρότημα που ακούει στο όνομα "Sabaton"! Ο τίτλος του κομματιού είναι "Coat of Arms" και στο βίντεο μπορείτε να διαβάσετε μεταφρασμένους τους στίχους του, που υμνούν τους αγώνες των Ελλήνων!
Monday, January 09, 2012
Σοκολατένιο κέικ με μπανάνα
Η αρχική συνταγή υποστηρίζει ότι έχει γαλλικές ρίζες. Πιθανόν. Εξάλλου είναι τόσο δύσκολο να τεκμηριώσει κάποιος την "εθνική" ταυτότητα ενός εδέσματος. Οι γεύσεις ταξιδεύουν αιώνες τώρα, δεν έχουν σύνορα, μπαίνουν στο σπίτι μας, στρώνονται στο τραπέζι μας για να φιλέψουν, να χορτάσουν, να μας ταξιδέψουν μέσω της γεύσης, των χρωμάτων και αρωμάτων σε άλλα μέρη, παραδεισένια, μαγικά, σε άλλους χρόνους αλλοτινούς. Πολύ αυθόρμητα θα έλεγα ότι η "κουζίνα" μόνο ενώνει λαούς, ανθρώπους, κουλτούρες.Το "γαλλικό" κεκάκι λοιπόν, έβγαλε το άσπρο ζαχαρένιο και εντελώς βουτυρώδες γλάσσο του και φόρεσε μια σοκολατένια κάπα από ελληνικότατη μερέντα. Πέταξε το σιρόπι σφενδαμου και γλυκάθηκε με σιρόπι από σπιτικό γλυκό κουταλιού της μαμάς. Ελάφρυνε με ένα αυγό λιγότερο, μαύρισε με διπλή δόση κακάο και μυρώθηκε με λίγες σταγόνες εσάνς πικραμύγδαλου και από "γαλλικό", μεταμορφώθηκε σε "ελληνικό" κεκάκι γευστικότατο, ευκολότατο, οικονομικότατο και ελαφρότατο σαν συννεφάκι!
Μας συνοδεύει στον καφέ μας, μας "ξελασπώνει" σε μια απρόσμενη επίσκεψη, "ντύνεται" επετειακά αντί τούρτα γενεθλίων (όπως στην φωτό)και "εορταστικά" ως βασιλόπιτα!
υλικά
Για το κέικ:
- 190 γρ. αλεύρι κοινό
- 1 κουταλάκι σόδα φαγητού
- 1 κουταλάκι μπαίκιν πάουντερ
- 2 γεμάτες κουταλιές κακάο
- 150 γρ. ζάχαρη
- 2 αυγά
- 2 κουταλιές σιρόπι από γλυκό κουταλιού ή σιρόπι παγωτού
- 2 μπανάνες
- 150 γρ. του λίτρου γάλα πλήρες
- 150 γρ. του λίτρου σογιέλαιο ή σησαμέλαιο ή καλαμποκέλαιο αλλά όχι ελαιόλαδο
- Λίγες σταγόνες εσάνς πικραμύγδαλου (εναλλακτικά)
Για το γαρνίρισμα:
- Μερέντα ή
- λειωμένη κουβερτούρα με μια κουταλιά κονιάκ
- Χρωματιστά ζαχαρωτά
εκτέλεση
- Κοσκινίζουμε το αλεύρι, την σόδα, την μπέκιν πάουντερ και το κακάο σε μια λεκανίτσα, προσθέτουμε την ζάχαρη, το λάδι, το γάλα το σιρόπι και τις μπανάνες αφού τις λιώσουμε πρώτα και ανακατεύουμε καλά τα υλικά μας.
- Χτυπάμε ελαφρά τα αυγά, τα προσθέτουμε στο μίγμα μας και συνεχίζουμε το χτύπημα.
- Βουτυρώνουμε ένα ταψάκι, το στρώνουμε με λαδόκολλα, ρίχνουμε μέσα την ζύμη μας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο (170°C) για 35-40 λεπτά περίπου.
- Μόλις κρυώσει λίγο το κέικ μας, το αναποδογυρίζουμε στην πιατέλα μας και βγάζουμε το χαρτί
- Στρώνουμε μια σεβαστή ποσότητα μερέντας πάνω, κάτω και πλαγίως
Στολίζουμε με χρωματιστά ζαχαρωτά, αμυγδαλόπαστα
Wednesday, December 21, 2011
Ας πάει και το παλιάμπελο...
Κι αν δεν έχουμε όλοι γεμάτο πορτοφόλι, έχουμε καλή καρδιά!Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα!
Friday, December 16, 2011
Μέσα στην μαύρη μπίχλα που μας επιβάλλουν, τον καταθλιπτικό στολισμό της πλατείας Συντάγματος που λες και έγινε επί τούτου για να επεκταθεί η μελαγχολία και το άγχος και στα παιδιά, με αποτέλεσμα οι μαμάδες αντί να κάνουμε τις όποιες αγορές μας από το κεντρο, να "χτυπάμε καρτα" στα παντός είδους χαρούμενα και ιδιωτικά mall, φορώ το καλό μου το χαμόγελο, σηκώνω τα μανίκια και τρέχω στην κουζίνα να φτιάξω πιροσκί.
Δώρο χριστουγεννιάτικο σε όλους η αυτούσια συνταγή της οικογένειας μου για παραδοσιακά Ποντιακά πιροσκί, αναντάμ παπαντάμ!
Σας εύχομαι ολόψυχα να γιομίσει η κοιλιά σας και να γιάνει η καρδιά σας!
Υλικά
Για την ζύμη (15 πιτάκια περίπου):
500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 φακελάκι ξηρή μαγιά
1 αυγό
1 κουταλάκι αλάτι
Νερό όσο πάρει
1 φλιτζανάκι περίπου ελαιόλαδο
Υλικά για την γέμιση ΤΥΡΙΟΥ:
250 γρ. τυρί φέτα
1 αυγό
1 κουταλιά ξερό δυόσμο
Υλικά για την γέμιση ΠΑΤΑΤΑΣ:
4-5 μέτριες πατάτες, βρασμένες
Αλάτι
Πιπέρι
Ψιλοκομμένο άνηθο
Λίγο σοταρισμένο ξερό κρεμμύδι
Γάλα
Ετοιμασία
Για γέμιση τυριού:
Λιώνουμε πολύ καλά το τυρί με το πιρούνι και ανακατεύουμε όλα τα υλικά. Αν χρειαστεί αραιώνουμε με λίγο γιαούρτι.
Για γέμισης πατάτας:
Λιώνουμε τις πατάτες με το πιρούνι, προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε καλά.
Ζυμώνουμε μαζί όλα τα υλικά για την ζύμη καλά μέχρι να γίνει μαλακή χωρίς να κολλάει στα χέρια. (Αν χρειάζεται αραιώνουμε με λίγο νερό ή γάλα ή αντιθέτως ροσ8έτουμε αλεύρι αν η ζύμη γίνεται πολύ μαλακή).
Αφήνουμε την ζύμη σκεπασμένη με μία πετσέτα να φουσκώσει.
Οταν είναι έτοιμη, παίρνουμε ένα-ένα μπαλάκι (σαν μεγάλο καρύδι) και το ανοίγουμε σε λεπτό φύλλο στο μέγεθος ενός πιάτου του τσαγιού.
Βάζουμε μια κουταλίτσα γέμιση και κλείνουμε σε μισοφέγγαρο.
Τηγανίζουμε σε αντικολλητικό τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο (να μην κολυμπούν) σε μέτρια φωτιά ώσπου να πάρουν ένα χρυσό χρώμα.
Τα τοποθετούμε πάνω σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθούν τυχόν λάδια.
Καλή επιτυχία!
Σημ. Την παραπάνω συνταγή θα την βρείτε και στο πρώην hungry.gr όπου την δημοσίευσα πριν πολλά χρόνια.
Καλά Χριστούγεννα σε όλες τις γλώσσες!
Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα κόσμε!
Afrikaner [Afrikaans] “Geseënde Kersfees”
Albanian “Urime Krishtlindjet”
Amharic “Enkwan laberhana ledat abaqqawot”OR “Melkam amat ba`al yehunellachihu”
Arabic “Milad Majid” OR “Milad Saeed”
Argentine “Feliz Navidad”
Armenian “Shenoraavor Nor Dari yev Pari Gaghand”
Bohemian “Vesele Vanoce”
Brazilian Portuguese “Feliz Natal”Briton “Nedeleg laouen na bloavezh mat”
Bulgarian “Tchestita Koleda” OR “Tchestito Rojdestvo Hristovo”
Cambodian “Soursdey Noel”
Chinese [Mandarin] “Sheng Dankuai Le”
Chinese [Cantonese] “Sing Daan Faai Lok”
Cornish “Nadelik Lowen”Croatian “Sretan Bozic”
Czech “Velike Vanoce”
Danish “Glædelig Jul”Dutch “Vrolijk Kerstfeest”
English [American] “Merry Christmas”
English [Australian] “‘Ave a bonza Chrissy, Mate”
English [UK] “Happy Christmas”
Esperanto “Gojan Kristnaskon”
Estonian “Roomsaid Joulu Puhi”
Farsi “Christmas-e-shoma mobarak bashad”
Faroese “Gleðilig Jól”
Filipino “Maligayang Pasko”
Finnish “Hauskaa Joulua”
French “Joyeux Noël”
Frisian “Noflike Krystdagen en in protte Lok en Seine yn it Nije Jier”
Gaelic “Nollaig Shona Dhuit”
German “Froehliche Weihnachten”
Greek “Καλά Χριστούγεννα"
Hawaiian “Mele Kalikimaka”
Hebrew “Mo’adim Lesimkha. Chena tova”
Hindi “Shub Badadin”
Hungarian “Boldog Karácsonyt”
Icelandic “Gledileg Jol”
India “Tamil Nadu – Christmas Vaazthukkal “
Indonesian “Selamat Hari Natal”
Iraqi “Idah Saidan Wa Sanah Jadidah”
Irish “Nollaig Shona Duit”
Italian “Buon Natale”
Japanese “Meri Kurisumasu”
Korean “Sung Tan Jul Chuk Ha”
Latvian “Prieci’gus Ziemsve’tkus un Laimi’gu Jauno Gadu”
Lithuanian “Linksmu Kaledu”
Malay “Selamat Hari Natal dan Tahun Baru”
Maltese “Il-Milied it-tajjeb”
Maori “Meri Kirihimete”
Navajo “Ya’at’eeh Keshmish”
New Guinea Pidgin “Meri Christmas”
New Zealand “Happy Christmas”
Norwegian “Gledelig Jul”
Pennsylvania German “En frehlicher Grischtdaag”
Peru “Felices Fiestas” OR “Feliz Navidad”
Polish “Wesolych Swiat Bozego Narodzenia”
Portuguese “Feliz Natal”Punjabi “Hacahi Ke Eide”
Rumanian “Sarbatori Fericite”
Russian “S Rozhdestvom Kristovym”
Serbian “Hristos se rodi”
Slovakian “Sretan Bozic” OR “Vesele vianoce”
Samoan “Manuea le Karisimasi”
Scots Gaelic “Nollaig chridheil huibh”
Slovak “Vesele Vianoce. A stastlivy Novy Rok”Slovene “Srecen Bozic”
Spanish “Feliz Navidad”
Swahili “Heri ya Krismasi”Swedish “God Jul”
Tagalog [Philippines] “Maligayang Pasko”
Tahitian “Ia ora’na no te noere”
Telugu “Santhasa Krismas”
Thai “Suksan Christmas”
Turkish “Noeliniz Ve Yeni Yiliniz Kutlu Olsun”
Ukrainian “Z Rizdvom Krystovym” OR “Veselogo Rizdva”"
Urdu [Pakistan] “Shadae Christmas”
Uzbek “Yangi Yiligiz Mubarak Bolsun”
Vietnamese “Chuc Mung Giang Sinh”
Welsh “Nadolig Llawen
http://synodoiporia.blogspot.com/2011/12/blog-post_6465.html
Afrikaner [Afrikaans] “Geseënde Kersfees”
Albanian “Urime Krishtlindjet”
Amharic “Enkwan laberhana ledat abaqqawot”OR “Melkam amat ba`al yehunellachihu”
Arabic “Milad Majid” OR “Milad Saeed”
Argentine “Feliz Navidad”
Armenian “Shenoraavor Nor Dari yev Pari Gaghand”
Bohemian “Vesele Vanoce”
Brazilian Portuguese “Feliz Natal”Briton “Nedeleg laouen na bloavezh mat”
Bulgarian “Tchestita Koleda” OR “Tchestito Rojdestvo Hristovo”
Cambodian “Soursdey Noel”
Chinese [Mandarin] “Sheng Dankuai Le”
Chinese [Cantonese] “Sing Daan Faai Lok”
Cornish “Nadelik Lowen”Croatian “Sretan Bozic”
Czech “Velike Vanoce”
Danish “Glædelig Jul”Dutch “Vrolijk Kerstfeest”
English [American] “Merry Christmas”
English [Australian] “‘Ave a bonza Chrissy, Mate”
English [UK] “Happy Christmas”
Esperanto “Gojan Kristnaskon”
Estonian “Roomsaid Joulu Puhi”
Farsi “Christmas-e-shoma mobarak bashad”
Faroese “Gleðilig Jól”
Filipino “Maligayang Pasko”
Finnish “Hauskaa Joulua”
French “Joyeux Noël”
Frisian “Noflike Krystdagen en in protte Lok en Seine yn it Nije Jier”
Gaelic “Nollaig Shona Dhuit”
German “Froehliche Weihnachten”
Greek “Καλά Χριστούγεννα"
Hawaiian “Mele Kalikimaka”
Hebrew “Mo’adim Lesimkha. Chena tova”
Hindi “Shub Badadin”
Hungarian “Boldog Karácsonyt”
Icelandic “Gledileg Jol”
India “Tamil Nadu – Christmas Vaazthukkal “
Indonesian “Selamat Hari Natal”
Iraqi “Idah Saidan Wa Sanah Jadidah”
Irish “Nollaig Shona Duit”
Italian “Buon Natale”
Japanese “Meri Kurisumasu”
Korean “Sung Tan Jul Chuk Ha”
Latvian “Prieci’gus Ziemsve’tkus un Laimi’gu Jauno Gadu”
Lithuanian “Linksmu Kaledu”
Malay “Selamat Hari Natal dan Tahun Baru”
Maltese “Il-Milied it-tajjeb”
Maori “Meri Kirihimete”
Navajo “Ya’at’eeh Keshmish”
New Guinea Pidgin “Meri Christmas”
New Zealand “Happy Christmas”
Norwegian “Gledelig Jul”
Pennsylvania German “En frehlicher Grischtdaag”
Peru “Felices Fiestas” OR “Feliz Navidad”
Polish “Wesolych Swiat Bozego Narodzenia”
Portuguese “Feliz Natal”Punjabi “Hacahi Ke Eide”
Rumanian “Sarbatori Fericite”
Russian “S Rozhdestvom Kristovym”
Serbian “Hristos se rodi”
Slovakian “Sretan Bozic” OR “Vesele vianoce”
Samoan “Manuea le Karisimasi”
Scots Gaelic “Nollaig chridheil huibh”
Slovak “Vesele Vianoce. A stastlivy Novy Rok”Slovene “Srecen Bozic”
Spanish “Feliz Navidad”
Swahili “Heri ya Krismasi”Swedish “God Jul”
Tagalog [Philippines] “Maligayang Pasko”
Tahitian “Ia ora’na no te noere”
Telugu “Santhasa Krismas”
Thai “Suksan Christmas”
Turkish “Noeliniz Ve Yeni Yiliniz Kutlu Olsun”
Ukrainian “Z Rizdvom Krystovym” OR “Veselogo Rizdva”"
Urdu [Pakistan] “Shadae Christmas”
Uzbek “Yangi Yiligiz Mubarak Bolsun”
Vietnamese “Chuc Mung Giang Sinh”
Welsh “Nadolig Llawen
http://synodoiporia.blogspot.com/2011/12/blog-post_6465.html
Sunday, May 22, 2011
Τα καλύτερα κανάτια είναι τα Αιγινίτικα
Η Αίγινα φημίζεται για πολλά, κυρίως για το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, τα φιστίκια και.... τα κανάτια! 
Για ‘μένα που δεν εργάζομαι στο νησί για να εξαρτώμαι οικονομικά από αυτό, με αναπαύει εγωϊστικά το να μην γνωρίζουν πολλοί τις χάρες της. Είναι όμορφη, δροσερή, ακόμα ξέγνοιαστη, πευκόφυτη από την μια, γεμάτη φιστικιές (ευτυχώς) ή μόνο πέτρες και βράχια από την άλλη. Με τα νεοκλασικά της στη χώρα, την μεσαιωνική πόλη, τα μοναστήρια της, τις υπέροχες θάλασσες της, 
το φαλακρό ενεργό ηφαίστειο της, τα ψαροχώρια , τα καλά κρυμμένα μαγευτικά ορεινά χωριουδάκια, τα ξωκλήσια, την ιστορία της.... Απολαμβάνω κάθε μέρος της , κάθε πεζούλα, κάθε αμμουδιά, μα και κάθε λιχουδιά της. Αποφεύγω τις προσωπικές αναμνήσεις και τρέχω στο παρόν χωρίζοντας το σε εποχές.
Καλοκαίρι...
δεν έχει να ζηλέψει τίποτα και από κανέναν. Αμμουδιά θες; Βράχια; Βαθιά μα καταπράσινα νερά; απόμερες ακρογιαλιές και μέρη για ψαροντούφεκο; Διαλέγεις και παίρνεις. Όλα είναι κοντά σου μα και όσο 
πρέπει μακριά σου. Θες βουνό και θάλασσα; Να μένεις στο πευκόφυτο βουνό και να αγναντεύεις τον Σαρωνικό και το ηλιοβασίλεμα από την βεράντα σου; Τό’χεις! Θες ησυχία; Θες φασαρία; Όπου και αν έχω πάει καλοκαιρινές διακοπές, πάντα οι τελευταίες τουλάχιστον ημέρες είναι αφιερωμένες στην Αίγινα. Για να ολοκληρωθεί τέλεια ο κύκλος. 
Με περιπάτους ελάχιστων χιλιομέτρων στα γύρω ξωκλήσια, να ανάψουμε κεράκι προσφορά σε όσους πάσχουν σωματικά και πνευματικά και σε όσους έχουν περισσότερη ανάγκη. Με την ευκαιρία μαζεύουμε και τα πεσμένα ξερά κουκουνάρια για το τζάκι του χειμώνα.
Με «εξερευνήσεις» στα ορεινά του νησιού και τις εγκαταλειμμένες αγροικίες, με πεζοπορίες στην κορφή των βουνιών μέσα από τις δασωμένες τους πλαγιές ή τις ξερές και κακοτράχαλες. Σουλατσάροντας στα δρομάκια της χώρας και ψωνίζοντας από τους ντόπιους παραγωγούς 
φρέσκα προϊόντα μαζεμένα το ίδιο πρωί από τα μποστάνια τους αλλά και γερεμέζι, φρέσκο γάλα, θυμαρίσιο μέλι...
Πίνοντας καφεδάκι μα ακριβώς πάνω στην θάλασσα χαζεύοντας τη Μονή απέναντι από την Πέρδικα. Απολαμβάνοντας υπέροχες γεύσεις στο Ανίτσαιο, στους Άλωνες, ψηλά στη δασωμένη πλαγιά της Αγια Μαρίνας. Περιδιαβαίνοντας στα κυριολεκτικά στενά σοκάκια της μοναδικής Παχιάς Ράχης....
Το καλοκαίρι διακόπτεται σχεδόν πάντα απότομα , με μια μπόρα. Υπέροχα, ήρθε το φθινόπωρο! Με τα πρωτοβρόχια μια υπέροχη μυρωδιά αναδύεται από τη γη, την κιμιλένια. Αυτή τη γη 
που το άλλοτε πολύτιμο χώμα της συντηρούσε τις μισές οικογένειες του νησιού. Κάθε σπίτι και ένας φούρνος, κάθε φούρνος και ένα εργαστήριο κανατιών. Αυτό το χώμα που τώρα είναι σαν «καταραμένο» γιατί τίποτα δεν μπορεί να καρποφορήσει πέρα από θυμάρια και κάππαρη. Τα πεύκα μοσχοβολούν καθώς η βροχή τα ξεπλένει, τα καθαρίζει και τα κάνει να μοιάζουν πιο πράσινα από ποτέ! Μια γλυκιά μελαγχολία σε κατακλύζει και είναι αυτή η πιο κατάλληλη στιγμή για να καθίσεις πίσω από το μισάνοιχτο τζάμι και να απολαύσεις ένα ζεστό καφέ χαζεύοντας την βροχή καθώς ο υγρός καιρός σε χτυπά στο πρόσωπο και σε «ξυπνά», σε αναζωογονεί. Η αντιθέτως να βυθιστείς περισσότερο και να χαλαρώσεις με ένα καλό ανάγνωσμα ή και με το γράψιμο ακόμα. 
Καιρός να μαζέψουμε τα ξύλα για τον χειμώνα και να στρώσουμε τα κιλίμια. Εδώ, δεν χρειαζόμαστε πολύτιμα χαλιά, εδώ μπαινοβγαίνουμε με τα ξύλα για το τζάκι ανα χείρας. Εδώ απλώνουμε τις αρίδες μας μπροστά στο τζάκι και τρώμε απίστευτες ποσότητες φιστικιών. Εδώ ψήνουμε κρεμμύδια και μανιτάρια, πατάτες και ψωμάκι χωριάτικο. Δεν είναι αυτό το τζάκι για περσικά χαλιά, αλλά για απολαυστικά χειμωνιάτικα
πρωινά και χαλαρά μισοφωτισμένα βραδάκια. Για να φιλέψουμε φίλους και καμιά φορά να κοιμηθούμε στρωματσάδα με το λιγοστό φως από τα καρβουνιασμένα ξύλα να μας νανουρίζει.. Κρύο, υγρασία, υπερβολικά καθαρός αέρας, μα η εικόνα σχεδόν ίδια με του φθινοπώρου μόνο που τώρα δεν έχει αίσθηση μελαγχολική αλλά χουχουλιάρικη.
Μακρύς ο χειμώνας, ήσυχο το νησί από τους εποχιακούς παραθεριστές. Ότι πρέπει για ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση, υπερβολική ίσως, αλλά Παρασκευή απόγευμα βρέξει-χιονίσει τα καράβια γεμάτα φτάνουν στο νησί. Να ανοίξουν τα σπίτια, να ιδωθούν οι γείτονες, να ηρεμίσουν από την 
αγχωτική εβδομάδα. Να ανάψουν οι χωριάτικοι φούρνοι να ψήσουν χωριάτικο ψωμάκι και κυριακάτικο ψητό. Να ξεχυθούν στα χωράφια για άγρια χόρτα, ραδίκια, ρόκες, καυκαλήθρες, αγριομάρουλα και ζοχούς. Να πάνε Σαββάτο απόγευμα για ένα ζεστό καφέ και γαλακτομπούρεκο στη χώρα και το βράδυ όπου θέλει η παρέα.
Κυριακή πρωί για προσκύνημα και ευλογία στον Άγιο Νεκτάριο, στην Παναγιά Χρυσολεόντισσα, στον Άγιο Μηνά .. Μέχρι να ζεστάνει ο καιρός και σιγά σιγά να έρθει η άνοιξη.. . να μπουμπουκιάσουν τα δεντράκια, να πρασινίσει η γη, να βγουν τα πρώτα γεννήματα στα χωράφια... να ξεμυτίσουν τα σαλιγκάρια... να ευωδιάσει ο αέρας από τα πολλά αρώματα, να χορτάσουν τα μάτια από τα πολύχρωμα χωράφια, τους λουλουδιαστούς κήπους. Να φορέσουμε κοντομάνικο και καπέλο και να ανεβούμε στα εκκλησάκια, στην παλιά χώρα. 
Να περιδιαβούμε στα στενά μονοπάτια, να μπούμε στα λίγα όρθια εκκλησάκια, να προσκυνήσουμε και να φανταστούμε τον μεσαίωνα και την τρομερή εποχή του Μπαρμπαρόσα. Όπου τρακόσες εξηνταπέντε εκκλησιές ήταν κάποτε στον μικρό λόφο. Λένε μάλιστα πως είχε και άλλα τόσα σπίτια, κάθε σπίτι είχε και το εκκλησάκι του, κάθε εκκλησάκι με τις πολεμίστρες ακόμη και μέσα στο ιερό, να ρίχνει μια ματιά την ώρα της Θείας λειτουργίας ο παπάς. Μα και με μικρές κρυψώνες για τα παιδιά και τα κειμήλια. Στα μέσα της ανηφοριάς, η επισκοπή όπου λειτούργησε ο Άγιος Διονύσιος. Κάτω από τα λίγα και μοναδικά δεντράκια του λόφου που σκιάζουν την επισκοπή, μπορούμε να δούμε με τα μάτια της φαντασίας μας τους πιστούς να κάθονται ένα γύρω από την εξώπορτα 
της εκκλησιάς και να ακούν με προσοχή τον Άγιο καθισμένο στο μικρό βραχάκι που τους μιλά για τόσα και τόσα όμορφα πράγματα.
Γυρνώντας αριστερά το κεφάλι, κάτω χαμηλά το μοναστήρι του Άγιου Νεκτάριου και πιο πίσω η νέα μεγάλη εκκλησιά, όπου πολύ μελάνι έχει χυθεί και πολύ περισσότερη γκρίνια έχει ζαλίσει το μυαλό μας για το χτίσιμο της και τα έξοδα της. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ας την αφήσουμε για τους περίεργους και ας συνεχίσουμε την ανηφοριά στην κορυφή του λόφου με την εκκλησιά με τα δυο ιερά, τον Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Γεώργιο. Δεν χρειάζεται να αναφέρω την περίοδο των Χριστουγέννων ή του Πάσχα. 
Δεν υπάρχει τόπος, μέρος και γωνιά που να μην ομορφαίνει και να ευωδιάζει, πόσο μάλλον η Αίγινα. Ένα νησί που είναι τόσο κοντά αλλά και όσο πρέπει μακριά, με τα δάση του, τα φιστίκια και κάππαρη του, 
τα παντού φυτρωμένα θυμάρια, τους λίγους εναπομείναντες κεραμοποιούς, τα αμαξάκια με τα άλογα, την όμορφη χώρα με τα νεοκλασικά και τα ορεινά γραφικά χωριά , το μοναδικό , τα αρχαία της μνημεία –την Αφαία, τον ναό του Ελλάνιου Διός στη κορυφή του πιο ψηλού βουνιού, την κολόνα - τις φραγκοσυκιές, τις συκιές και το γερεμέζι που το φτιάχνουν τώρα πια ελάχιστοι.
Και για να μην σας αφήσω ορεξάτους, όσοι πιστοί στις παραδόσεις, στα αγνά προϊόντα και την προσωπική προσπάθεια, έψαξα, ρώτησα και έμαθα από μια γλυκύτατη μοναχή πως το φτιάχνουν αυτό το γκερεμέζι.
Φροντίζουμε για φρέσκο κατσικίσιο γάλα που το πήζουμε λίγο το βραδάκι με δυο κουταλιές έτοιμο γερεμέζι για την ζύμωση ή στην χειρότερη με απλό πλήρες γιαουρτάκι, αυτό στο πήλινο με την πέτσα. Αν είναι καλοκαίρι ρίχνουμε λίγο αλατάκι να μην παραξινίσει. Το πρωί πια, αφού έχει μισοπήξει, το παίρνουμε και το βάζουμε σε ένα σφιχτό τουλπάνι ή πάνινη σακούλα. Το κλείνουμε και το κρεμάμε όξω σε κανά δέντρο. Τα ζουμιά τρέχουν, θα χάσει πολλά. Την άλλη μέρα προσθέτουμε τόσο γιαούρτι όσο να ξαναγεμίσει η σακούλα. Αυτό επαναλαμβάνεται μέχρι η σακούλα να μένει γεμάτη. Δεν χρειάζεται πολύ στον αέρα, 3-4 μέρες. Το προϊόν που θα πάρουμε τέλος θα είναι ένα μαλακό, κρεμώδες τυράκι, σαν την κοπανιστή ένα πράγμα αλλά κατάλευκο. Η γεύση του είναι υπόξινη στην αρχή και γλυκαίνει στο τέλος σαν γλυκιά μυζήθρα. Είναι ολόπαχο αλλά ανάλατο. Τέλειο πάνω σε μια φέτα φρέσκο ψωμάκι ή κριθαρένιο παξιμάδι. Κάποτε το διατηρούσαν σε πήλινο Αιγινήτικο κιούπι, τώρα στο ψυγείο αφού περιχύσουμε με ελαιόλαδο την επιφάνεια του, γιατί το γερεμέζι είναι ευαίσθητο. Όσο καλά διατηρείτο στο κιμιλένιο κιούπι άλλο τόσο χαλάει μέσα στο ψυγείο αν δεν το σκεπάζει προστατευτικά το λαδάκι.
Όπως αντιλαμβάνεστε την λατρεύω την Αίγινα και ας μην έχει αρκετό νερό και ας τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στην πηγή για ανεφοδιασμό....και ας μην είναι καν ο γενετήσιος τόπος μου.
φωτό από εδώ, και εδώ και δυστυχώς ούτε μια με κανάτι
Thursday, April 21, 2011
Καλή Ανάσταση
ο εσταυρωμένος φιλοτεχνημένος από έναν 8χρονο 
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,
ο των αγγέλων Βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται,
ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,
ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα πάθη, Χριστέ.
Δέιξον ημίν και την ένδοξον σου ανάστασιν.
Saturday, December 04, 2010
Tα Χριστούγεννα έρχονται!
Τα Χριστούγεννα έρχονται!
'Ερχονται όπως πάντα να μας λυτρώσουν ή τουλάχιστον να μας απαλύνουν την μαυρίλα που μας δέρνει, μ΄αυτόν τον μαγικό τους τρόπο. Δεν κάνουν τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, απλά έρχονται. Έτσι απλά. Όπως το δροσερό αεράκι που φυσά και διώχνει την κάπνα και καθαρίζει την ατμόσφαιρα, όπως το χιόνι που καλύπτει τα πάντα και κάνει ακόμη και τα αμέτρητα σκουπίδια της πόλης να δείχνουν απλά χιονισμένα λοφάκια, όπως το τσουχτερό κρύο που σκοτώνει κάθε τι βλαβερό, έτσι και τα Χριστούγεννα. Και μόνο που τα περιμένεις κάτι σκιρτά μέσα σου, κάτι αναδεύεται. Απολαμβάνεις το δροσερό αεράκι, ρουφάς το τσουχτερό κρύο ίσα μέσα στα πνευμόνια, χοροπηδάς σαν κατσικάκι στο λιβάδι πάνω στο χιόνι και τα μάτια σου, αυτά της καρδιάς, σαν να βλέπουν πιο καθαρά, πιο ανθρώπινα, πιο αισιόδοξα.
Τι κι αν κάνει ζέστη ακόμη, τι κι αν ο ήλιος μας καίει τα μεσημέρια. Θα φυσήξει κι ο βοριάς, κι αν είμαστε λιγουλάκι τυχεροί μπορεί να πάρει και κάποιους μαζί του και να τους σηκώσει....
Πρέπει λοιπόν να προετοιμαστούμε. Να βάλουμε στην άκρη την απαισιοδοξία μας, την στεναχώρια μας, τον φόβο μας για το αύριο και να ζήσουμε το σήμερα, το τώρα, να μυρίσουμε το δροσερό αεράκι, να στολίσουμε το δέντρο μας (κι ας βαριέμαι και μόνο που το σκέπτομαι) να βάλουμε τα καλά μας και τα εσώψυχα και τα βιτρινάτα, και να γεμίσουμε το σπίτι μας με όμορφες μυρωδιές. Με τις μυρωδιές των παιδικών μας χρόνων. Εμείς τις ζήσαμε, τώρα πρέπει να δημιουργήσουμε εκείνο το σκηνικό που χρειάζονται τα δικά μας παιδιά για να θυμούνται τα μελλοντικά, δικά τους Χριστούγεννα των παιδικών τους χρόνων.
Μυρωδιές από κανέλα, γαρύφαλλο και καβουρντισμένο αμυγδαλο, μυρωδιές από μελομακάρονα και κουραμπιέδες! Οι συνταγές πολλές, κλασσικές και μη αλλά πάντα νόστιμες και μοναδικές. Η παρακάτω είναι σαν τα πατατάκια, δεν μπορείς να σταματήσεις στο ένα.
Υλικά για ονειρεμένους Κουραμπιέδες
1/2 κιλό βούτυρο γάλακτος
1 κιλό αλεύρι
2 κουταλιές άχνη ζάχαρη
1 κρόκο αυγού
1/2 κουταλάκι μαγειρική σόδα
3/4 του ποτηριού του κρασιού κονιάκ
1/4 αμύγδαλα χωρίς φλούδα, καβουρδισμένα και τριμμένα
3 πακέτα ζάχαρη άχνη
Εκτέλεση
Χτυπάμε αλύπητα το βούτυρο με τις 2 κουταλιές άχνη μέχρι να ασπρίσουν.
Στη συνέχεια ρίχνουμε τον κρόκο του αυγού και το κονιάκ και ανακατεύουμε πιο μαλακά.
Προσθέτουμε τα τριμμένα και καβουρδισμένα αμύγδαλα και στο τέλος το αλεύρι λίγο-λίγο ώσπου να γίνει μία αφράτη ζύμη που δεν κολλά στα χέρια.
Πλάθουμε μικρά κουραμπιεδάκια (προσοχή στο μέγεθος γιατί φουσκώνουν στο ψήσιμο) και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 c για 15-20 λεπτά στην 2η χαμηλή θέση.
ΠΡΟΣΟΧΗ να μην ροδίσουν γιατί τότε τους κάψαμε. Μόνο ο πάτος τους πρέπει να είναι ροδαλός.
Χωρίζουμε την άχνη σε δύο μπωλ.
Αφού λοιπόν ψηθούν και όσο είναι ακόμα καυτοί για να ρουφήξουν την ζάχαρη, κατευθείαν από το φούρνο δηλαδή, τους ρίχνουμε άχνη και τους περνάμε στο δεύτερο μπωλ σκεπασμένους με την άχνη να περιμένουν την σειρά τους.
Σε ένα μεγάλο δίσκο ή σχάρα φούρνου ή ότι άλλο νομίζουμε αραδιάζουμε τους κουραμπιέδες σε μονές σειρές ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ και περιμένουμε με υπομονή μέχρι να κρυώσουν!!
Αφού λοιπόν κρυώσουν, τους βάζουμε στην όμορφη μας πιατέλα τον έναν πάνω στον άλλο σαν βουναλάκι και με ένα σουρωτηράκι τους πασπαλίζουμε με την άχνη που περίσσεψε!
Σας παραθέτω αυτούσια την συνταγή της οικογενείας μας!
Καλή επιτυχία και Χρόνια Καλά!!
Σημ. Την παραπάνω συνταγή θα την βρείτε και στο hungry.gr όπου την δημοσίευσα πριν πολλά χρόνια.
H φωτό δανεική από το www.nutritionblog.gr
'Ερχονται όπως πάντα να μας λυτρώσουν ή τουλάχιστον να μας απαλύνουν την μαυρίλα που μας δέρνει, μ΄αυτόν τον μαγικό τους τρόπο. Δεν κάνουν τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, απλά έρχονται. Έτσι απλά. Όπως το δροσερό αεράκι που φυσά και διώχνει την κάπνα και καθαρίζει την ατμόσφαιρα, όπως το χιόνι που καλύπτει τα πάντα και κάνει ακόμη και τα αμέτρητα σκουπίδια της πόλης να δείχνουν απλά χιονισμένα λοφάκια, όπως το τσουχτερό κρύο που σκοτώνει κάθε τι βλαβερό, έτσι και τα Χριστούγεννα. Και μόνο που τα περιμένεις κάτι σκιρτά μέσα σου, κάτι αναδεύεται. Απολαμβάνεις το δροσερό αεράκι, ρουφάς το τσουχτερό κρύο ίσα μέσα στα πνευμόνια, χοροπηδάς σαν κατσικάκι στο λιβάδι πάνω στο χιόνι και τα μάτια σου, αυτά της καρδιάς, σαν να βλέπουν πιο καθαρά, πιο ανθρώπινα, πιο αισιόδοξα.
Τι κι αν κάνει ζέστη ακόμη, τι κι αν ο ήλιος μας καίει τα μεσημέρια. Θα φυσήξει κι ο βοριάς, κι αν είμαστε λιγουλάκι τυχεροί μπορεί να πάρει και κάποιους μαζί του και να τους σηκώσει....
Πρέπει λοιπόν να προετοιμαστούμε. Να βάλουμε στην άκρη την απαισιοδοξία μας, την στεναχώρια μας, τον φόβο μας για το αύριο και να ζήσουμε το σήμερα, το τώρα, να μυρίσουμε το δροσερό αεράκι, να στολίσουμε το δέντρο μας (κι ας βαριέμαι και μόνο που το σκέπτομαι) να βάλουμε τα καλά μας και τα εσώψυχα και τα βιτρινάτα, και να γεμίσουμε το σπίτι μας με όμορφες μυρωδιές. Με τις μυρωδιές των παιδικών μας χρόνων. Εμείς τις ζήσαμε, τώρα πρέπει να δημιουργήσουμε εκείνο το σκηνικό που χρειάζονται τα δικά μας παιδιά για να θυμούνται τα μελλοντικά, δικά τους Χριστούγεννα των παιδικών τους χρόνων.
Μυρωδιές από κανέλα, γαρύφαλλο και καβουρντισμένο αμυγδαλο, μυρωδιές από μελομακάρονα και κουραμπιέδες! Οι συνταγές πολλές, κλασσικές και μη αλλά πάντα νόστιμες και μοναδικές. Η παρακάτω είναι σαν τα πατατάκια, δεν μπορείς να σταματήσεις στο ένα.
Υλικά για ονειρεμένους Κουραμπιέδες
1/2 κιλό βούτυρο γάλακτος
1 κιλό αλεύρι
2 κουταλιές άχνη ζάχαρη
1 κρόκο αυγού
1/2 κουταλάκι μαγειρική σόδα
3/4 του ποτηριού του κρασιού κονιάκ
1/4 αμύγδαλα χωρίς φλούδα, καβουρδισμένα και τριμμένα
3 πακέτα ζάχαρη άχνη
Εκτέλεση
Χτυπάμε αλύπητα το βούτυρο με τις 2 κουταλιές άχνη μέχρι να ασπρίσουν.
Στη συνέχεια ρίχνουμε τον κρόκο του αυγού και το κονιάκ και ανακατεύουμε πιο μαλακά.
Προσθέτουμε τα τριμμένα και καβουρδισμένα αμύγδαλα και στο τέλος το αλεύρι λίγο-λίγο ώσπου να γίνει μία αφράτη ζύμη που δεν κολλά στα χέρια.
Πλάθουμε μικρά κουραμπιεδάκια (προσοχή στο μέγεθος γιατί φουσκώνουν στο ψήσιμο) και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 c για 15-20 λεπτά στην 2η χαμηλή θέση.
ΠΡΟΣΟΧΗ να μην ροδίσουν γιατί τότε τους κάψαμε. Μόνο ο πάτος τους πρέπει να είναι ροδαλός.
Χωρίζουμε την άχνη σε δύο μπωλ.
Αφού λοιπόν ψηθούν και όσο είναι ακόμα καυτοί για να ρουφήξουν την ζάχαρη, κατευθείαν από το φούρνο δηλαδή, τους ρίχνουμε άχνη και τους περνάμε στο δεύτερο μπωλ σκεπασμένους με την άχνη να περιμένουν την σειρά τους.
Σε ένα μεγάλο δίσκο ή σχάρα φούρνου ή ότι άλλο νομίζουμε αραδιάζουμε τους κουραμπιέδες σε μονές σειρές ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ και περιμένουμε με υπομονή μέχρι να κρυώσουν!!
Αφού λοιπόν κρυώσουν, τους βάζουμε στην όμορφη μας πιατέλα τον έναν πάνω στον άλλο σαν βουναλάκι και με ένα σουρωτηράκι τους πασπαλίζουμε με την άχνη που περίσσεψε!
Σας παραθέτω αυτούσια την συνταγή της οικογενείας μας!
Καλή επιτυχία και Χρόνια Καλά!!
Σημ. Την παραπάνω συνταγή θα την βρείτε και στο hungry.gr όπου την δημοσίευσα πριν πολλά χρόνια.
H φωτό δανεική από το www.nutritionblog.gr
Tuesday, November 16, 2010
Κόλλυβα, το πρωϊνό της τεσσαρακοστής, το πρόγευμα των αρχαίων ημών προγόνων
Τα κόλλυβα είναι η προσφορά των ζωντανών εις ανάπαυση των ψυχών των κεκοιμημένων μας. Αποτελούνται από υλικά της βασικής διατροφής μας και από κάτι ακόμη που αγαπούσε πολύ ο άνθρωπος μας πχ, μια πρέζα καφέ ή ρόδι.Συνέχεια με ρωτούν και ζητούν την συνταγή της μαμάς μου. Η μαμά μου φτιάχνει τα καλύτερα κόλλυβα που έχει κανείς γευτεί. Θες η αναλογία των υλικών, θέλεις η πείρα τόσων ετών, η πίστη στα Άγια ή η αγάπη για τα πρόσωπα εκείνα για τα οποία ετοιμάζονται και διαβάζονται. Εγώ λέω λόγω όλων αυτών μαζί και άλλων που δεν τα πιάνει ο νούς μου και δεν χρειαζεται κιόλας.
Φτιάξτε τα και διαβάστε τα στην εκκλησία ή στο κοιμητήριο. Μοιράστε σε όλους όσους βρεθούν γύρω σας. Είναι μεγάλη ευλογία και για αυτούς και για εσάς και για τους κεκοιμημένους σας. Εάν "φοβάστε" να φάτε κόλλυβα άλλου σας λέω πως κακώς φοβάστε εάν είναι διαβασμένα. Όπως και να έχει υπάρχουν και πολλά πουλάκια που θα ευαρεστηθούν και θα τα τιμήσουν μέχρι το τελευταίο σπυρί. Σε καμμιά λοιπον περίπτωση μην τα πετάξετε αλλά βάλτε τα σε τέτοιο σημείο που μόνο πουλιά τα φτάνουν (πχ στην ταράτσα).
Εναλλακτικά ετοιμάστε τα σαν πρωϊνό γεύμα ή επιδόρπιο. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα τιμούσαν ως τέτοιο όπου αντί για ζάχαρη βεβαίως έβαζαν μέλι (βλέπε προηγούμενο άρθρο "το πρωϊνό της τεσσαρακοστής").
Η παρακάτω συνταγή, αναλογία και παρασκευή έρχεται από πολύ παλιά και πολύ μακριά, από την γιαγια Βασώ και τον Πόντο. Έτσι τα έκαναν τότες οι Σουρμενιώτες, έτσι τα κάνουμε και σήμερα οι νεώτεροι Πόντιοι.
Καλή επιτυχία, καλή υγεία στο σπιτικό σας και ανάπαυση στις ψυχές των κεκοιμημένων σας.
ΚΟΛΛΥΒΑ
Υλικά:
- ½ πακέτο στάρι (εμείς επιλέγουμε της Μάγειρος καθώς έχει πολύ μεγάλη σημασία η ποικιλία του σταριού)
- 1 φούχτα καρύδια χοντροκομμένα
- 1 χούφτα φουντούκια χοντροκομμένα
- 1 χούφτα αμύγδαλο χοντροκομμένα
- 1 κούπα αλεύρι καβουρντισμένο
- 3 κουταλιές σούπας σουσάμι καβουρντισμένο (κατά προτίμηση χύμα, όχι σακουλάκι)
- ½ πακετάκι φρυγανιά τριμμένη
- ½ κούπα ζάχαρη κρυσταλλική ψιλή
- μια στρώση ζάχαρη άχνη
- μια πρέζα πιπέρι (ότι πιάσουν δηλαδή τα τρία μας δαχτυλάκια)
- μια πρέζα κανέλα τριμμένη (ότι πιάσουν δηλαδή τα τρία μας δαχτυλάκια)
προαιρετικά:
1 χούφτα σπόρια ροδιού
λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
1 χούφτα σταφίδα σουλτανίνα
Εκτέλεση:
Από βραδύς,
καθαρίζουμε το στάρι σπυρί σπυρί από τυχόν σκουπιδάκια. Πλένουμε τρία νερά και το βράζουμε με ένα κουταλάκι αλάτι με τόσο νερό όσο να το καλύπτει σε χαμηλή φωτιά. Στην αρχή η φωτιά στο φουλ, μόλις αρχίσει να παίρνει βράση τότε χαμηλώνουμε στο 1 ½ (συμβατικής ηλεκτρικής κουζίνας).
Καθώς το σιτάρι βράζει, φουσκώνει που σημαίνει ότι πρέπει να το προσέχουμε διότι μπορεί να χρειαστεί να ρίξουμε κι άλλο βραστό νερό.
Όταν το σιτάρι «σκάσει» είναι έτοιμο. Τότε σουρώνουμε καλά καλά και απλώνουμε σε αραιή στρώση πάνω σε μια πολύ καθαρή πετσέτα ή σεντόνι και το αφήνουμε να τραβήξει όλη την υγρασία που έχει.
Συνεχίζουμε με το μείγμα,
Καβουρντίζουμε το αλεύρι σε αντικολλητικό σκεύος στο μάτι της κουζίνας σε χαμηλή φωτιά μέχρι να πάρει χρώμα.
Καβουρντίζουμε χώρια το σουσάμι να πάρει χρώμα. Το μισό το βάζουμε στο multi και το χοντροκόβουμε μαζί με τους ξηρούς καρπούς.
Σε ένα μεγάλο μπώλ βάζουμε πρώτα το 1/3 από το καβουρντισμένο αλεύρι, μετά την φρυγανιά και από μια πρέζα πιπέρι και κανέλα.
Προσθέτουμε τους χοντροκομμένους ξηρούς καρπούς και το υπόλοιπο σουσάμι.
Σκεπάζουμε το μπωλ και το αφήνουμε μέχρι το πρωί λίγο πριν φύγουμε με τα κόλλυβα μας για την λειτουργία.
Όταν είναι λοιπόν όλα έτοιμα,
και το στάρι μας στεγνό, προσθέτουμε στο μείγμα μας (είτε σε μπωλ τύπου πυρέξ είτε σε ξύλινο ταβά με τοιχώματα (δίσκο) τα σπόρια του ροδιού, λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό, το υπόλοιπο σουσάμι που κρατήσαμε από την προετοιμασία και την ζάχαρη. Ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε το στάρι μας.
Καλύπτουμε τη επιφάνεια με το υπόλοιπο καβουρντισμένο αλεύρι και από πάνω στρώνουμε άχνη ζάχαρη και πατικώνουμε καλά.
Απαραίτητα βάζουμε έναν σταυρό είτε από ξηρούς καρπούς είτε από ρόδια ή ότι άλλο φαγώσιμο και στολίζουμε αν θέλουμε την επιφάνεια των κόλλυβων μας.
Προσοχή: η ζάχαρη μπαίνει πάντα τελευταία γιατί όσο μένει τόσο το σιτάρι σκληραίνει.
Επίσης, τα κόλλυβα δεν τα βάζουμε σε άλλο σκεύος εκτός από ξύλινο ή γυάλινο για λόγους υγείας.
Η φωτό της Αυγούστας Στυλιανού δανεική από το www.hellenica.de
Monday, September 06, 2010
Ελλάνιο Όρος – Η ομορφιά σε περιμένει...
...πέρα από τα πυκνοκατοικημένα παράλια. Μια υπέροχη, κουραστική αλλά μοναδική πεζοπορία που σε αποζημιώνει. 232 μέτρα υψόμετρο έως την Παχιοράχη και το ΕΚΠΑΖ (κέντρο προτασίας άγριων ζώων) στην Αίγινα και περίπου αλλά 200 μέτρα έως την ψηλότερη κορφή του νησιού, το Ελλάνιο Όρος ή όρος Όρος όπως γράφει ο χάρτης της Ελλάδος. Έπιβλητικό τοπίο γεμάτο πέτρα, θυμάρι και ...βιρβιλιές από κατσικάκια ελεύθερης βοσκής. Ανεβαίνοντας το φιδωτό μονοπάτι με τις κροκάλες να γλυστρούν στα πόδια σου, παγωμένο νεράκι απαραίτητα ανά χείρας, συχνές στάσεις για να πάρεις ανάσα και να χορτάσει το μάτι 
την Αίγινα από ψηλά, θα φτάσεις στην πολυπόθητη κορφή. Εκεί όπου σε περιμένει το εκκλησάκι της Αναλήψεως. Μικρό, κάτασπρο και επιβλητικό στην απλότητα του. Οι πέτρες ολούθε τετραγωνισμένες, μαρτυρούν ερείπια από την Μυκηναϊκή περίοδο.
Βαθιά ανάσα, ξάπλα στην αυλή που φιλοξενεί την στέρνα, δροσίζεσαι με το νεράκι σου καθώς το μάτι σου ψάχνει ολόγυρα γνώριμες ακρογυαλιές και χωριά, γειτονικά νησιά, βαρκούλες με πανιά και καράβια μεγάλα που ταξιδεύουν προς κάθε προορισμό.
Η ορατότητα σε 360 μοίρες! Το νησάκι Μονή μπροστά, δίπλα το Αγκίστρι, πίσω τα βουνά της Πελοποννήσου. Ο Πόρος, τα Μέθανα, ο Γαλατάς, τα κάτασπρα από σπίτια παράλια και χωριουδάκια της Αιγίνης. Ο Σαρωνικός απλωμένος όσο παίρνει το μάτι με τα πλοία της γραμμής να πηγαινοέρχονται προς και από τα νησιά του Αιγαίου.
Στους πρόποδες της βορεινής πλαγιάς του όρους, δεσπόζει το εκκλησάκι των Ταξιαρχών. Ένα πανέμορφο εκκλησάκι χτισμένο στα ερήπεια του αρχαίου ναού του Ελλάνιου Διός. Όλος ο χώρος είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός, τα δε θεμέλια του σημερινού ναού είναι τα πρώτα αρχαϊκά, Μυκηναϊκών ή πρώτων Ελληνιστικών χρόνων. Μεταξύ της μικρής αναπαλαιωμένης εκκλησίας και της απότομης πλαγιάς του Όρους θα βρει ο περιπατητής ή....μικρός εξερευνητής μια μικρή «Σουβάλα». Πρόκειται για ανοιχτή δεξαμενή νερού, χτισμένη περιμετρικά με πελεκητές πέτρες σαν ξερολιθιά. Χρονολογείται από τα αρχαϊκά χρόνια και ακόμη χρησιμοποιείται! Μπροστά της ταίστρες από πελεκημένες πέτρες για τα κατσικάκια και άλλα ζώα ελεύθερης βοσκής.
την Αίγινα από ψηλά, θα φτάσεις στην πολυπόθητη κορφή. Εκεί όπου σε περιμένει το εκκλησάκι της Αναλήψεως. Μικρό, κάτασπρο και επιβλητικό στην απλότητα του. Οι πέτρες ολούθε τετραγωνισμένες, μαρτυρούν ερείπια από την Μυκηναϊκή περίοδο.Βαθιά ανάσα, ξάπλα στην αυλή που φιλοξενεί την στέρνα, δροσίζεσαι με το νεράκι σου καθώς το μάτι σου ψάχνει ολόγυρα γνώριμες ακρογυαλιές και χωριά, γειτονικά νησιά, βαρκούλες με πανιά και καράβια μεγάλα που ταξιδεύουν προς κάθε προορισμό.
Η ορατότητα σε 360 μοίρες! Το νησάκι Μονή μπροστά, δίπλα το Αγκίστρι, πίσω τα βουνά της Πελοποννήσου. Ο Πόρος, τα Μέθανα, ο Γαλατάς, τα κάτασπρα από σπίτια παράλια και χωριουδάκια της Αιγίνης. Ο Σαρωνικός απλωμένος όσο παίρνει το μάτι με τα πλοία της γραμμής να πηγαινοέρχονται προς και από τα νησιά του Αιγαίου.
Στους πρόποδες της βορεινής πλαγιάς του όρους, δεσπόζει το εκκλησάκι των Ταξιαρχών. Ένα πανέμορφο εκκλησάκι χτισμένο στα ερήπεια του αρχαίου ναού του Ελλάνιου Διός. Όλος ο χώρος είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός, τα δε θεμέλια του σημερινού ναού είναι τα πρώτα αρχαϊκά, Μυκηναϊκών ή πρώτων Ελληνιστικών χρόνων. Μεταξύ της μικρής αναπαλαιωμένης εκκλησίας και της απότομης πλαγιάς του Όρους θα βρει ο περιπατητής ή....μικρός εξερευνητής μια μικρή «Σουβάλα». Πρόκειται για ανοιχτή δεξαμενή νερού, χτισμένη περιμετρικά με πελεκητές πέτρες σαν ξερολιθιά. Χρονολογείται από τα αρχαϊκά χρόνια και ακόμη χρησιμοποιείται! Μπροστά της ταίστρες από πελεκημένες πέτρες για τα κατσικάκια και άλλα ζώα ελεύθερης βοσκής. 
Το τοπίο ελαφρώς άγριο, λίγο...αρχαίο (!) και απίστευτα ερωτεύσιμο. Απότομα βράχια από την μια, κοτρόνια και θυμάρια από την άλλη, σπαρμένα σε αργιλώδη χώματα και αιωνόβιες ελιές με δεμένο καρπό στα βορεινά.
Θα ξαναπάμε. Και αυτή τη φορά θα ανεβούμε από την πιο σκληροτράχηλη πλευρά, να βρούμε και άλλες ομορφιές, απλέ αλλά δυνατές αφού τελικά η ομορφιά είναι αλλού και μας περιμένει να την ανακαλύψουμε και γευτούμε! Monday, June 28, 2010
Παίδων Τέχνη
"Ο άγγελος νικά τον διάβολο"του μικρού Βαγγέλη Τσιώστα
Ωραία τα χρώματα, πανέμορφα τα τοπία, χαρούμενες οι πόλεις μίας παιδικής ζωγραφιάς όπως όλοι έχουμε δει, αλλά...
κοιτώντας μία τέτοια "ματιά" στην φανταστική πραγματικότητα ενός 9χρονου, δεν έχω παρά να
-ξαφνιαστώ
-γοητευτώ
-χαρώ
-ενθουσιαστώ
-ζηλέψω (καλλιτεχνικά)
- αγκαλιάσω
τον μικρούλη καλλιτέχνη, ακριβώς με αυτή την σειρά.
Friday, May 21, 2010
Το Αθηναϊκό κρυφτό!
φωτό από flicr
Οταν γεννήθηκα, την τελευταία χρονιά της δεκαετίας του ΄60 , η γειτονιά μου ήταν γειτονιά, πρώην «εξοχή», νυν προάστιο με υψηλά τεκμήρια δόμησης. Με τις πλείστες μονοκατοικίες τους σε μεγάλα οικόπεδα, με τους λουλουδιασμένους κήπους, τους χωμάτινους δρόμους, τα πολλά πάρα πολλά παιδιά. Οχι κάθε γειτονιά, κάθε δρόμος είχε και τις δικές του παρέες. Και τι παιχνίδια παίζαμε καταμεσής του δρόμου… μήλα, αμάδες, μπίγκο, πλακάκια, λάστιχο, σχοινάκι, ποδόσφαιρο στις αλάνες., κρυφτό, κρυφτοκυνηγητό…
Στο κρυφτοκυνηγητό χωριζόμασταν σε δυο αντίπαλες ομάδες, καταστρώναμε σχέδιο και φτιάχναμε χάρτη και ξεκινούσαμε. Αυτό το παιχνίδι ουσιαστικά δεν είχε τέλος, ξεκινούσαμε το πρωί, κρυβόμασταν σε γιαπιά, σε άλλες γειτονιές και μόλις βλέπαμε κάποιον από την αντίπαλη ομάδα τον κυνηγούσαμε. Μα ήταν αδύνατον να τον πιάσουμε, τέλος ήταν τόσο καλά οργανωμένα και σωστά εκτελεσμένα τα σχέδια μας που έφτανε μεσημέρι, πηγαίναμε ο καθείς στο σπίτι για φαγητό, διάβασμα, ύπνο και το παιχνίδι δεν τέλειωνε ποτέ. Είχε την γοητεία του όμως, μια περιπέτεια στα γιαπιά της γειτονιάς.
Στο κρυφτό πάλι τα φυλάγαμε πάντα στην εξώπορτα του δικού μας σπιτιού. Το πιο αγαπημένο μας παιχνίδι. Απίθανες καταστάσεις, με κρυψώνες πάνω στα δέντρα, μέσα στα άδεια βαρέλια του Θείου Βαγγέλη αν και δεν τα προτιμούσαμε διότι άντε να προλάβεις να βγεις και να τρέξεις για ξελεφτερία, αδύνατον! Οι τρελές πλάκες γίνονταν την άνοιξη όπου η αλάνα φάτσα στο σπίτι μας γινόταν μια ζούγκλα από τα αγριόχόρτα και τις ψηλές μαργαρίτες. Πέφταμε μέσα στα χορτάρια και άντε να μας προλάβουν, σιφούνι τρέχαμε να τα φτύσουμε. Ενα μεσημέρι χάσαμε τον ξάδελφο μου τον Γιάννη, όλοι εμφανιστήκαμε ο Γιάννης πουθενά! Βαρεθήκαμε να ψάχνουμε και πήγαμε για φαγητό ( μυαλό ε;), έβγαλε μια κραυγή η κυρά Κωνσταντινιά, πάλι κάτω να ψάχνουμε τον Γιάννη. Τελικά, βρήκαμε την κρυψώνα του και τον Γιάννη να κοιμάται πίσω από τις μαργαρίτες.
Τα αμερικανάκια δεν πολυζυγώναμε, είμασταν δυνατοί στις πετριές… όχι ότι είχαμε να χωρίσουμε κατιτίς, αλλά να, έπρεπε να προστατεύσουμε την περιοχή μας, τι στο καλό! Μια φορά ο Antony (καλή του ώρα), μας διάλυσε την χόρτινη καλύβα μας, έκανε δυο βδομάδες να ξεμυτίσει από το σπίτι του. Τα ανοιξιάτικα βράδια πάλι είναι αυτά που νοσταλγώ κάθε φορά.
Και τώρα; Που είναι τα παιδιά τώρα; Τα πεζοδρόμια γιόμισαν παρκαρισμένα, οι δρόμοι γιόμισαν αυτοκίνητα, οι μανάδες φοβούνται να αφήσουν τα παιδιά από τα μάτια τους, όχι σαν τις δικές μας μανάδες, που μας έβλεπαν το πρωί με το γάλα, μετά πάλι το μεσημέρι στο τραπέζι και τέλος το βράδυ στο κρεβάτι… Μα δεν υπάρχουν παιδιά; Μα οι παιδότοποι είναι γεμάτοι, με φουσκωτά παιχνίδια και χίλιες διαφορετικές ιώσεις. Στην δική μου γειτονιά τώρα έχει κανά δυο παιδιά χώρια τα δικά μου, ο δρόμος πολυσύχναστος και δεν μπορώ να τους πω «άντε πηγαίνετε στο σπίτι του Μιχάλη να παίξετε» όπως μας έλεγε η δική μου μητέρα. Μικρότερα έπαιζαν κρυφτό μέσα στο σπίτι, αδιανόητο στην εποχή μου σαν παιδί «δεν παίζουμε μέσα στο σπίτι. Κάτω να πάτε..» φώναζε η μητέρα μου. Τώρα λέμε, «που να πας παιδί μου έξω, να σε αρπάξει κανείς..»
Αθηναίικο κρυφτό αυτό. Η Αθηνούλα άρχισε να μετράει και η Ελένη χώθηκε κάτω από το κρεβάτι. Οταν η Αθηνούλα μέτρησε και δέκα, άρχισε να φωνάζει:
- Είσαι μέσα στην ντουλάπα
Να γελάσω; να κλάψω; να ουρλιάξω; να προσπεράσω; Δηλαδή ούτε καν στον ίδιο χώρο δεν βρίσκονταν, από τα μπαλκόνια έπαιζαν.
Τα συμπεράσματα δικά σας
Οταν γεννήθηκα, την τελευταία χρονιά της δεκαετίας του ΄60 , η γειτονιά μου ήταν γειτονιά, πρώην «εξοχή», νυν προάστιο με υψηλά τεκμήρια δόμησης. Με τις πλείστες μονοκατοικίες τους σε μεγάλα οικόπεδα, με τους λουλουδιασμένους κήπους, τους χωμάτινους δρόμους, τα πολλά πάρα πολλά παιδιά. Οχι κάθε γειτονιά, κάθε δρόμος είχε και τις δικές του παρέες. Και τι παιχνίδια παίζαμε καταμεσής του δρόμου… μήλα, αμάδες, μπίγκο, πλακάκια, λάστιχο, σχοινάκι, ποδόσφαιρο στις αλάνες., κρυφτό, κρυφτοκυνηγητό…Στο κρυφτοκυνηγητό χωριζόμασταν σε δυο αντίπαλες ομάδες, καταστρώναμε σχέδιο και φτιάχναμε χάρτη και ξεκινούσαμε. Αυτό το παιχνίδι ουσιαστικά δεν είχε τέλος, ξεκινούσαμε το πρωί, κρυβόμασταν σε γιαπιά, σε άλλες γειτονιές και μόλις βλέπαμε κάποιον από την αντίπαλη ομάδα τον κυνηγούσαμε. Μα ήταν αδύνατον να τον πιάσουμε, τέλος ήταν τόσο καλά οργανωμένα και σωστά εκτελεσμένα τα σχέδια μας που έφτανε μεσημέρι, πηγαίναμε ο καθείς στο σπίτι για φαγητό, διάβασμα, ύπνο και το παιχνίδι δεν τέλειωνε ποτέ. Είχε την γοητεία του όμως, μια περιπέτεια στα γιαπιά της γειτονιάς.
Στο κρυφτό πάλι τα φυλάγαμε πάντα στην εξώπορτα του δικού μας σπιτιού. Το πιο αγαπημένο μας παιχνίδι. Απίθανες καταστάσεις, με κρυψώνες πάνω στα δέντρα, μέσα στα άδεια βαρέλια του Θείου Βαγγέλη αν και δεν τα προτιμούσαμε διότι άντε να προλάβεις να βγεις και να τρέξεις για ξελεφτερία, αδύνατον! Οι τρελές πλάκες γίνονταν την άνοιξη όπου η αλάνα φάτσα στο σπίτι μας γινόταν μια ζούγκλα από τα αγριόχόρτα και τις ψηλές μαργαρίτες. Πέφταμε μέσα στα χορτάρια και άντε να μας προλάβουν, σιφούνι τρέχαμε να τα φτύσουμε. Ενα μεσημέρι χάσαμε τον ξάδελφο μου τον Γιάννη, όλοι εμφανιστήκαμε ο Γιάννης πουθενά! Βαρεθήκαμε να ψάχνουμε και πήγαμε για φαγητό ( μυαλό ε;), έβγαλε μια κραυγή η κυρά Κωνσταντινιά, πάλι κάτω να ψάχνουμε τον Γιάννη. Τελικά, βρήκαμε την κρυψώνα του και τον Γιάννη να κοιμάται πίσω από τις μαργαρίτες.
Τα αμερικανάκια δεν πολυζυγώναμε, είμασταν δυνατοί στις πετριές… όχι ότι είχαμε να χωρίσουμε κατιτίς, αλλά να, έπρεπε να προστατεύσουμε την περιοχή μας, τι στο καλό! Μια φορά ο Antony (καλή του ώρα), μας διάλυσε την χόρτινη καλύβα μας, έκανε δυο βδομάδες να ξεμυτίσει από το σπίτι του. Τα ανοιξιάτικα βράδια πάλι είναι αυτά που νοσταλγώ κάθε φορά.
- «Μαμά, πάμε κάτω».
- «Μην αργήσετε πάλι, θα φάμε σε λίγο»
Η ώρα περνούσε, το φαί στο τραπέζι κρύωνε και η μαμά στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Καθόμασταν στα μαρμάρινα σκαλιά της εξώπορτας μας μέχρι το βράδυ, 10-11 ώρα, ανήκουστο για μικρά παιδιά σήμερα. Τα μαρμάρινα σκαλιά μας δεν ξέρω, είχαν μια γοητεία, μας βόλευε φαίνεται ο αριθμός τους, δύο, όχι ένα ούτε τρία, αλλά δύο, το ιδανικό. Καθόμασταν δυο σειρές παιδιά και άλλα οκλαδόν στο πεζοδρόμιο και συζητούσαμε με τις ώρες για ότι μπορεί κανείς να φανταστεί και οι στιγμές, οι ώρες περνούσαν και δεν λέγαμε να σηκωθούμε να πάμε σπίτια μας. Η μυρωδιά από τις ανθισμένες νερατζιές, η γλυκιά βραδιά, οι απίθανες ιστορίες που λέγαμε μεταξύ μας, μας μάγευαν, μέχρι να ξαναακουστεί η φωνή της μαμάς «άντε 11 πήγε, θα κλειδώσω την πόρτα».
Καθόμασταν στα μαρμάρινα σκαλιά της εξώπορτας μας μέχρι το βράδυ, 10-11 ώρα, ανήκουστο για μικρά παιδιά σήμερα. Τα μαρμάρινα σκαλιά μας δεν ξέρω, είχαν μια γοητεία, μας βόλευε φαίνεται ο αριθμός τους, δύο, όχι ένα ούτε τρία, αλλά δύο, το ιδανικό. Καθόμασταν δυο σειρές παιδιά και άλλα οκλαδόν στο πεζοδρόμιο και συζητούσαμε με τις ώρες για ότι μπορεί κανείς να φανταστεί και οι στιγμές, οι ώρες περνούσαν και δεν λέγαμε να σηκωθούμε να πάμε σπίτια μας. Η μυρωδιά από τις ανθισμένες νερατζιές, η γλυκιά βραδιά, οι απίθανες ιστορίες που λέγαμε μεταξύ μας, μας μάγευαν, μέχρι να ξαναακουστεί η φωνή της μαμάς «άντε 11 πήγε, θα κλειδώσω την πόρτα».
Και τώρα; Που είναι τα παιδιά τώρα; Τα πεζοδρόμια γιόμισαν παρκαρισμένα, οι δρόμοι γιόμισαν αυτοκίνητα, οι μανάδες φοβούνται να αφήσουν τα παιδιά από τα μάτια τους, όχι σαν τις δικές μας μανάδες, που μας έβλεπαν το πρωί με το γάλα, μετά πάλι το μεσημέρι στο τραπέζι και τέλος το βράδυ στο κρεβάτι… Μα δεν υπάρχουν παιδιά; Μα οι παιδότοποι είναι γεμάτοι, με φουσκωτά παιχνίδια και χίλιες διαφορετικές ιώσεις. Στην δική μου γειτονιά τώρα έχει κανά δυο παιδιά χώρια τα δικά μου, ο δρόμος πολυσύχναστος και δεν μπορώ να τους πω «άντε πηγαίνετε στο σπίτι του Μιχάλη να παίξετε» όπως μας έλεγε η δική μου μητέρα. Μικρότερα έπαιζαν κρυφτό μέσα στο σπίτι, αδιανόητο στην εποχή μου σαν παιδί «δεν παίζουμε μέσα στο σπίτι. Κάτω να πάτε..» φώναζε η μητέρα μου. Τώρα λέμε, «που να πας παιδί μου έξω, να σε αρπάξει κανείς..»
Βέβαια τα μικρά μου το διασκέδαζαν, δεν γνώρισαν τα καλύτερα για να Συγκρίνουν και τώρα που μεγάλωσαν αρκετά άρχισαν να ξεμυτάνε και λίγο παραπέρα με λίγο ποδήλατο, σε κανά φίλο πολύ καλό, αλλά ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το κείμενο της γλώσσας της β δημοτικού. Το «Αθηναίϊκο κρυφτό» διαβάστε και κλάψτε.. …
Δεν είναι πολύς καιρός που εγκατασταθήκαμε στην πόλη κι η αδελφούλα μου έπιασε κιόλας φιλίες. Ενα κοριτσάκι από την απέναντι πολυκατοικία, που οι αυλές μας είναι κολλητές της φώναξε:
- Κοριτσάκι , πως σε λένε;
- Εμένα;
- Ναι, εσένα
- Ελένη. Εσένα;
- Αθηνούλα. Θες να παίξουμε; είπε εκείνη πίσω από το δικτυωτό που υψωνόταν πάνω από τα κάγκελα του μπαλκονιού της.
- Πώς να παίξουμε;
- Θα παίξουμε κρυφτό. Θα μετρήσω εγώ μέχρι το δέκα και εσύ θα μπεις στο δωμάτιο να κρυφτείς. Αν σε βρω, θα τα φυλάς εσύ.
Αθηναίικο κρυφτό αυτό. Η Αθηνούλα άρχισε να μετράει και η Ελένη χώθηκε κάτω από το κρεβάτι. Οταν η Αθηνούλα μέτρησε και δέκα, άρχισε να φωνάζει:
- Είσαι μέσα στην ντουλάπα
- Οχι
- Είσαι κάτω απ’το τραπέζι
- Οχι
- Είσαι πίσω απ’το ψυγείο
- Οχι
- Ε, που είσαι; είπε βαριεστημένη κιόλας η Αθηνούλα
- Κάτω απ’το κρεβάτι, φώναξε η Ελένη και βγήκε στο μπαλκόνι χαρούμενη που κέρδισε στο καινούργιο παιχνίδι.
Να γελάσω; να κλάψω; να ουρλιάξω; να προσπεράσω; Δηλαδή ούτε καν στον ίδιο χώρο δεν βρίσκονταν, από τα μπαλκόνια έπαιζαν.
Τα συμπεράσματα δικά σας
Tuesday, April 06, 2010
Thursday, February 25, 2010
[Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά] Αν ήμουν ξένος... από τον μαθητή του σχολέιου μας Σοχίλ...
Καλή χρονιά σε όλους και από μένα .... από εμένα τον ξένο ...
Αλλά αν ήμουνα ξένος , δεν θα προσπαθούσα να μάθω την γλώσσα σας Έλληνες ...
θα προσπαθούσα να την ξεχάσω ... Προσπαθεί κάποιος μόνο για αυτά που αγαπάει ... Αν ήμουν ξένος δεν θα σεβόμουνα τον πολιτισμό σας ...
Δεν θα μου νοικιάζατε το σπίτι σας ... Ούτε θα με παίρνατε στην δουλειά σας ... Και αυτό γιατί ποτέ σε κανέναν ξένο δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τόσο σημαντικά πράγματα ,
όπως είναι η δουλειά και το σπίτι σου ... Επίσης δεν πρέπει ποτέ κανείς να παίρνει χρήματα από έναν ξένο ... Αυτό μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουνα μικρός ... φαντάζομαι και η δική σας ...
Αλλά εγώ δεν είμαι ξένος, και έτσι έχω μάθει να πληρώνω για όλα ... Φως , νερό , τηλέφωνο , δικηγόρους, γιατρούς, ΙΚΑ ... Συγνώμη που σας τα λέω όλα αυτά , αλλά προσπαθώ και εγώ να καταλάβω πότε είμαι ξένος και πότε δεν είμαι ... Ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν ξέρουν να γράφουν ... Επίσης ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν σέβονται τον
πολιτισμό τους ... Την ίδια τους την πατρίδα ... Αυτοί είναι ξένοι; Και γιατί ζουν εδώ;
Πάλι μπερδεύτηκα ... ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΞΕΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑ ΜΝΗΜΗ!
Αλλά εγώ θυμάμαι τα πάντα ...
Δεν ξέχασα ποτέ τις κρύες νύχτες έξω από το τμήμα αλλοδαπών ... το χαμόγελο των δασκάλων μου .... την καλημέρα του γείτονα ...
Ούτε θα ξεχάσω ποτέ εκείνον τον μετανάστη που πούλαγε ομπρέλες στην Ομόνοια , και όταν άρχισε να βρέχει , άνοιξε μια και την έδωσε στον ζητιάνο
που καθότανε στην γωνία ...
Γιατί αν αυτός ήτανε ξένος, τότε όλες οι ομπρέλες θα ήτανε κλειστές και κανένας ζητιάνος δεν θα γύρναγε σπίτι του ευτυχισμένος ...
Αν εγώ ήμουνα ξένος τότε λυπάμαι αλλά ούτε εσύ θα ήσουνα άνθρωπος ... Θα ήσουνα μια πόρτα κλειστή ... Και κανένας από όλους εμάς δεν θα ήταν εδώ σήμερα ... Γιατί πολύ απλά...
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ...
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
*Το κείμενο διάβασε ο Σοχίλ στην κοπή της πίτας του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά.
Ανάρτηση Από τον/την Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά τη 2/24/2010 06:38:00 μμ
Αλλά αν ήμουνα ξένος , δεν θα προσπαθούσα να μάθω την γλώσσα σας Έλληνες ...
θα προσπαθούσα να την ξεχάσω ... Προσπαθεί κάποιος μόνο για αυτά που αγαπάει ... Αν ήμουν ξένος δεν θα σεβόμουνα τον πολιτισμό σας ...
Δεν θα μου νοικιάζατε το σπίτι σας ... Ούτε θα με παίρνατε στην δουλειά σας ... Και αυτό γιατί ποτέ σε κανέναν ξένο δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τόσο σημαντικά πράγματα ,
όπως είναι η δουλειά και το σπίτι σου ... Επίσης δεν πρέπει ποτέ κανείς να παίρνει χρήματα από έναν ξένο ... Αυτό μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουνα μικρός ... φαντάζομαι και η δική σας ...
Αλλά εγώ δεν είμαι ξένος, και έτσι έχω μάθει να πληρώνω για όλα ... Φως , νερό , τηλέφωνο , δικηγόρους, γιατρούς, ΙΚΑ ... Συγνώμη που σας τα λέω όλα αυτά , αλλά προσπαθώ και εγώ να καταλάβω πότε είμαι ξένος και πότε δεν είμαι ... Ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν ξέρουν να γράφουν ... Επίσης ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν σέβονται τον
πολιτισμό τους ... Την ίδια τους την πατρίδα ... Αυτοί είναι ξένοι; Και γιατί ζουν εδώ;
Πάλι μπερδεύτηκα ... ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΞΕΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑ ΜΝΗΜΗ!
Αλλά εγώ θυμάμαι τα πάντα ...
Δεν ξέχασα ποτέ τις κρύες νύχτες έξω από το τμήμα αλλοδαπών ... το χαμόγελο των δασκάλων μου .... την καλημέρα του γείτονα ...
Ούτε θα ξεχάσω ποτέ εκείνον τον μετανάστη που πούλαγε ομπρέλες στην Ομόνοια , και όταν άρχισε να βρέχει , άνοιξε μια και την έδωσε στον ζητιάνο
που καθότανε στην γωνία ...
Γιατί αν αυτός ήτανε ξένος, τότε όλες οι ομπρέλες θα ήτανε κλειστές και κανένας ζητιάνος δεν θα γύρναγε σπίτι του ευτυχισμένος ...
Αν εγώ ήμουνα ξένος τότε λυπάμαι αλλά ούτε εσύ θα ήσουνα άνθρωπος ... Θα ήσουνα μια πόρτα κλειστή ... Και κανένας από όλους εμάς δεν θα ήταν εδώ σήμερα ... Γιατί πολύ απλά...
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ...
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
*Το κείμενο διάβασε ο Σοχίλ στην κοπή της πίτας του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά.
Ανάρτηση Από τον/την Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά τη 2/24/2010 06:38:00 μμ
Thursday, February 04, 2010
Τι είναι η πατρίδα μας;
Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι λόγγοι και τα ψηλά βουνά; Μην είναι η λαμπερή θάλασσα και ο καταγάλανος ουρανός; Τα ονειρικά ποτάμια και τα παραδεισένια δάση της; Μην είναι οι άνθρωποι της;
Κάψαμε τα βουνά της, βρωμίσαμε την θάλασσα της, σκοτείνιασε ο ουρανός και φτώχηναν οι άνθρωποι της. Φτώχηναν από ιδανικά. Που πήγε η λιονταρίσια τους ψυχή, το φιλότιμο και η καλή καρδιά; Που πήγε η ομοψυχία και η προσπάθεια για το καλό της πατρίδας; Ή μήπως ξέχασαν τι είναι Πατρίδα;
Που είναι ο έξυπνος Έλληνας, ο φιλότιμος Ρωμιός;
Χόρτασε από αγαθά, έκανε κοιλίτσα, πήρε εξοχικό, πήρε και cayenne. Έκανε λεφτά, έκλεψε και πολλά. Κι όσο πιο πολλά έβαλε στην τσέπη τόσο πιο πολλά έβγαλε από την ψυχή του. Ξέχασε τον Θεό, έχασε την πίστη του. Ξεπούλημα! Πάρε κόσμε, όσο όσο..... γιατί εγώ δεν είμαι κορόιδο. Ωχ βρε αδελφέ! Εγώ θα σώσω τον κόσμο;
Δεν κατάλαβε ο ανόητος πως δεν είναι μόνος του. Πως ο συνάνθρωπος του είναι κομμάτι του ίδιου του εαυτού.Πως ότι σπέρνεις, θερίζεις και όπως στρώσεις, κοιμάσαι. Πως όλα έχουν ένα τίμημα μα κι ένα τέλος.
Καμαρώνω για την ευλογία που μου δόθηκε να γεννηθώ Ελληνίδα και πληγώνομαι που όλα αυτά τα ιδανικά και χαρακτηριστικά της φυλής μας τα βλέπω σπάνια σήμερα. Στα δύσκολα οι Ελληνες μονιάζουν, γίνονται μια γροθιά, βάζουν στην άκρη τις διαφορές τους και παλεύουν μαζί.
Πόσο δύσκολα πρέπει να γίνουν τα πράγματα για να ξυπνήσουμε επιτέλους;
Αντίθετα, αναβιώνουν και εξαπλώνονται σαν επιδημία όλα τα άσχημα που μας χαρακτηρίζουν. Ωχαδελφισμός και κουτοπονηριά.
Κοροϊδεύουμε τους ξένους αλλά θέλουμε να....τους μοιάσουμε.
Θέλουμε να είμαστε Ευρωπαίοι αλλά χωρίς να κοπιάσουμε.
Θέλουμε να έχουμε τα πάντα χωρίς να δώσουμε τίποτα.
Θέλουμε άλλοι να εργάζονται και μεις να πληρωνόμαστε.
Θέλουμε γνώση αλλά χωρίς κόπο.
Θέλουμε σύνταξη πριν καν δουλέψουμε.
Εμείς είμαστε οι έξυπνοι, οι άλλοι είναι βλάκες!
Χρειάστηκαν μόλις 35 χρόνια για να γίνει η αμυχή, πληγή. Να μεγαλώσει, να κακοφορμίσει και να σπάσει σαν κακό σπυρί γεμάτο πύον. Γιατί όσο κι αν κάποιοι επωφελούνται από την αρρώστια μας, δεν σημαίνει ότι είμαστε υγειείς. Πάσχουμε. Πάσχουμε σοβαρά από βαριάς μορφής ανευθυνότητα και ατιμία εις βάρος του συναθρώπου μας. Εις βάρος του ίδιου μας του εαυτού.
Γιατί δυστυχώς ο Έλληνας απαιτεί για τον εαυτό του το αυτονόητο για το οποίο όμως θα πρέπει κοπιάσουν και να υποφέρουν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο!
Κι όμως,
είμαστε απόγονοι του Λεωνίδα, του Περικλή, του Αλκιβιάδη, του Μεγαλέξανδρου. Είμαστε απόγονοι αυτών των ηρώων του 1821, των γενναίων ανταρτών του Πόντου, των μεγάλων αγωνιστών και ελευθερωτών του έθνους. Του Παύλου Μελά, του Βελουχιώτη, του μικρού αντάρτη με την μεγάλη καρδιά και δίψα για την ελευθερία και την δικαιοσύνη και τόσων άλλων γνωστών και άγνωστων ηρώων.
Είμαστε όμως και απόγονοι αυτών που μέσα στην φωτιά και το μπαρούτι μοίραζαν περιουσίες, πρόδιδαν, αρνούνταν την ελευθερία στο όνομα του κέρδους.
Μας είπαν πως έχουμε την διαφθορά στο DNA μας. Αρνούμαι! Καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν και θα υπάρχουν παντού. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Φιλότιμο όμως και μπέσα δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Γιατί ο Έλληνας δεν αλλάζει. Μόνο ξεχνά εύκολα.
Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται και λίγο πριν το Αμήν, μια φωνούλα μέσα μου φωνάζει πως αυτή την φορά θα ξυπνήσουμε εγκαίρως!.
Κάψαμε τα βουνά της, βρωμίσαμε την θάλασσα της, σκοτείνιασε ο ουρανός και φτώχηναν οι άνθρωποι της. Φτώχηναν από ιδανικά. Που πήγε η λιονταρίσια τους ψυχή, το φιλότιμο και η καλή καρδιά; Που πήγε η ομοψυχία και η προσπάθεια για το καλό της πατρίδας; Ή μήπως ξέχασαν τι είναι Πατρίδα;
Που είναι ο έξυπνος Έλληνας, ο φιλότιμος Ρωμιός;
Χόρτασε από αγαθά, έκανε κοιλίτσα, πήρε εξοχικό, πήρε και cayenne. Έκανε λεφτά, έκλεψε και πολλά. Κι όσο πιο πολλά έβαλε στην τσέπη τόσο πιο πολλά έβγαλε από την ψυχή του. Ξέχασε τον Θεό, έχασε την πίστη του. Ξεπούλημα! Πάρε κόσμε, όσο όσο..... γιατί εγώ δεν είμαι κορόιδο. Ωχ βρε αδελφέ! Εγώ θα σώσω τον κόσμο;
Δεν κατάλαβε ο ανόητος πως δεν είναι μόνος του. Πως ο συνάνθρωπος του είναι κομμάτι του ίδιου του εαυτού.Πως ότι σπέρνεις, θερίζεις και όπως στρώσεις, κοιμάσαι. Πως όλα έχουν ένα τίμημα μα κι ένα τέλος.
Καμαρώνω για την ευλογία που μου δόθηκε να γεννηθώ Ελληνίδα και πληγώνομαι που όλα αυτά τα ιδανικά και χαρακτηριστικά της φυλής μας τα βλέπω σπάνια σήμερα. Στα δύσκολα οι Ελληνες μονιάζουν, γίνονται μια γροθιά, βάζουν στην άκρη τις διαφορές τους και παλεύουν μαζί.
Πόσο δύσκολα πρέπει να γίνουν τα πράγματα για να ξυπνήσουμε επιτέλους;
Αντίθετα, αναβιώνουν και εξαπλώνονται σαν επιδημία όλα τα άσχημα που μας χαρακτηρίζουν. Ωχαδελφισμός και κουτοπονηριά.
Κοροϊδεύουμε τους ξένους αλλά θέλουμε να....τους μοιάσουμε.
Θέλουμε να είμαστε Ευρωπαίοι αλλά χωρίς να κοπιάσουμε.
Θέλουμε να έχουμε τα πάντα χωρίς να δώσουμε τίποτα.
Θέλουμε άλλοι να εργάζονται και μεις να πληρωνόμαστε.
Θέλουμε γνώση αλλά χωρίς κόπο.
Θέλουμε σύνταξη πριν καν δουλέψουμε.
Εμείς είμαστε οι έξυπνοι, οι άλλοι είναι βλάκες!
Χρειάστηκαν μόλις 35 χρόνια για να γίνει η αμυχή, πληγή. Να μεγαλώσει, να κακοφορμίσει και να σπάσει σαν κακό σπυρί γεμάτο πύον. Γιατί όσο κι αν κάποιοι επωφελούνται από την αρρώστια μας, δεν σημαίνει ότι είμαστε υγειείς. Πάσχουμε. Πάσχουμε σοβαρά από βαριάς μορφής ανευθυνότητα και ατιμία εις βάρος του συναθρώπου μας. Εις βάρος του ίδιου μας του εαυτού.
Γιατί δυστυχώς ο Έλληνας απαιτεί για τον εαυτό του το αυτονόητο για το οποίο όμως θα πρέπει κοπιάσουν και να υποφέρουν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο!
Κι όμως,
είμαστε απόγονοι του Λεωνίδα, του Περικλή, του Αλκιβιάδη, του Μεγαλέξανδρου. Είμαστε απόγονοι αυτών των ηρώων του 1821, των γενναίων ανταρτών του Πόντου, των μεγάλων αγωνιστών και ελευθερωτών του έθνους. Του Παύλου Μελά, του Βελουχιώτη, του μικρού αντάρτη με την μεγάλη καρδιά και δίψα για την ελευθερία και την δικαιοσύνη και τόσων άλλων γνωστών και άγνωστων ηρώων.
Είμαστε όμως και απόγονοι αυτών που μέσα στην φωτιά και το μπαρούτι μοίραζαν περιουσίες, πρόδιδαν, αρνούνταν την ελευθερία στο όνομα του κέρδους.
Μας είπαν πως έχουμε την διαφθορά στο DNA μας. Αρνούμαι! Καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν και θα υπάρχουν παντού. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Φιλότιμο όμως και μπέσα δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Γιατί ο Έλληνας δεν αλλάζει. Μόνο ξεχνά εύκολα.
Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται και λίγο πριν το Αμήν, μια φωνούλα μέσα μου φωνάζει πως αυτή την φορά θα ξυπνήσουμε εγκαίρως!.
Wednesday, January 20, 2010
Greeklish to Greek - by innoetics :: Δωρεάν Υπηρεσία
Greeklish to Greek - by innoetics :: Δωρεάν Υπηρεσία
Απαλλαχτείτε από τα Greeklish μια για πάντα!
Τώρα μπορείτε μέσα από αυτήν την σελίδα να μετατρέψετε όλα τα κείμενά σας από Greeklish σε σωστά Ελληνικά με μία μόνο κίνηση.
Καταπληκτική υπηρεσία από το http://services.innoetics.com/greeklish/
Απαλλαχτείτε από τα Greeklish μια για πάντα!
Τώρα μπορείτε μέσα από αυτήν την σελίδα να μετατρέψετε όλα τα κείμενά σας από Greeklish σε σωστά Ελληνικά με μία μόνο κίνηση.
Καταπληκτική υπηρεσία από το http://services.innoetics.com/greeklish/
Tuesday, December 15, 2009
Επεράσαμ΄ όμορφα
Επεράσαμ΄ όμορφα, όμορφα, όμορφα, επεράσαμ΄όμορφα και σε τούτο το παζάρ!!!
Όσοι πήγαμε περάσαμε τέλεια, κι όσοι δεν ήρθατε απλά ....χάσατε γιατί όλα τα καλά τελειώνουν πολύ καλύτερα!
Wednesday, September 23, 2009
...Κι από Αύγουστο χειμώνα...
..και δεν αναφέρομαι στο φθινόπωρο που φέρνει νεροποντές αλλά στον χειμώνα που φέρνει γιορτές. Γιορτές παρείστικες, μοσχομυριστές, δημιουργικές, αγαπησιάρικες. Το μπαζάρ των "Δρόμων ζωής" πλησιάζει. Οι εθελοντές έχουν ήδη ανασκουμπωθεί, προετοιμαστεί και αρχίσει και βγάζουν τα πρώτα δημιουργήματα τους. Σαν την σουπίτσα που θέλει ή δεν θέλει αλάτι, δοκιμάζουν και νοστιμίζουν την συνταγή. Το δικό μου το τσουκαλάκι έχει διαφορετικό φαγάκι. Είναι γλυκό, μοσχοβολιστό μα και τρυφερό και η γεύση του προσδίδει χαρά και αχαλίνωτη φαντασία. Πάρτε ένα κουταλάκι και δοκιμάστε μαζί μου. Να τ'αφήσω ως έχει ή σάμπως θέλει το πιπέρι;
Οι πρώτες μαριονέτες από ξύλινες κουτάλες. Η γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας και ο Κλούβιος άνευ Σουβλίτσας....
Ειδικά για το μπαζάρ φέτος οι κουτάλες δεν θα έχουν μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα αλλά γεύση από παιδικά όνειρα. Μαριονέτες με ήρωες των πιο αγαπημένων μας παραμυθιών αλλά και αυτών που θα πλάσουν τα βλαστάρια μας με την φαντασία τους.
Στα σκαριά ετοιμάζονται:
Οι πρώτες μαριονέτες από ξύλινες κουτάλες. Η γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας και ο Κλούβιος άνευ Σουβλίτσας....Ειδικά για το μπαζάρ φέτος οι κουτάλες δεν θα έχουν μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα αλλά γεύση από παιδικά όνειρα. Μαριονέτες με ήρωες των πιο αγαπημένων μας παραμυθιών αλλά και αυτών που θα πλάσουν τα βλαστάρια μας με την φαντασία τους.
Στα σκαριά ετοιμάζονται:
- Η κοκκινοσκουφίτσα με τον κακό τον λύκο,
- Η Σουβλίτσα για τον Κλούβιο,
- Η πριγκίπισσα με τον Δράκο της,
- Η Χιονάτη με την κακιάαααααα Μάγισσα,
- Ο Μάγος και η Νεράιδα,
- Η Γοργόνα που ακόμη ψάχνει τον Αλέξανδρο της,
- Ο Βασιλιάς με τον Γελωτοποιό του,
- Ο γιατρός, ο Μάγειρας, ο Κυνηγός, ο Φασουλής, ο Αστυνόμος, τα ζώα της φάρμας...... ....
όλοι οι καλοί χωράνε και άμα σκεφτήτε κι άλλους δώστε μου το πιπεράκι σας να δω την νοστιμιά μου....
Saturday, September 19, 2009
"Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού"
Κάποτε οι άνθρωποι ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου, έμπλεκαν σε επικίνδυνες περιπέτειες, έχαναν την ζωή τους, την ψυχή τους ίσως για να ανακαλύψουν τον χαμένο θησαυρό. Αυτόν τον θησαυρό που θα τους έλυνε όλα τους τα προβλήματα και θα τους έκανε αμύθητα πλούσιους και ισχυρούς. Κάποιοι απλά ονειρευόντουσαν το απόλυτο κυνήγι θησαυρού όπως τα παιδιά αλλά και μεις όταν είμασταν μικρά. Κάποιοι το ονειρεύονται και σήμερα. Μόνο που τα σεντούκια με τα χρυσά δουβλόνια, τις τιάρες, τα ζαφείρια και διαμάντια έχουν πια "μεταλλαχθεί" σε κασόνια και μπετόνια, πλαστικά και γυάλινα μπουκάλια, δίχτια, καπάκια, σακούλες και λογιώ λογιώ σκουπιδομάνι. Η ακόμη καταγάλανη θάλασσα δεν κρύβει πια βυθισμένες γαλέρες μα στρώματα, χαλιά, σαγιονάρες, σαμπρέλες, λάστιχα και ότι άχρηστο πια για τον "πολιτισμένο" άνθρωπο. Το κυνήγι του θησαυρού όμως ποτέ δεν σταμάτησε. Απλά, άλλαξε σκοπό και αιτία. 'Ενα τέτοιο σύγχρονο κυνήγι θησαυρού έλαβε χώρα σήμερα στο Μεγάλο Καβούρι. Και μη βιαστείτε να πείτε "μα καλά, χάθηκε μια παραλία στον Πειραιά ή στο Πέραμα;" Το Μεγάλο Καβούρι έχει και αυτό το δράμα του. Ω, ναι! Μπορεί η αμμουδιά να υπέφερε "μόνο" από αποτσίγαρα και καπάκια πλαστικά που έφερε το κύμα και η βροχή, δίπλα όμως εκεί που ξεκινούν τα βράχια και δεν χωρούν ξαπλώστρες, εκεί εξελίχθηκε το κυνήγι.Το όλο "κυνήγι" διοργανώθηκε από την γνωστή μας "Helmepa". Εμείς, η οικογένεια μου δηλαδή βρεθήκαμε εκεί λόγω αίτησης εθελοντισμού που κατέθεσε η εταιρεία στην οποία εργάζομαι.
Συν γυναξί και τέκνοις λοιπόν, αντί να βολτάρουμε στα στενά της Πλάκας όπως το συνηθίζουμε, "σκανάραμε" την ακτή του Καβουρίου. Συνάδελφοι εθελοντές, μαθητές γνωστού ιδιωτικού σχολείου, ουκάδες αλλά και μια απίστευτη πιτσιρίκα η οποία βρήκε την εκδήλωση στο δίκτυο και "έχωσε" τον πατέρα της να την πάει στο Καβούρι. "Υιοθετήθηκε" από την δική μας ομάδα, φόρεσε το μπλουζάκι της, ανασκουμπώθηκε και μαζί με τα άλλα πιτσιρίκια ξεχύθηκαν στην παραλία.
Το "κυνήγι" όμως θέλει και περιπέτεια, θέλει ανακαλύψεις και στην αμμουδιά δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα "δουβλόνια". Το μάτι τους "έτρεξε" πέρα στα βράχια. Ρώτησαν και τους είπα "αν θέλετε πραγματικά να καθαρίσετε την ακτή θα πρέπει να πάμε εκεί που κανείς δεν πάει να απλώσει την πετσέτα του για να βουτήξει".
Και ω! τι ευτυχία! Ένας μοναδικός "θησαυρός" μας περίμενε εκεί που σκάνε τα κύματα και η θάλασσα γυρνάει πίσω ότι της έδωσαν χωρίς να την ρωτήσουν καν. Μπετόνια, μπουκάλια, λάστιχα αυτοκινήτων, δίχτια, πάνες, παπούτσια, κάλτσες, ρούχα, παλαμάρια που σίγουρα δεν ήταν του βαρκάρη αλλά κάποιου λουξάτου γιωτ. Αμέτρητα καπάκια, καλαμάκια, σακούλες, φελιζόλ, πλαστικά, πλαστικά, πλαστικά, πλαστικά. Πηγαινοερχόντουσαν τα μικρούτσικα της παρέας με τους θησαυρούς στα χέρια τους. Σκουριασμένες ψησταριές, ομπρέλες, καφάσια πλαστικά, βατραχοπέδιλα ακόμη και ένα χαλί παρακαλώ. 1.20 χ 2.00!!!
Σαν τα μυρμηγκάκια κουβαλούσαν πολύ μεγαλύτερο βάρος από το δικό τους και σαν κουρσάροι δεν άφηναν την "λεία" από τα χέρια τους. Ναι, έγινε και αυτό όταν μια εθελόντρια ρώτησε μελιστάλαχτα την πιτσιρίκα που ανέφερα παραπάνω "το θες αυτό;". 'Και βέβαια το θέλω" απάντησε η μικρή!! Όχι, δυστυχώς η ανακάλυψη ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι φανταζόμασταν.
Μα ήταν και ενημερωμένα. Μαζεύοντας το σκουπιδομάνι έλεγα στα παιδιά διάφορα. Όπως, φανταστείτε να είσασταν ψαράκια και να κολυμπούσατε μέσα στα σκουπίδια. Να, για αυτό πεθαίνουν οι θαλάσσιες χελώνες. Και πετάγεται το 6χρονο και απαντά
- το ξέρω
- τι ξέρεις δηλαδή; για πες μας
- πεθαίνουν γιατί τρώνε τις σακούλες!
- και γιατί τρώνε τις σακούλες Αναστάση;
- νομίζουν ότι είναι τσούχτρες
και κει ο μικρούλης Αναστάσης συνέχισε με την ανάλυση του πεπτικού συστήματος της χελώνας και τι συμβαίνει καταπίνοντας την σακούλα. Και δω να αναφέρω ότι ο μικρός Αναστάσης δεν είναι αυτό που λένε βιβλιοφάγος ή ήσυχο παιδί ή και γω δεν ξέρω τι. Αλλά ο μικρούλης Αναστάσης όπως και η 13χρονη Κωνσταντίνα που βρήκε μόνη της την εκδήλωση στο δίκτυο χωρίς να την "σπρώξει" κάποιος αλλά και τα δικά μου τα παιδιά 9 και 12 ετών που μόλις τους είπα ότι θα πάμε να καθαρίσουμε την παραλία στο Καβούρι όχι μόνο δεν έφεραν αντίρρηση αλλά ενθουσιάστηκαν κιόλας είναι καθόλα ενημερωμένα και ευαισθητοποιημένα πολύ περισσότερο από ότι μπορούμε να φανταστούμε κάποιοι. Αυτό που οι άλλοι το είδαν σαν αγγαρία και "που να τρέχω τώρα, εγώ τα σκουπίδια μου τα πετάω στον ντενεκέ", αυτά το είδαν σαν περιπέτεια, διασκέδασαν, έκαναν νέες γνωριμίες, έδωσαν συνέντευξη στην TV και μέσα από αυτή την εμπειρία προβληματίστηκαν και τσαντίστηκαν με την βλακεία που δέρνει τους ανθρώπους. Και τέλος ρώτησαν "τώρα τι θα τα κάνουν αυτά που μαζέψαμε;"
Ευτυχώς άλλαξε η γενιά, βγήκε η φρεσκαδούρα τώρα. Τα παιδιά ενημερώνονται, διδάσκονται από την προηγούμενη γενιά, εμάς που όταν είμασταν εμείς μικρά κανείς δεν μας έδινε σημασία. Μεγαλώσαμε όμως και τώρα φωνάζουμε και ακουγόμαστε. Όχι στους μεγαλύτερους, αυτοί τον χαβά τους αλλά στους μικρούτερους. Μέσα από τον δικό μας τρόπο ζωής, μέσα από την προσπάθεια που γίνεται στα σχολεία, την ενημέρωση, τις ομαδικές εργασίες, τις εκδηλώσεις η νέα γενιά, η νέα φουρνιά είναι πιο "μεγάλοι" από τους μεγάλους.
Γουστάρω τρελά τα σημερινά πιτσιρίκια και όποιος πει ότι πάει χάλασε η νεολαία ας ρίξει μια ματιά στον καθρέπτη. Αν έχει λίγη τσίπα,θα βρει σίγουρα κάτι που δεν θα του αρέσει καθόλου,
γιατί δυστυχώς ο άνθρωπος απαιτεί για τον εαυτό του το αυτονόητο για το οποίο όμως θα πρέπει κοπιάσουν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο!
Subscribe to:
Posts (Atom)