Bloody Love

ο "τουρισμός" κάνει κακό...ενίοτε

Έτσι μου είπαν και με παρακάλεσαν να μη το "μαρτυρήσω". Ο τουρισμός κάνει κακό ενίοτε! Όσοι γνωρίζουν που βρίσκεται τούτη η ευτυχία καλώς. Οι υπόλοιποι λυπούμεθα, αλλά δεν θέλουμε βρε αδελφέ να γίνει τουριστικό αξιοθέατο, να αναγκαστούν οι τελευταίοι εναπομείναντες τσοπάνοι να φύγουν για άλλα πιο δυσπρόσιτα μέρη, να καθαριστεί η γης από τα..πακετάκια των αλόγων (κοπριές) για να μπορούν να περπατούν άνετα οι τουρίστες... Δείξε μου είπαν, αλλά μην πείς. Δείξε μόνο το μεγαλείο της απλότητας, την ευτυχία που μπορείς να νοιώσεις απολαμβάνοντας ένα δειλινό μέσα από τα φυλλώματα μιας αιωνόβιας ελιάς. Νοιώσε ξανά παιδί σαν να γεύεσαι κρυφά τη ροδοζάχαρη της μαμάς, σημαίνοντας την καμπάνα και ξαποσταίνοντας κάτω από τον παχύ ίσκιο μιας μοναχικής συκιάς. Σκαρφάλωσε σκάλα για τον ουρανό , τρέξε, χόρτασε με τα μάτια σχήματα και χρώματα, ρούφηξε μυρωδιές και απόλαυσε ένα κρύο, συννεφιασμένο χειμωνιάτικο πρωϊνό, ένα ζεστό καλοκαιριάτικο απογευματάκι. Μια "κρυψώνα" από τα πολύ παλιά χρόνια, σχεδόν αρχαία. Ένας ελαιώνας τουλάχιστον 600 ετών κρυμμένος πίσω από τον πολιτισμό, τόσο κοντά σε αυτόν και όμως τόσο μακριά από ότι αυτός ορίζει. Θά ήθελα να σας πω που, να μοιραστώ την χαρά μου, αλλά θα κρατήσω την υπόσχεση μου αισθανόμενη και την κρυφή εγωϊστική χαρά ενός... μυστικού.

Χριστός γεννάται σήμερον....

Σε σένα φίλε μου που υποφέρεις πνευματικά και ψυχικά, μια ευχή από καρδιάς σου δίνω, δώρο για τούτα τα Χριστούγεννα...

"Βρες την ειρήνη μέσα σου και χιλιάδες κόσμος θα σωθεί"

..........

ε, ε, έρχεται.....

...το μπαζάρ μας έρχεται όχι από την Καισάρεια αλλά από ΄δω να, το Γκάζι. Και φέρνει και τι δεν φέρνει.... δώρα, στολίδια, βιβλία, καλλιτεχνήματα, κατασκευές και πολλές πολλές λιχουδιές. Άλλες τις τρως και ευφραίνεσαι και άλλες τις .....φοράς και στολίζεσαι.



Είτε είναι ποδίτσα.... είτε τουρτίτσα... έστω για το πέτο

...πως θα περάσει μια βδομάδα ακόμη στην αναμονή;

πρόγευση μπαζάρ

Τέρμα τα δίφραγκα. Λίγες μερούλες έμειναν μονάχα. Το μπαζάρ καταφθάνει πιο υπέροχο από ποτέ. Το διαισθάνομαι βρε παιδί μου, πως το λένε. Είναι φορές που δεν την θέλω. Την διαίσθηση λέμε. Είναι "άβολο" να μην πέφτεις ποτέ έξω. Γιατί τα καλά καλώς να'ρθούν. Τα άλλα όμως δεν προσπερνούν και όταν μάλιστα αφορούν άμεσα ή έμμεσα και κάποιον άλλον και τον ενημερώνεις και σε βγάζει τρελή και πέφτεις μέσα και θες να του πεις "εγώ σου τά'λεγα" δεν μπορείς, γιατί καλύτερα πυθία παρά γαϊδάρα. Εδώ λοιπόν τα πράγματα είναι μετρημένα κουκιά. Σαν αυτά που έδωσαν στον Ομπάμα.

Εν μέσω λοιπόν εργασίας, κούρασης, ασθένειας, παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης και νέου αμερικανοπροέδρου ώς άλλου μεσσία η προετοιμασία για το μπαζάρ μας καλά κρατεί. Πρόσεξες το "μας"; Αληθινό είναι. Έτσι το νοιώθουμε γιατί έτσι είναι. Τα πινέλια και οι μπογιές ξεχύθηκαν παντού, οι πολύχρωμες κλωστές τυλίχθηκαν σκερτσόζικα, ο πηλός μας παραμύθιασε, οι κατσαρόλες άναψαν, τα βάζα γεμίζουν με λογιώ λογιώ λιχουδιές. Μέχρι και η μανούλα μου θα λάβει μέρος. Όου γιες! Με ποντιακά πιροσκί. Αυθεντικά. Η συνταγή της γιαγιάς Βασώς εκ Τσίτα, Σουρμένων Πόντου. "Προχωρημένη" η γιαγιά δεν έμεινε στη σκέτη γέμιση με τυράκι μονάχα. Την έκανε πιο ζουμερή. Και στην γέμιση της πατάτας έβαλε και άνιθο. Και έχουν την πιο αφράτη και γευστική ζύμη που έχεις ποτέ γευτεί. Μεγαλείο! Θα ετοιμαστούν πρωί πρωί της πρώτης μέρας του μπαζάρ, το Σάββατο για τον καθιερωμένο μπουφέ. Να πάρουμε μια πρόγευση; Εμείς πάντως πήραμε μια γερή εψές!

Περεσκία - Πιροσκία - Πιροσκί

Υλικά
• Για την ζύμη (15 πιτάκια περίπου):
o 500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
o 1 φακελάκι ξηρή μαγιά
o 1 αυγό
o 1 κουταλάκι αλάτι
o Νερό όσο πάρει
o 1 φλιτζανάκι περίπου ελαιόλαδο

• Υλικά για την γέμιση ΤΥΡΙΟΥ:
o 250 γρ. τυρί φέτα
o 1 αυγό
o 1 κουταλιά ξερό δυόσμο
• Υλικά για την γέμιση ΠΑΤΑΤΑΣ:
o 4-5 μέτριες πατάτες, βρασμένες
o Αλάτι
o Πιπέρι
o Ψιλοκομμένο άνηθο
o Λίγο σοταρισμένο ξερό κρεμμύδι
o Γάλα

Ετοιμασία

Για γέμιση τυριού:
Λιώνουμε πολύ καλά το τυρί με το πιρούνι και ανακατεύουμε όλα τα υλικά. Αν χρειαστεί αραιώνουμε με λίγο γιαούρτι.

Για γέμισης πατάτας:
Λιώνουμε τις πατάτες με το πιρούνι, προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε καλά.

1. Ζυμώνουμε μαζί όλα τα υλικά για την ζύμη καλά μέχρι να γίνει μαλακή χωρίς να κολλάει στα χέρια. (Αν χρειάζεται αραιώνουμε με λίγο νερό ή γάλα ή αντιθέτως προσθέτουμε αλεύρι αν η ζύμη γίνεται πολύ μαλακή).
2. Αφήνουμε την ζύμη σκεπασμένη με μία πετσέτα να φουσκώσει.
3. Οταν είναι έτοιμη, παίρνουμε ένα-ένα μπαλάκι (σαν μεγάλο καρύδι) και το ανοίγουμε σε λεπτό φύλλο πάχους περίπου 3 χιλ. στο μέγεθος ενός πιάτου του τσαγιού.
4. Βάζουμε μια κουταλίτσα γέμιση και κλείνουμε σε μισοφέγγαρο.
5. Τηγανίζουμε σε αντικολλητικό τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο (να μην κολυμπούν) σε μέτρια φωτιά ώσπου να πάρουν ένα χρυσό χρώμα.
6. Τα τοποθετούμε πάνω σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθούν τυχόν λάδια.

Προσοχή! τρώγονται σαν τα πατατάκια. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει μόνο σε ένα!

Και η απαραίτητη εγκυκλοπαιδική γνώση : Τα πιροσκί μπορείς να τα γεμίσεις με ότι θες εκτός από κασέρι γιατί όταν αυτό κρυώσει (αν προλάβει) γίνεται σαν λάστιχο της μισελίν. Στον Πόντο σε περίοδο νηστείας έκαναν το ζυμάρι με αλεύρι, νερό μαγιά και αλάτι μόνο και τα γέμιζαν με σταφίδες ανακατεμένες με καρύδια, κανέλα και ζάχαρη και τα τηγάνιζαν. Στο σπίτι μας το κάνουμε. Το αποτέλεσμα είνα γλυκό σαν αφράτο καλτσουνάκι.

Καλή επιτυχία!

υ.σ. η συνταγή βρίσκεται και στην γκουρμεδοτράπεζα του hungry.gr από παλαιότερη συμμετοχή μου.

Αγκαλιάζουμε τον κόσμο

Μάθε πως μπορείς να βοηθήσεις και να βοηθηθείς!

Γνωρίζατε ότι η Αρχιεπισκοπή συντηρεί με δικά της έξοδα αλλά και προσφορές πολιτών μικρά διαμερίσματα στην Αθήνα για τις κακοποιημένες γυναίκες και ανύπαντρες μητέρες;

Ένα άχρηστο για μένα κρεββάτι, τραπέζι, καρέκλα, ακόμη και τάπερ(!) συλλέγεται και προσφέρεται σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Για του λόγου το αληθές η οικοσυσκευή της μανούλας μου αλλά και πάρα πολλά πράγματα από το δικό μου σπίτι προσφέρθηκαν σε αυτές τις γυναίκες μέσω της αλληλεγγύης. Και ναι, κατέληξαν σίγουρα στον αρχικό τους προορισμό.

Εγωϊσμός= Βλακεία (με Β κεφαλαίο)

Βρέθηκα στο αντικαρκινικό νοσοκομείο «Μεταξά» για εξέταση μαστού. Έκανα καιρό να το αποφασίσω, αλλά λίγο η ηλικία, λίγο η μαζική υπερκινητοποίηση τόσων φορέων , έπεισα τον εαυτό μου ότι λίγες ώρες ψυχικής ταλαιπωρίας είναι σαφώς προτιμότερες από την πεποίθηση του «συμβαίνει στους άλλους, όχι σε μένα». Και έπραξα καλώς, άριστα. Όχι μόνο γιατί τελικά δεν ήταν και τίποτα το τρομερό, όχι γιατί είναι ένα πολύ καλό νοσοκομείο για τα δεδομένα της παρούσας κατάστασης στην πατρίδα μας, ούτε γιατί «έπεσα» σε έναν εξαιρετικό γιατρό, αλλά γιατί μετά λύπης μου βρέθηκα πάλι μπροστά σε έναν φράχτη. Τον αγκυλωτό φράχτη του εγωϊσμού, της ασέβειας και της πλήρους και βαθειάς βλακείας. Βλακεία επικίνδυνη για την ψυχική υγεία του κάθε ασθενούς.

Περιμένω μαζί με άλλες κυρίες να έρθει η σειρά μας. Τα ραντεβού έχουν προ πολλού χαλάσει αφού τα 10 λεπτά που ορίζονται από την γραμματεία δεν επαρκούν ούτε για το «καλημέρα». Αποδεκτό.
Περιμένοντας έχοντας όλοι αυτό το απροσδιόριστο νοσοκομειακό στρες, πιάσαμε και την κουβέντα πιο πολύ για να χαλαρώσουμε.. Οι περισσότερες πήγαμε προληπτικά ή γιατί «κάτι» πρόσεξαν, μια γιαγιά Αμφισσιώτισα για επανεξέταση και μια άλλη (καλή της ώρα) είχε κάνει ήδη μαστεκτομή και περίμενε να δει τον γιατρό για τα περαιτέρω. Το κλίμα φυσικά βαρύ γιατί αν και η χειρουργηθείσα ήταν ήρεμη και χαλαρή το γεγονός παραμένει γεγονός.

Εμφανίζεται ένα σχετικά νέο ζευγάρι με το χαρακτηριστικό τουπέ που διακατέχει κάτι τέτοιους, χτυπά και ανοίγει την πόρτα του γιατρού, βλέπει, σκάει χαμόγελο, βγαίνει. Τους ενημερώνουν κάποιες από τις κυρίες ότι θα πρέπει να περιμένουν και αυτοί με την σειρά τους γιατί ήδη όλοι καθυστερήσαμε πάνω από 1,5 ώρα και δεν αντέχουμε άλλο την αγωνία. Φάρμακα μπορούν να πουλήσουν και αργότερα.
«Μην φοβάστε, δεν θα μπούμε» λέει ο άνδρας. Μόλις ανοίγει η πόρτα για να βγεί μια ασθενής, κυριολεκτικά μπουκάρει μέσα παραμερίζοντας μας και με την συνάδελφό του να κρατά τα μπόσικα στην πόρτα!!! Φυσικά υπήρξε έντονη διαμαρτυρία όχι από εμένα (κακώς) που τέλος πάντων σαν νεότερη εκεί μπορούσα να περιμένω αρκετά ακόμη, αλλά από μια άλλη κυρία και πιο πολύ για την κοροϊδία. Ιδού η απάντηση της νεαράς πωλήτριας φαρμάκων με την απαξίωση να έχει μεταβάλλει πλήρως το πρόσωπο της.

- «Όλοι την δουλειά μας θέλουμε να κάνουμε. Δεν μπορείτε να καταλάβετε!»
- «Εσείς, ήρθατε για εργασία, εμείς ήρθαμε ως ασθενείς. Το ίδιο είναι;»
- «Δεν μπορείτε να καταλάβετε. Μόνο αν είσασταν στην θέση μας θα καταλαβαίνατε»!!!

Πού ευχαρίστως να είμασταν στην θέση σας, υγειέστατοι αλλά με ταπεινότητα και αγάπη για τον συνάνθρωπο και όχι με την δική σας πεποίθηση που ορίζει την κυρία που υπεβλήθη προ 15μέρου σε μαστεκτομή και τους ασθενείς γενικότερα ηλίθιους γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν το πόσο σημαντική είναι η εργασία του φαρμακευτικού αντιπροσώπου αλλά και εγωιστές που δεν μπορούν να παραμείνουν άλλη πόση ώρα στην αγωνία τους.

Πως τολμάς! Πως τολμάς! Δεν σέβεσαι ούτε τον πόνο, ούτε την ψυχική αγωνία του ασθενούς και έχεις το θράσος, την αναισθησία να συγκρίνεις την πώληση του όποιου προϊόντος με την σωματική και ψυχική υγεία του κάθε ανθρώπου.

Αλίμονο, να μη χρειαστεί κοπέλα μου να βρεθείς στην πόρτα γιατρού ως

καρκινοπαθής.....

μαμαδίστικο smoothie

Έχω έναν εθισμό. 'Οου γιες. Τον λένε smoothies. Αυτόν τον παιδικό μαμαδοχυμό με τα διάφορα φρούτα αλεσμένα στο μπλέντερ. Αυτόν που μας έφτιαχνε η μαμά όταν πηγαίναμε πεζοπορία στο εκκλησάκι του Άη Λιά ή απογευματινοβραδυνή βόλτα με φεγγαράδα. Αυτόν που ετοιμάζει και πωλεί γνωστό ταχυπρωινάδικο ως μοναδική εφεύρεση(!) Τι λε ρε παπαρούνα...

Μέχρι πρότινως τιμούσα το της γειτονιάς του γραφείου με ένα παγωμένο smoothie αντί καφέ. Μέχρι που την είδα και την άκουσα. Την πιο αγενέστατη ιδιοκτήτρια διάσημου ταχυπρωινάδικου που συνάντησα ποτέ. Ίσως και την μοναδική θα έλεγα.
Το διαφημίζουν, το αναρτούν, το κοστολογούν και το πωλούν. Μόνο που εκείνη την ημέρα δεν είχαν ούτε φρούτα, ούτε βανίλια, ούτε...παγάκια. Μόνο που δεν μου πέταξε το extreme blenter στο κεφάλι για το θράσος μου να παραγγείλω αυτό που δεν είχε και που κατά την γνώμη της θα έπρεπε ήδη να γνωρίζω. Το είπαν στις ειδήσεις; Sorry που βλέπω μόνο Μπομπ Σφουγγαράκη.
Απορώ με τον εαυτό μου. Είπα ένα ευχαριστώ και έφυγα.

Εννοείται πως δεν ξαναπάτησα στο συγκεκριμένο κατάστημα. Αντ'αυτού αποφάσισα να πάρω το smoothie στα χέρια μου. Ανέσυρα μνήμες γευστικές, έκανα διάφορους πειραματισμούς στο σπίτι και κατέληξα σε δυο γεύσεις. Μια χειμωνιάτικη και μια καλοκαιρινή. Είναι πανεύκολες, χορταστικές, υγειινές και πάνω από όλα μαμαδίστικες. Και το κυριότερο, δεν χρειάζεται να πεις ευχαριστώ σε κάποιον που δεν το αξίζει.

Χειμωνιάτικο smoothie

1 μπανάνα
1 μήλο μεγάλο ή δύο μικρότερα κόκκινα γλυκά
τον χυμό ενός ζουμερού πορτοκαλιού
1 κουταλιά της σούπας άνθος αραβοσίτου με γεύση βανίλια
4-5 σταγόνες εσάνς πικραμύγδαλο
5-6 παγάκια (καλύτερα θρυμματισμένα)

αν το πορτοκάλι είναι ξινούτσικο ρίξε 2-3 μπισκότα Μιράντα, μμμμμμ


και το καλοκαιρινό smoothie

1 μπανάνα
2 μικρά αχλάδια (ελληνικά όμως όχι χόρτινα)
1 μικρό ποτηράκι χυμό ή πούλπα ροδάκινο ή νεράκι του Θεού
1 κουταλιά της σούπας άνθος αραβοσίτου με γεύση βανίλια
5-6 παγάκια (καλύτερα θρυμματισμένα)

στο μπέντερ και Άγιος ο Θεός...

Μεγάλες δηλώσεις μικρών ανδρών

Μικρότερη και άμαθη πίστευα ακράδαντα πως όταν έκανα δική μου οικογένεια όλα θα ήταν απλά, εύκολα και τέλεια. Χαζό, τώρα το ξέρω. Τό σύστημα λειτουργεί μάλλον αντίστροφα, του στυλ «μας πήρανε τα πρόβατα θα μας φαν και τον τσοπάνη».

Το χάσμα των γενεών ζει και βασιλεύει από το χίλια λάσπες και βγάλε θά’λεγα. Μπορεί τα «βασικά ιδανικά» να είναι κοινό γνώρισμα όλων των γενεών κάθε μια όμως έχει και τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Πλέον τα περισσότερα πιτσιρίκια από την 4η ημέρα της κατασκήνωσης ζητούν να γυρίσουν σπίτι γιατί λένε ότι βαριούνται. Τα πιστεύω. Είναι τεράστια η διαφορά από την βουή του σπιτιού, του δρόμου, της τιβούλας και του playstation να βρεθούν στην ηρεμία, την ησυχία, στα στρώματα εκστρατείας, να κοινωνούν με άλλα 50 παιδιά, να συνεισφέρουν στην καθημερινή εργασία, να λειτουργούν ομαδικά και όχι ατομικά. Η θάλασσα, τα παιχνίδια, οι ιστορίες κάτω από τον έναστρο ουρανό δεν είναι αρκετά για να τα κρατήσουν ενθουσιώδη. Κουράζονται, βαριούνται και .... το σκάνε. Το σκάνε από την κατασκήνωση για να γυρίσουν στο σπίτι, στους οικίους ήχους, στην εικονική δράση που προσφέρει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, στην μαμά που θα κάνει αν όχι όλες τις δουλειές, τουλάχιστον θα καθαρίζει εκείνη το μπάνιο.

Όσο κι αν προσπαθείς να ακολουθήσεις την νέα γενιά, προσπαθώντας να κρατήσεις το χάσμα όσο....στενότερο γίνεται πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα σε βγάλουν εκτός μάχης. Μια τέτοια έζησα χθες και μάλιστα στο ωραιότερο μοναστήρι με τις πιο καλόκαρδες και κοντά στους νέους μοναχές. Είχε τελειώσει η λειτουργία, βάλαμε ένα χεράκι στο αρχονταρίκι για να προσφερθεί ο καφές που με πολύ αγάπη ετοίμασαν οι μοναχές για το πλήθος που είχε κατακλήσει τον αυλόγυρο με το τεράστιο πεύκο, και νά’σου τρία πιτσιρίκια 6, 8 και 11 ετών να μιλούν μεταξύ τους σε μια γλώσσα άγνωστη. Ενθουσιασμός, χειρονομίες και λίγο show off και να περνάνε τρέλα. Ο ένας εξ αυτών δικό μου τέκνο, εξού και χρειάστηκα απλά λίγο χρόνο παραπάνω για να καταλάβω ότι μιλούσαν για κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι.

Προσωπικά το playstation δεν μου αρέσει, το θεωρώ επικίνδυνο. Είναι εθισμός. Από την άλλη θέλω τα παιδιά μου να ζουν την γενιά τους. Με μέτρο και σύνεση αλλά να την ζούν. Θεώρησα καλύτερο να μην τους το απαγορέψω αλλά να θέσω περιορισμούς. Είναι σαν να προσπαθείς να πεταλώσεις ψύλλο. Μάταιο. Η παραπάνω εμπειρία όμως μου έδωσε την λύση. Με ξαναείδα ως κοντοπίθαρο αγοροκόριτσο που ήμουν κάποτε από την μια να δέρνω τα κακόμοιρα αγοράκια που είχαν την απρονοησία να τα βάλουν μαζί μου και από την άλλη με τις μπογιές μου και τα πιο απίστευτα σύνεργα που μάζευα από τους δρόμους να δημιουργώ στο χαρτί, την πέτρα, τον ....τοίχο του δωματίου μου (ήρωα πατέρα τι τράβηξες μαζί μου!).

Ανέβηκα στο πατάρι, κατέβηκα στο υπόγειο, σύρθηκα στον κήπο αλλά τα βρήκα. Μικρά,μεγάλα, σκονισμένα και πολύχρωμα κουτάκια γεμάτα χρώματα, φανταστικούς κόσμους και ανυπομονησία για δημιουργία. Δυό ξύλινες κουτάλες, χρώματα, χαρτόνια και αστείρευτη παιδική φαντασία ήταν αρκετά για να πετάξουν τα κοντρόλ από τα χέρια και να πιάσουν τα πινέλα. Και ένα κίνητρο, τα παιδιά των «Δρόμων».

Τελικά είναι πολύ πιο εύκολο από όσο φαντάζεται κανείς να απαγκιστρώσεις ένα μικρό παιδί από μια συνήθεια του που δεν σου αρέσει, όπως σε εμένα οι παιχνιδομηχανές. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι χρόνος από τον δικό σου ελάχιστο και για αυτό πολύτιμο. Αλλά μήπως τα παιδιά μας δεν είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε; Και τα δικά μας, και τα δικά σας και τα δικά τους. Για αυτό και τα δικά μου παιδιά πήραν μια απόφαση και για τα άλλα τα παιδιά. Αποφάσισαν και δήλωσαν ευθαρσώς πως αυτό το καλοκαίρι θα ξοδέψουν την ενέργεια τους σε κάτι πιο δημιουργικό, διασκεδαστικό και ωφέλιμο. Να δημιουργήσουν με τα δικά τους τα χεράκια (υπό την επίβλεψη μου για να μη χάσουμε τα μπόσικα) και να προσφέρουν και αυτά τις δικές τους κουταλοκατασκευές στο μπαζάρ των "Δρόμων" του 2008. Παραθέτω τις χθεσινές τους δημιουργίες ως μια πρόγευση άκρως....ενθουσιαστική!

Τελικά, αυτό το μπαζάρ μας έχει πάρει τα μυαλά.

Καλό Καλοκαίρι

Όλα τα πιτσιρίκια από 6 έως 86 ενθουσιασμένα.
Το σχολείο κλείνει, τα βιβλία προ πολλού, τα μπουγέλα δίνουν και παίρνουν και οι ετοιμασίες για το καλωσόρισμα του καλοκαιριού εν πυρετώ και αναβρασμώ.

Τρελή χαρά απ'άκρη σ'άκρη στο 2ο δημοτικό σχολείο Ελληνικού.
Για τι να πρωτοχαρούν; για τις διακοπές που έρχονται ή για την πίεση των μαθημάτων που επιτέλους σταματούν για λίγο; Ή μήπως για την ξεχωριστή γιορτή που ετοίμασαν;

Γιατί δεν κατοικούμε μόνο σε μια υπέροχη γειτονιά (ακόμη) του λεκανοπεδίου, δεν έχουμε μόνο ένα προαύλιο-αλάνα, αλλά και υπέροχους δασκάλους. Από τον μοναδικό δάσκαλο της Α', το "διαμάντι" μας της Ε2, μέχρι την μαμά-δασκάλα του Β2 που όλη την χρονιά χάιδευε τρυφερά τα κεφαλάκια των μικρών θηρίων μας και τα τάιζε με κουλούρι και τυρί στα διαλλείματα, φρουτάκια στις εκδρομές και επιβράβευση παγωτού! Η δασκάλα που όλοι θα θέλαμε να είχαμε και που θα μας λείψει από του χρόνου. Αλλά και την διευθύντρια μας, πρώτη χρονιά μαζί μας (ο πληθυντικός της μάνας) που κλείνει τούτη την χρονιά με μια ξεχωριστή γιορτή-πάρτυ. Μια γιορτή σαν παλιό σινεμά με την επιμέλεια του κου Μάκη Δελαπόρτα και την παρουσία του κου Γιάννη Δαλιανίδη! Πρωτάκουστα πράγματα για δημόσιο σχολείο. Εδώ κολλάει το «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω» και οι δάσκαλοι του 2ου δημοτικού σχολείου Ελληνικού και θέλουν και μπορούν να κουραστούν, να ξοδέψουν από τον προσωπικό τους χρόνο (όπως έκαναν όλη την χρονιά) και να χαρίσουν στα παιδάκια μας πρώτα πρώτα μια ξεχωριστή ανάμνηση.


Κυρίες και κύριοι, ο μπουφές θα είναι στρωμένος στην ώρα του για το πάρτυ μας, με μαμαδολιχουδιές και σπιτικούς χυμούς και το πικάπ στην διαπασών να παίζει τον "πιο καλό τον μαθητή" (για την πιο υπομονετική μαμα!).

Σας το λέμε μια και δυο και τρεις....σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι.... σαν παλιό σινεμά με αγιόκλημα και πασατέμπο, ποδηλατάδα και βουτιές και βόλτες στο γλυκό ηλιοβασίλεμα με παγωτό καϊμάκι.....

Κυρίες και κύριοι η παράσταση αρχίζει....

Τα παιδιά ποιούν ήθος στο Γκάζι...

Το πρωϊνό της τεσσαρακοστής

Οι απόκριες πέρασαν και πάνε,
τον αετό τον πετάξαμε και τον χάσαμε κιόλας,
παρέλαση κάναμε, μπακαλιάρο φάγαμε,
εσένα Γιάννη μου όσο θα σε γιορτάζω ακόμα;

Υποσχέθηκα πιροσκί αλλά επειδή θέλω όπως και δήποτε να δώσω και μια πραγματική φωτό προς βοήθεια και συμμόρφωση, θα περιμένεις καλέ μου μέχρι να βάλω τηγάνι πρώτα.

Αντ΄αυτού ένα χορταστικό πρωϊνό για όλες τις εποχές, αλλά ακόμη περισσότερο για την σαρακοστή είναι ότι πρέπει δια την περίστασιν. Βασισμένο στο πλιγούρι, είναι δυναμίτης βιταμινών και απίστευτα χορταστικό.

Είναι τόσο απλό, νόστιμο, υγειινό και χορταστικό. Ένα τούρμπο πρωϊνό!

Πλένουμε χεράκια και πάμε.....

Παίρνουμε πλιγούρι και το μουσκεύουμε από βραδύς ή το βράζουμε απευθείας σε αλατισμένο νερό μέχρι να πιει το νεράκι του. Η αναλογία είναι 2 νερό, 1 πλιγούρι ή ανάλογα με την συνταγή του πακέτου.
Προσθέτουμε δυο γεμάτες κουταλιές μέλι, σταφίδες, καρύδια, μήλο σε κυβάκια, και κανέλα. Γαρνίρουμε με φετούλες μπανάνας.
Ποσότητες δεν δίνω, άλλο η γούλα η δικιά μου, άλλη η πείνα η δικιά σου....

....και έλα πες μου μετά πότε θα σε κόψει λόρδα....

υ.σ. μια φωτό δεν κατάφερα να τραβήξω η άχρηστη, οπότε μια ανοιξιάτικη ζουφραφιά ενδείκνυται .

το peftasteri ξεχνάει μα δεν αλησμονάει

Για την γιορτή σου Γιάννη μου
τα δώρα σου ειναι τούτα
λογάκια από τον τόπο μας
που σου ταιριάζουν ούλα!

• Άλλη καμμιά δεν γέννησε, μόνο η Μαρία τον Γιάννη
• Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε
• 45 Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση
• Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα
• Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω
• Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει
• Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη
• Όχι Γιάννης, Γιαννάκης
• Κάνε Γιάννο μ' τη δουλειά σου, κι ύστερα και πάλι θειά σου.
• Κατά τον μαστρο-Γιάννη και τα κοπέλια του
• Να σε κάψω Γιάννη, να σ'αλείψω μέλι

ναι, αλλά .....

• Σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει!

Χρόνια πολλά, Χρόνια καλά,
Χρόνια γεμάτα, Χρόνια μυρωδάτα John boy

σ'αυτό το σπίτι πού'ρθαμε τα ράφια είν'ασημένια, του χρόνου που θε νά'ρθουμε νά'ναι μαλαματένια

...εκ Πόντου

Αρχή Κάλαντα κι αρχή του χρόνου,
κι αρχή του χρόνου, πάντα Κάλαντα,
πάντα του χρόνου, πάντα ,του χρόνου.
Αρχή μήλον εν' κι αρχήν κυδώνεν,
κι αρχήν κυδώνεν.
Κι αρχή βάλσαμον το μυριγμένον,
το μυριγμένον
Εμυρίστεν ατό ο κόσμος Άλεν',
ο κόσμος Άλεν, για μυρίστ' ατό κι εσύ αφένταμ,
καλέμ αφέντα. Ερθαν καλά παιδία είσην πόρταν
και ξαν σην πόρτα σ '.
Άψον το κερί σ' κι έλα σην πόρτα σ'
κι έλα σην πόρτα σ'
Χαμηλόπα, χα ξερά τζιρόπα,
ξερά τζιρόπα.
Χα ξερά μαύρα κοικκίμελόπα,
κοκκιμελόπα.


....εκ Ικαρίας

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά , ψηλή μου δεντρολιβανιά
κι αρχή καλός μας χρόνος , εκκλησιά με τ΄ άγιος θρόνος.
Άγιος Βασίλης έρχεται από τον κάβο* Πάπα,
βαστάει και στην πλάτη του μια μαλλιαρή θυλάκα*,
να βάλει μέσα τα ψωμιά , τις τηγανίτες , τα λεφτά.
-Εσένα , αφέντη , πρέπει σου καρέκλα καρυδένια ,
για ν΄ακουμπάς τη μέση σου τη μαργαριταρένια.
-Και πάλι ξαναπρέπει σου , βάλε στραβά το φέσι* σου
και δίπλα το βρακί* σου για να σκάσουν οι εχθροί σου.
-Πολλά ΄παμε τ΄αφέντη μας ας πούμε της κυράς μας.
-Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά ταπανοφρύδα*
που έχεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος,
και του κοράκου τα φτερά τά ΄χεις ταπανοφρύδια*
που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου
η στράτα* ρόδα γέμισε απ΄την περπατησιά σου.
-Πολλά ΄παμε και της κυράς , ας πούμε και της κόρης.
-Έχεις και κόρην όμορφη ,που δεν έχει ιστορία,
ούτε στην Πόλη βρίσκεται , ούτε στη Βενετία.
-Έχεις και κόρη όμορφη , βάλ΄τηνε στο ζεμπίλι*
και κρέμασέ τηνε ψηλά , να μη τη φάν΄ οι ψύλλοι.
-Πολλά ΄παμε , πολλά ΄παμε , μα δε μας εκεράσατε,
κι αν ακόμα θε να πούμε, βάλτε μας κρασί να πιούμε.
-Εφάγαμε τον πετεινό , να φάμε και την κότα
και δώστε μας το φλουράκι* μας, να πάμε σ΄άλλη πόρτα!
Μακεδονικά κάλαντα
Ήρθε πάλι νέο έτος εις την πρώτη του μηνός
ήρθα να σας χαιρετίσω, δούλος σας ο ταπεινός.
Ο Βασίλειος ο Μέγας ιεράρχης θαυμαστός
εις την οικογένειά σας νά 'ναι πάντα βοηθός.
Τα παιδιά εις το σχολείο να πηγαίνουνε συχνά
να μαθαίνουνε το βίο, της παρίδας τα ιερά.
Και για τους ξενιτεμένους έχω να σας πω πολλά,
σας αφήνω "καληνύχτα" και του χρόνου με υγειά


...παλιόθεν

Αρχιμηνιά κι' αρχιχρονιά κι' αρχή του Γεναρίου
αύριο ξημερώνεται τ' Αγίου Βασιλείου
να τον καλησπερίσομεν αυτό το νιόν αφέντη
πέντε φορές αφέντεψε και πάλι αφέντης είναι
πέντε κρατούν το μαύρο του εννιά το χαλινάρι.
και δέκα τον παρακρατούν αφέντοι καβαλάροι
καβαλικεύει χαίρεται πεζεύνει καμαρώνει
κι' όπου πατήσει ο μαύρος του πηγάδια θεμελιώνει
πηγάδια πετροπήγαδα κι' αυλές μαρμαρωμένες
μέσα σε κείνες τις αυλές τις μαρμαροστρωμένες
σύρμα και σύρμα το λουρί και σύρμα το λογάδι
κι' είς τον άφρον του λογαδιού κοιμάται ο νιός αφέντης
αν τον ξυπνήσω με νερό φοβούμαι μην κρυώσει
κι' αν τον ξυπνήσω με κρασί φοβούμαι μην μεθύσει
φέρετε μήλα δώδεκα, κυδώνια δέκα πέντε
κι' ένα κλαδί βασιλικό ίσως και τον ξυπνήσω.
Είπαμε δα τ' αφέντη μας να πούμε τσή κεράς μας
κερά ψιλή κερά λιγνή κερά καμαροφρύδα
κερά μ' όντέ θα στολιστείς να βάλεις τα καλά οου
τα μάρμαρα ραίζουνε από την ομορφιά σου
κερά μ' οντέ θα στολιστείς να πας στην εκκλλησία
βάζεις τση βάγιες απο μπρός τση βάγιες από πίσω
και του κοράκου το φτερό να μην σου δώσει ήλιος.
κερά την θυγατέρα σου γραμματικός τη θέλει
μ' αν είναι και γραμματικός πολλά προυκιά γυρεύει
γυρεύει μύλους δώδεκα και με τσή μυλωνάδες
γυρεύει αμπέλι ατρύγητα και με τσή τρυγητάδες
γυρεύει ελιές αμάζοχτες και με τσή μαζοχτάδες
γυρεύει και τον ουρανό τ' αστρη και το φεγγάρι
γυρεύει και τη θάλασσα μ' όλα της τα καράβια
γυρεύει και τον κυρ βοριά για να τα τιμονάρει.
Είπαμε δα και τσή κεράς να πούμε και τσή βάγιας
'Αψε βαγίτσα το κερί άψε και το λιχνάρι
να μπαινοβγείς στην κάμαρα να δεις τί θα μας βγάλεις
Γι' απάκια για λουκάνικα γι' αυγά καθαρισμένα
γι' άπο την μαύρην όρνιθα κανένα αυγουλάκι
κι' αν τά κανε κι' ή γαλανή να γίνουν ζευγαράκι
γι' από τον γέρο πίθαρο καμιά σταλιά λαδάκι
γι' από τον γέρο βάρελο καμιά σταλιά κρασάκι
γι' από το σακουλάκι σας κανένα δεκαράκι
Αν είναι με το θέλημα χρυσή μου περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας να πούμε καλησπέρα

Έπα πού καλαντήσαμε καλά μας επληρώσαν
καλά να είν' τα έτη τους και τα ποδόματά τους
κι' αν έχουν θηλυκό παιδί καλή μοίρα να λάβει
του Βασιλέα τον υιόν άνδρα να τόνε πάρει
Πάλι κι' αν είν' αρσενικό στη σέλα καβαλάρης
να σιέται να λυγίζεται να πέφτει το λογάδι ,
να το μαζεύουν άρχοντες να κάνουν δακτυλίδια
και τα μικρά αρχοντόπουλα μικρά παραμισίδια.
Καλή νύκτα σας και χρόνια πολλά

Τίνα, Άσπα, Γιάννη, Μήτσο μ', Φραντζέσκα, Μαρία
υείας, ευτυχίας και εις έτη πολλά!

Να τα πούμε;

Καλήν ημέραν άρχοντες
αν είναι ορισμός σας
Χριστού τη Θεία γέννηση
να πω στ' αρχοντικό σας .

Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βηθλεεμ τη πόλει
οι ουρανοί αγάλλονται
χαίρε.. χαιρεται η φύσης όλη .

Εν τω σπηλαίω τίκτεται
εν φάτνη των αλόγων
ο βασιλεύς των ουρανών
και ποιητής των όλων .

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι
το "Δόξα εν υψίστης"
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστης.

Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μάγοι με τα δώρα
άστρο λαμπρό τους οδηγει
χωρίς να λείψει ώρα .








Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ
με πόθο ερωτούσι
πού εγεννήθη ο Χριστός
να πάν να τον ευρώσι .

Δια Χριστόν ως ήκουσε
ο βασιλεύς Ηρώδης
αμέσως εταράχτηκε
κι έγινε θηριώδης .

Διατί πολλά φοβήθηκε
δια τη βασιλεία
μην του τη πάρει ο Χριστός
και χάσει την αξία.

Κράζει τους μάγους και ρωτά
που ο Χριστός γεννάται
Εν Βηθλεέμ ηξέρομε
ο συγγραφεύς διηγάται

Τον είπε να υπάγουσι
και όπου τον εβρούσιν
Αφού τον προσκυνήσουσιν
να παν να του το πούσιν

Όπως υπάγει και αυτός
για να τον προσκυνήσει
Με δόλο ως μισόθεος
για να τον αφανήσει

Βγαίνουν οι Μάγοι τρέχοντας
και τον αστέρα βλέπουν
Φως θεϊκό κατέβαινε
και με χαρά προστρέχουν

Φτάνοντας εις το σπήλαιο
βρίσκουν την Θεοτόκο
Και βάστα στας αγκάλας
της τον Άγιον της Τόκο.

Γονατιστοί τον προσκυνούν
και δώρα του χαρίζουν
Σμύρνα χρυσό και λίβανο
θεό τον εφημίζουν

Σμύρνα είναι νέος άνθρωπος
χρυσός ως Βασιλέας
Και λείβανο νέος θεός
σ` όλη την ατμοσφαίρα

Αφού τον προσκυνήσασιν
ευθύς πάλι μισεύουν
Και τον Ηρώδη μελετούν
να πάνε για να εύρουν

Άγγελος εκ των ουρανών
βγαίνει τους εμποδίζει
Από άλλην οδό να πορευτούν
αυτός τους διορίζει

Και πάλι άλλος Άγγελος
τον Ιωσήφ προστάζει
Εις Αίγυπτο να πορευτεί
και εκεί να ησυχάζει

Να πάρει και την Μαριάμ
μαζί με τον υιό της
Γιατί ο Ηρώδης εζητεί
τον τόκο τον δικό της









Μη βλέποντας ο Βασιλεύς
τους μάγους να γυρίζουν
Στην Βηθλεέμ επρόσταξε
παιδί να μην αφήσουν

Χιλιάδες δεκατέσσερις
σφάζουν σε μια ημέρα
θρήνο καυθμό και οδυρμό
είχε κάθε μητέρα

και επληρώθην το ρηθέν
προφήτου Ισαϊου
ως και των άλλων προφητών
και του Ιερεμίου

Και εις ετη πολλά !

εξαιρετική έκθεση βυζαντινής αγιογραφίας

Από τις ωραιότερες εκθέσεις που έχω δει. Υπέροχες εικόνες και μια εξαιρετική συλλογή από σφραγίδες αρτοκλασίας που ξεκινούν απο τον ένατο αιώνα.

Ξεχωρίζει δεξιά η μικρογραφία των μετεώρων του κου καβαλλάρη.


Παρακάτω η πρόσκληση του Πανελλήνιου συλλόγου αγιογραφών και ελάχιστες φωτό από τα πολλά έργα που ξεχώρισα.

'Εκθεση βυζαντινής αγιογραφίας
17/12/2007 - 31/12/2007

Έκθεση βυζαντινής αγιογραφίας με έργα των μελών του, διοργανώνει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αγιογράφων.

Εγκαίνια: Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου, ώρα 19.00

Παράλληλα, θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά 150 ξυλόγλυπτες σφραγίδες από τις ιδιωτικές συλλογές των Θεοχάρη Προβατάκη και Φρίξου Πιτσόπουλου.

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί και ημερίδα με θέμα "Παράδοση και δημιουργία στη σημερινή εικονογραφική παραγωγή-τέχνη" την Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου στις 11.00. Εισηγητής θα είναι ο Νεκτάριος Μαμάης, Θεολόγος καθηγητής στο Λεόντειο Λύκειο Ν. Σμύρνης και αγιογράφος με master στην εικονογραφία (θεωρία και πράξη). Θα ακολουθήσει ομιλία του Δρος. Θεοχάρη Προβατάκη, Διευθυντή Συντονισμού του Υπουργείου Πολιτισμού και συγγραφέα με θέμα "Ξυλόγλυπτες σφραγίδες ευχαριστιακών και ευλογιακών άρτων στην Ορθόδοξη ανατολή".

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: καθημερινά 12.00 - 22.00
Στις 24 και 31 Δεκεμβρίου από 12.00-18.00
Στις 25 και 26 του μηνός θα παραμείνει κλειστή

Τόπος: "Τεχνόπολις", Κτίριο Δ10 - Αίθουσα "Κωστής Παλαμάς"
Διεύθυνση: Πειραιώς 100, Γκάζι
Επικοινωνία:
210 3461589

"Βρες την ειρήνη μέσα σου και χιλιάδες κόσμος θα σωθεί"

Τα Χριστούγεννα προ των πυλών. Η μεγαλύτερη γιορτή της αγάπης και της ελπίδας. Άνθρωποι, σπίτια, καταστήματα, πλατείες, πόλεις ολάκερες στολίζονται, καλλωπίζονται, ζουν την καθημερινότητα τους σε ρυθμούς γιορτινούς. Εκατομμύρια φωτάκια σκεπάζουν με την λάμψη τους ομορφιές και ασκήμιες.
Δέντρα, μπαλκόνια, πεζοδρόμια, σκουπίδια. Τα όμορφα γίνονται ομορφότερα, τα άσχημα εξαφανίζονται. Την νύχτα δε, δίνουν την πλήρη κάλυψη. Αρκούν τα φώτα, ο ήχος δεκάδων μελωδιών να ακούγονται ταυτόχρονα και που και που η μυρωδιά από αναμμένο τζάκι για να σου δωθεί η εντύπωση πως ξαφνικά και ως δια μαγείας όλα μας τα προβλήματα έπαψαν να υπάρχουν. Τουλάχιστον για όσον κρατούν οι γιορτές. Αρκούν λίγες μέρες, γνώριμες μυρωδιές και ήχοι για να σε ξανακάνουν παιδί κρυμμένο κάτω από την πολυθρόνα να περιμένεις υπομονετικά να δεις επιτέλους τον Αη Βασίλη . Και αυτός να μην φαίνεται, και συ να περιμένεις κοιτώντας το στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κάθε στολίδι, κάθε φωτάκι, κάθε κλαρί και φύλλο. Όταν ξυπνάς πια, έχει ήδη αφήσει τα δώρα του ο Άγιος και ενώ λυπάσαι που τον έχασες, το πρόσωπο σου αστράφτει μεμιάς βλέποντας τα δώρα του.

Τα Χριστούγεννα άλλοι στολίζουν τον νεογέννητο Χριστό, άλλοι την μοναξιά τους, άλλοι την εγωπάθεια τους. Άλλοι αναζητούν πάντα ένα τρόπο να δώσουν αγάπη, άλλοι βρίσκουν πάντα μια δικαιολογία στην αδιαφορία τους. Αυτό που δεν βλέπουμε ή δεν θέλουμε να δούμε δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν υπάρχει. Η ασχήμια, ο φόβος, η απομόνωση είναι πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα έπρεπε να μας βγάλει από τον μικρόκοσμο μας. Αντ΄αυτού βλέπουμε μόνο λαμπερά στολίδια και γεμάτα πορτοφόλια να ανοιγοκλείνουν στο «πνεύμα» των ημερών. Το δώρο είναι απόδειξη αγάπης, ναι. Το αληθινό δώρο όμως είναι η αγάπη και η συμπόνια και η έμπρακτη βοήθεια σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη.
Άστεγοι, άρρωστοι, αποφυλακισμένοι, ολομόναχα παιδιά, άνθρωποι κακοποιημένοι σωματικά και ψυχικά, κοινωνικά απομονωμένοι, είναι γύρω σου, είναι δίπλα σου , σε βλέπουν χωρίς να σε κοιτούν, σου ζητούν χωρίς να σου μιλούν μια αγκαλιά κι έναν καλό λόγο. Μια απλή, ζεστή, ανθρώπινη αγκαλιά , ένα χέρι τρυφερό και να τους πεις «μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για σένα, όλα θα πάνε καλά».

Το ότι γεννιόμαστε μέσα σε μια χριστιανική οικογένεια και βαπτιζόμαστε μωρά ακόμα δεν μας εξασφαλίζει μόνιμα ότι θα είμαστε πάντοτε μέσα στο φως και στην χάρη Του. Αυτό θα εξαρτηθεί από τον αγώνα που θα κάνουμε συνειδητά ως ενήλικες. Φανταστείτε εαυτούς ως αθλητές εβρισκόμενοι ένα βήμα μπροστά από τους άλλους συναγωνιζόμενους στην εκκίνηση. Το αν θα φτάσετε στο τέρμα είναι δική σας αποκλειστικά ευθύνη.

Όπως όταν περνάμε έξω από εκκλησία και κάνουμε τον σταυρό μας, τούτο να κάνουμε κι όταν περνάμε έξω από νοσοκομείο, γηροκομείο αλλά κι από φυλακή. Άρρωστοι, φυλακισμένοι και οι οικογένειες τους υποφέρουν και αυτοί, περισσότερο κι από μας τους υγιείς. Όταν ανάβουμε κεράκι υπέρ υγείας και αναπαύσεως, ας ανάψουμε ένα και για όσους υποφέρουν σωματικά και πνευματικά και για όσους έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη. Μην σκέφτεσαι στενόμυαλα, μην μένεις άπραγος πιστεύοντας ότι θα σε εξαπατήσουν, ότι η βοήθεια σου θα πάει χαμένη, μην χάνεις την πίστη σου. Κράτα την καρδιά σου ανοιχτή και προχώρα. Ψάξε, μάθε. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και συλλογικοί φορείς που βοηθούν πραγματικά και ανιδιοτελώς και τρομαχτικά πολλοί περισσότεροι που χρήζουν άμεσης βοηθείας.

Πήγες ποτέ σε νοσοκομείο γηροκομείου;
Δεν υπάρχει άλλο μέρος που να σφίζει από τόση μοναξιά. Μοναξιά που πονάει αφόρητα αμφότερους και η ανημπόρια που σε καταβάλλει και σε απελπίζει, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παραπάνω από το να σηκώσεις το μαξιλάρι της γιαγιούλας ή απλά να μένεις εκεί να την ακούς να σου λέει "πονάω" σφίγγοντας σου το χέρι με απίστευτη δύναμη. Απλά δεν μπορείς να βγεις από το δωμάτιο και όταν κάποτε τα καταφέρεις αισθάνεσαι ότι έμεινες άπραγος. Κι όμως, έδωσες πολύ περισσότερα από όσα νομίζεις. Έδωσες την παρουσία σου και την προσοχή σου. Αυτό που μπορούσες.

Αναρωτήθηκες ποτέ πως περνούν οι οικογένειες των φυλακισμένων;
Δεν είναι όλοι αλήτες, ούτε εγκληματίες και οι περισσότεροι αφήνουν έξω παιδιά λιγότερο τυχερά από τα δικά μας. Πάνε σχολείο; Έχουν να φάνε; Ποιος τα φροντίζει;

Μπήκες ποτέ σε νοσοκομείο χωρίς να έχεις δικό σου άρρωστο;
Κάνε το όταν σε κυριεύει η δική σου απελπισία ή ακόμη και η.....καταναλωτική μανία (!)

Σου ήρθε να βρίσεις εκείνο τον Πακιστανό στο φανάρι γιατί ντε και καλά ήθελε να σου πλύνει με το βρωμόπανο του το πεντακάθαρο σου τζάμι; Σκέψου πρώτα πως αυτός ο ενοχλητικός τύπος ξεπουλήθηκε και θαλασσοπνίγηκε για να γλιτώσει από την πείνα και το πιθανότερο με το βρωμόπανο του να τρέφει ολάκερο το χωριό στην πατρίδα του.

Δες γύρω σου, μην κλείνεις τα μάτια.

Κι αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε οικονομικά υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι. Η προσευχή, η στήριξη ατομικά, η προσωπική παρουσία, η κοινωνική αποδοχή, δίνοντας δουλειά σε αποφυλακισμένους, στηρίζοντας τις οικογένειες τους αλλά και μέσα από συλλογικούς φορείς για να διαχειρισθούν εκείνοι το προϊόν της αγάπης μας. Απλά μην αποστρέψουμε το βλέμμα μας από αυτούς. Το δόσιμο δεν μετριέται με το χρήμα.......

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα

Ένα απλό γεύμα

Λένε πως την ευτυχία την βρίσκει κανείς στα απλά πράγματα. Σε μια ματιά, μια λέξη, μια γεύση.
Να, σε ένα απλό, απλούστατο φαγάκι. Τίποτα το σπέσιαλ, το μοναδικό αλλά σίγουρα αναπάντεχα ευχάριστο όταν ένας 7χρονος ορκισμένος μερεντο-ποπκορν-γαριδο-μακαρονάς, που το ψάρι μια του μυρίζει και μια του βρωμάει, βρίσκει ξαφνικά το φαγκρί πεντανόστιμο!

Και σιγά τα ωά.... ένα απλό ψαράκι ήταν, ίσαμε 1 κιλό. Καθαρίστηκε, αλατίστηκε, πιπερώθηκε, ριγανώθηκε μέσα κι έξω. Στρογγυλοξάπλωσε σε τέσσερις κόλλες χαρτί μαζί με δυο χούφτες χοντροκομμένη μαραθόριζα, μέσα κι έξω κι αυτή. Λαδώθηκε κατά πως του έπρεπε και τυλίχθηκε καλώς.
Χουζούρεψε για μια ωρίτσα στους 180 κι όταν άναψε και κόρωσε, ξεσκεπάστηκε να πάρει ανάσα για κανά τεταρτάκι. Ξεντύθηκε και παρφουμαρίστηκε με ξινούτσικο λεμονάκι.
Βρήκε την καλύτερη παρέα δίπλα στο δροσερό αλατισμένο αγγουράκι και την καλύτερη θέση στο μενού του 7χρονου.

Στο Γκαζι ολα εχουν πια αλλαξει

Είναι η ιστορία τεσσάρων ανθρώπων που ονομαζόντουσαν Καθένας, Κάποιος, Οποιοσδήποτε και Κανένας.
Υπήρχε μια σημαντική σουλειά που έπρεπε να γίνει και ζήτησαν από τον Καθένα να την κάνει. Καθένας ήταν σίγουρος ότι Κάποιος θα την έκανε. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την είχε κάνει, αλλά Κανένας δεν την έκανε.
Κάποιος θύμωσε γι'αυτό το πράγμα επειδή ήταν δουλειά του Καθενός. Καθένας νόμισε ότι ο Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την κάνει αλλά Κανένας δεν συνειδητοποίησε ότι δεν θα την έκανε Καθένας. Τελικά Καθένας έριχνε το φταίξιμο σε Κάποιον, την στιγμή που Κανένας δεν έκανε αυτό που θα μπορούσε να είχε κάνει Οποιοσδήποτε!

"Ποτέ να μην αμφιβάλλεις για το ότι μια μικρή ομήγυρη αποφασισμένων ανθρώπων μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Πράγματι, είναι οι μόνοι που μπορούν" Μάργκαρετ Μήντ

..και τα καταφέρνετε κάθε χρόνο, κάθε μέρα, κάθε στιγμή