Να γιομίσει ο σορβάς σου και να γιάνει η καρδιά σου !

Σαν ορεινό χωριό το Τσίτα, όπως και τόσα άλλα στον Πόντο, δεν είχε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, έτσι έγιναν εκχερσώσεις για να μπορούν να παράγουν ένα μεγάλο μέρος της διατροφής τους όπως, αραβόσιτο, κηπευτικά, οπωροφόρα και κυρίως λεπτοκάρυα. Λόγω της βλάστησης η κτηνοτροφία ευδοκιμούσε και κάθε οικογένεια διατηρούσε μια έως τρεις αγελάδες οι οποίες έδιναν στην οικογένεια γάλα, γιαούρτη, βούτυρο, μυζήθρα, κρέας. Επίσης κοσάρες (κότες) και άλλα πουλερικά και βέβαια και από ένα γουρουνάκι για τα Χριστούγεννα, όπου με το λίπος και το κρέας του (καβουρμάς) περνούσαν τον δύσκολο και βαρύ χειμώνα. Μα και τα ψάρια ήταν άφθονα στην παραλία των Σουρμένων, ειδικά τα χαψία, ένας είδος γάβρου, που έρχονταν από την Κριμαία κατά τον Μάρτη, σε τεράστια πυκνά κοπάδια και φτάνοντας στις ακτές της Μαύρης θάλασσας κατάκλυζαν όλες τις παραλίες του Πόντου. Πολλές φορές ήταν τόσο μεγάλη η παραγωγή που έμεναν αζήτητα και τότε τα μοιράζανε στους φτωχούς, κυρίως Τούρκους.

Χαψία χαψία φατέστεν σκυλ΄παιδία
Και ντ’έμορφα μαειρεύ’ατα, η θεία μ’ η Δοξία

Οι γυναίκες ήταν επιφορτισμένες για τις εσωτερικές αλλά και τις εξωτερικές δουλειές. Για την τροφή, τα ζα, την οικογένεια, τα μποστάνια, την τροφή, τα πάντα. Για αυτό ο χρόνος ήταν πολύτιμος με συνέπεια η διατροφή τους να είναι λιτή και βασισμένη κυρίως στα σπιτικά παρασκευάσματα, στα κηπευτικά και την κτηνοτροφία. Δεν πετούσαν τίποτα, ακόμη και μια χούφτα μαγειρεμένα ρεβύθια, με την έμπνευση και την πείρα τους, αποτελούσαν το γεύμα της οικογένειας για την επόμενη ημέρα. Ίσως η απλότητα των υλικών και η απλή μαγειρική τους να είναι και ένας από τους λόγους που δεν αρρώσταιναν βαριά.

Πολλά από τα φαγητά εξακολουθούν να μαγειρεύονται, κάποια λιγότερο λόγω της έλλειψης των βασικών συστατικών όπως το κορκότο, το πασκιτάν, το υλιστόν, το στέας.

Ένα από τα πιο αγαπημένα τους φαγητά ήταν οι σούπες. Και μια τέτοια θα αφιερώσω στο ταπεινό μου Αρμυρίκι, που δυτικοφέρνει τελευταία και μεταξύ μας, πολύ του πάει.

Ανοίγοντας το «σεντούκι» του παππού Γιάννη, βρίσκω κάτω από τον τσαχλαμά, τον τανωμένον σορβάν. Την αγαπημένη του σούπα. Του άρεσε τόσο πολύ (όπως και στο υπόλοιπο τεράστιο σόι) που κάθε φορά που ήθελε να πει κάτι για την κοιλιά του έλεγε: τη σιρβάς ιμ’ ο τόπον, δηλαδή της σούπας μου το μέρος.

Ο τανωμένος σορβάς είναι σούπα από ξεφλουδισμένο και χοντροαλεσμένο στάρι, καλαμπόκι ή κριθάρι, πασκιτάν ή υλιστόν και δυόσμο. Είναι μια σούπα δροσερή, θρεπτική, εύκολη και ευπροσάρμοστη. Ζεστή τον χειμώνα, δροσερή για το καλοκαίρι, με άλλα λόγια, ταπεινή.

Αυθεντικός Τανωμένος σορβάς λοιπόν ή τανώσουπα ή σούπα τανωμένη

1 κούπα κορκότο σταρένιο
4-5 κούπες νερό
2 κούπες πασκιτάν’
1 ψιλοκομμένο κρεμμύδι
Ψιλοκομμένος φρέσκος δυόσμος ή 2 κ.γ. ξηρό
3 κουταλιές αγελαδινό βούτυρο ή ελαιόλαδο
αλάτι (αν το πασκιτάν’ δεν είναι καλά αλατισμένο)

Βάζουμε το νερό μαζί με το κορκότο και 1 κ.γ. αλάτι σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά να βράσει μέχρι να ψηθεί το στάρι και χυλώσει ελαφρά.
Παίρνουμε δυο-τρεις κουτάλες από την σουπα σε ένα βαθύ μπωλ και το αφήνουμε να κρυώσει λιγάκι.
Προσθέτουμε λίγο λίγο πασκιτάν’ μέσα στη σουπα που έχουμε κατά μέρος και ανακατεύουμε μέχρι να γίνει το μείγμα λείο, χωρίς κομπαλάκια.
Στη συνέχεια, ρίχνουμε το μείγμα του πασκιτάν με το κορκότο λίγο λίγο στην κατσαρόλα με την υπόλοιπη σούπα έτσι ώστε να μην κόψει το πασκιτάν’.
Σε ένα τηγανάκι κάνουμε σύβραση το κρεμμύδι στο βούτυρο ή στο ελαιόλαδο και τον δυόσμο και το προσθέτουμε στη σουπα.
Ανακατεύουμε και απολαμβάνουμε.

Κορκότο και πασκιτάν’ υπάρχει σε μαγαζιά με προϊόντα παραδοσιακά.
Το κορκότο μπορεί να αντικατασταθεί με στάρι ξεφλουδισμένο (υπάρχει στα Σ/Μ) και κοπανισμένο στο γουδί. Το δε πασκιτάν’ με στραγγιστό γιαούρτι. Εδώ όμως πρέπει να σημειώσω πως την υπόξινη γεύση του πασκιτάν’ δεν την έχει το κοινό πλέον στραγγιστό γιαούρτι της αγοράς, εκτός και αν βρεθεί γνήσιο γιαούρτι σακούλας ή αφήσουμε το γιαούρτι λίγο να ξινίσει.

Σε άλλα μέρη του Πόντου την τανόσουπα την έκαναν με υλιστόν. Για την ιστορία,
το πασκιτάν’ είναι το αποβουτυρωμένο, δρουβανιστό, στραγγισμένο και αλατισμένο γιαούρτι που προέρχεται από το ταν’ . Αρκετά σφιχτό σαν αδύνατη μυζήθρα, όπου ταν’ είναι το αποβουτυρωμένο γιαούρτι.
Το υλιστόν είναι το στραγγιστό γιαούρτι με όλο του το βούτυρο του.
Το δε ταν’ αραιωμένο με παγωμένο νερό δίνει το αριάν’ , το ξυνόγαλο δηλαδή.
.....

Να γιομίσει ο σορβάς σου και να γιάνει η καρδιά σου !

ε! κίτι μαύρα Σούρμενα ...

Μια φορά, μιαν εποχή, στης γιαγιάς μου τον καιρό, ήταν ένα πανέμορφο χωριό που το λέγαν Τσίτα.
Τούτο το χωριό ήταν πολύ ορεινό, απόκρημνο, απρόσιτο, και με πυκνή βλάστηση. Αν και το νοτιότερο χωριό της επαρχίας των Σουρμένων και μόλις 10 χιλ από την παραλία, σε πολλά σημεία τα πανύψηλα βουνά είχαν απόκρημνες, βραχώδεις και δασωμένες πλαγιές, που διασχίζοταν από ορμητικά ποτάμια και ρυάκια. Χτισμένο στο βουνό Σιορομυλή των Ποντιακών Άλπεων ή Μακρώνων όπως τα ονομάζει ο Ξενοφών, που πέρασε από εκεί κατά την καθοδο των Μυρίων το 401 π.χ. Τα άλλα τρία βουνά των Άλπεων, του Αντίταυρου δηλαδή, ήταν ο Καρτσαλάχος και το Τσουρούκ Ντερέ, με υψηλότερη κορφή το Ματούρ Νταγ με 2850 μ. υψόμετρο. Από τον Καρτσαλάχο πήγαζε και ο Μικροπόταμος, το κύριο ποτάμι που περνούσε μέσα από το χωριό, συναντούσε άλλα ορμία (ρέματα) και διέσχιζε την χαράδρα που σχημάτιζονταν μεταξύ του Τσίτα και του Ασσού.
Η πυκνή του βλάστηση ήταν το απόλυτο καταφύγιο για ανθρώπους και αγριογούρουνα. Λεπτοκαρυές, καρυδιές, συκιές, ροδαφινιές, μουριές αποτελούσαν ένα βαθύ και πυκνό δάσος, μοναδικό για την ομορφιά του.

Ο παππούς Αβραάμ (προπάπους μου, παπάς και δάσκαλος του χωριού και μετά τη χηρεία του αρχιμανδρίτης) γράφει στο βιβλίο του «Στατιστική της Επαρχίας των Σουρμένων», πως το χωριό πήρε το όνομα του από τις αποθήκες αραβοσίτου της περιοχής, καθώς «τσιτ» στα τούρκικα σημαίνει ακριβώς αυτό.
Μια άλλη εκδοχή, υποστηρίζει πως το Τσίτα πήρε το όνομα του από τον στρατηγό Τζίττα ή Σιττα, τον οποίο είχε στείλει ο αυτοκράτωρ Ιουστινιανός για να υποτάξει την άγρια φυλή των Τζάνων που λυμαίνονταν την περιοχή των ανατολικών παραλίων της Μαύρης θάλασσας. Ο στρατηγός κατάφερε να τους υποτάξει και σαν ευγνωμοσύνη οι κάτοικοι του Τσίτα ονομάτισαν το χωριό τους Τζίτα, όπου με τα χρόνια έγινε Τσίτα.

Μετά την άλωση της Πόλης και τον βίαιο διωγμό και εξισλαμισμό, όλα τα χωριά των περιοχών αυτών σχεδόν ερήμωσαν. Οι κάτοικοι έφυγαν άλλοι προς τα μέρη της Ρωσίας, άλλοι στα βουνά οπού σύμφωνα με τις γραπτές και προφορικές αφηγήσεις των παλαιών αλλά και των νέων όπως η θεία Παρθένα, ζούσαν –όπως και η προγονική της οικογένεια- κρυμμένοι επί γενεές και γενεές, τρεφόμενοι με χόρτα, ξηρούς καρπούς και αγριογούρουνα.
Έτσι και το Τσίτα άδειασε, ερήμωσε και από το 1470 σκεπάστηκε όλη η περιοχή με πυκνά δάση. Βέβαια, κάποιοι χριστιανοί διεσώθηκαν και έμειναν πίσω σε μερικά χωριά της περιοχής των Σουρμένων και του Όφη, όπου προστατεύονταν από τους αγάδες από σκοπιμότητα πάντα και συμφέρον. Το 1670 έγινε ο δεύτερος διωγμός και εξισλαμισμός όλων των περιοχών. ΄Οσοι αρνήθηκαν τον εξισλαμισμό, έφυγαν από τα διάφορα χωριά του Όφη προς τα ορεινά των Σουρμένων. Ψηλά, απόκρημνα, πιο ασφαλή. Είχαν πληροφορηθεί πως παλιά υπήρχε εκεί το χωριό Τσίτα και πως ζούσαν μερικοί χριστιανοί. Έτσι, από διάφορα χωριά κατέφτασαν φυγάδες, γενάρχες των μετέπειτα κατοίκων του Τσίτα, όπως και οι πρόγονοι μου οι Τσιρόζ’, όπου και ένας από τους απογόνους ο παππούς Αβραάμ Παπαδόπουλος (Τσιροζίδης) και το Τσίτα αποικήθηκε ξανά.
Σύμφωνα με το γενεαλογικό δέντρο του Παναγιώτη Τσιροζίδη, οι κάτοικοι του Τσίτα ήταν απόγονοι των Μιλησίων της Μικράς Ασίας καθώς οι πρώτοι από τους φυγάδες που εκαταστάθηκαν στο Τσίτα γύρω το 1775, ο Κεσές, ο Χαρίτος, ο Καλομηνάς, ο Φωκάς, ήρθαν από το χωριό Ωκενέ. Και με τους απογόνους τους δημιουργήθηκε το χωριό. Το κατοικήθηκε πρώτα από φυγάδες από τον Όφη και εκείνοι από την Ινέπολη αποικία της Σινώπης, όπου η Σινώπη ήταν με την σειρά της αποικία της Μιλήτου.

Το χωριό μεγάλωσε, άκμασε, έγινε το μεγαλύτερο σε πληθυσμό και έκταση της επαρχίας με 350 οικογένειες, περίπου 2700 χριστιανούς ορθόδοξους και 10 οικογένεις κλωστών (εκχριστιανισμένων Οθωμανών), με σχολαρχείο και ημιγυμνάσιο.
Τα περισσότερα σπίτια είχαν κατώι και ανώγι. Το κατώι κτισμένο με πέτρα (για μαντρί), το ανώγι ξύλινο για κατοικία και η στέγη με κεραμίδια.
Οι Τσιταίοι ήταν μορφωμένοι και οι περισσότεροι κιμπάρηδες αφού έκαναν εμπόριο στην γειτονική Ρωσία. Οι άντρες ήταν ή βιοτέχνες ή έμποροι ή και ξενιτεμένοι όσων οι δουλειές ήταν στην Ρωσία, την Πόλη, ακόμη και την Σμύρνη.


…….Δεν ξέρω γιατί επέλεξα τον αόριστο, αφού το Τσίτα, το χωριό της γιαγιάς Βασώς και ένα κομμάτι από τις δικές μου ρίζες, υπάρχει ακόμη. Εκεί, στο Σιορομυλή, πάντα μέσα σε πυκνή βλάστηση και ορμητικά ορμία. Ίσως γιατί δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε, ίσως γιατί αν και κατοικημένο, μοιάζει έρημο και κρύο. Λείπουν οι άνθρωποι οι δικοί του που το ζέσταιναν, το ομόρφαιναν δίνοντας του πνοή και ψυχή, δίνοντας του ζωή, και περιμένει με υπομονή την επόμενη αυγή.

.........

ε! κίτι μαυρα Σούρμενα
και έρημα χωρία
πως έτονε κ'επέμετε
απές στην ερημία
Τσίτα, Ασσού και Μεξεζή
χωρία αγαπημένα
΄κ' έπορώ νάνασπαλώ σας
κι αϊλλοί - άϊλλοί σε μένα

Ντο έντον, που εχάθανε
ατόσα νέϊκα παιδία
κι ατώρα εμείς επέμναμε
δέντρα χωρίς κλαδία

Άλλο ο παπάς κι λειτουργεί
'κ' ειν'ανοιχτά σκολεία
επέμναν όλα έρημα
σην δείσα σην σκοτία

Ο πάππο μ΄έτονε μουχτάρτ'ς
απές σε αφτά χωρία
πολέμανεν πολέμανεν
για την ελευθερίαν

Οφέτος ξαν θα έρχουμε
Σούρμενα μ' ν' αναστέντς με
κι αν κι πάρω να έρχουμε
του χρόνου να περιμέντς με

Είμαι ένας Καπασακάλ'τ'ς
ας σην Μακεδονίαν
Σουρμενέτες, Σουρμενέτες
και με τρανό καρδία

.......

άλλαξε ο μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς..

Η επίδραση του χιονιού καταλυτική.
Το κουκούλωμα των κάδων, δρόμων, πάντων επιτυχής και όχι όσα κρύβει η νύφη για να μην δει η πεθερά! Όχι μάτια μου, έγινε καλή δουλειά, άριστη.

Ντύθηκε η χώρα στα λευκά της και μαζί της και γω. Άλλαξα φορεσιά και προτίμησα την λευκή, την φωτεινή, την αισιόδοξη. Με μια ιδέα χαρμολύπης στο μωβ-φούξια της, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε. Γιατί η ζωή, όπως και ο καιρός, πάντα θα αλλάζει κόσκινα...

Σουσάμι άνοιξε λοιπόν...

Η ζωή είναι παραμύθι, μα και το παραμύθι ίδια η ζωή.

Ποιος είναι αυτός που τουλάχιστον σαν παιδί, δεν απολάμβανε ώρες παραμυθιού, μα και ιστοριών αληθινών που σχεδόν πάντα ήταν τόσο απίστευτες που φάνταζαν μαγικές, μακρινές. Ποιος είναι αυτός που στην πεζή πραγματικότητα του δεν ονειρεύεται, δεν μαγεύεται, δεν επιζητεί την ζωή του να αγγίξει το ραβδάκι της ευλογίας και να γίνει όπως ο ίδιος την οραματίζεται.

Ποιος είναι αυτός που δεν ελκύεται από το μπλεγμένο κουβάρι της ιστορίας, του μύθου, της φαντασίας. Που δεν επιζητεί να πλεχτεί μέσα στις κλωστές του, να γίνει μέλος του κουβαριού, για να συνεχίσει να ονειρευέται, να πορεύεται, να ελπίζει, να ζει.

Κι όσο μαγεύεται, τόσο μπλέκεται, τόσο διψά για γνώση. Όσο ψάχνει, ανακατεύει, ανακαλύπτει, τόσο πιο βαθειά βουτά στην απέραντη θάλασσα του παρελθόντος, άλλοτε γαλάζια και γαλήνια κι άλλοτε μαύρη και φουρτουνιασμένη. Γεμάτη ιστορία, παραμύθι, παράδοση, ιππότες και δεσποσύνες, δράκους και καλικάτζαρους, ήρωες και προδότες, προγόνους κι απογόνους, μάχες, πείνες, πίκρες, χαρά, λύπη. Και είναι τόσο υπέροχα τα νερά της ιστορίας, που τον δροσίζουν, τον αναζωογονούν, τον φωτίζουν, κι ένας χείμαρρος γνώσεως αιώνων, ζωής αληθινής, ειπωμένης και ανείπωτης, αλλά πάντα αληθινής, γεμάτης, έντονης, συγκλονιστικής φανερώνεται μπροστά του. Ανεκτίμητη κληρονομιά προγόνων σε απόγονους.

Τούτη η κληρονομιά, φαντάζει στα μάτια μου σαν αρχαιολογικό εύρημα χρόνων αλλοτινών, περίεργων, γεμάτο μυστήριο και ένταση. Με προκαλεί και με προσκαλεί να την γνωρίσω, να την καταλάβω, να την μεταδώσω και να την αφήσω παρακαταθήκη στους νέους απογόνους.

Κάνω μια στροφή μέσα στο κουβάρι μου, ψάχνω και βρίσκω την μικρή ξεχασμένη κόκκινη κλωστούλα, το παιδικό μου όνειρο, το άπιαστο και ονειρεύομαι πως είμαι πια αρχαιολόγος. Ανοίγω τους κιτρινισμένους χάρτες μου, ξεκλειδώνω το σεντούκι των προγόνων μου γεμάτο θύμισες, μυρωδιές, γνώση και σοφία, σηκώνω την σκαπάνη μου και αρχίζω το σκάψιμο στις ρίζες μου, στις ρίζες μας, αφού όλοι ξαδέλφια είμαστε, μια κοινή ρίζα έχουμε, εδώ, εκεί, κάπου.....

Το τρομαχτόν....

 


Το σπίτι παλιό και πέτρινο, από τούτα τα τούρκικα, τα υγρά και σκοτεινά με ξεχαρβαλωμένα σανίδια στο πάτωμα. Ερειπωμένο μα όχι μόνο, σα στοιχειωμένο. Ερμο και κουρασμένο από τα χρόνια, σα τις καρδιές των νέων του κατοίκων. Δεν είναι καιρός που φτάσαν από την Χιό, λίγες βδομάδες μονάχα. Άφησαν το νέο τους σπίτι, το ραφτάδικο και ήρθαν δω, για το θέλημα του πατέρα, πριν κλείσει τα μάτια του να δει τον Γιάννη. Τον Γιάννη του.
Τούτο το ‘ρημόσπιτο ήταν το μόνο που απέμεινε ακατοίκητο ακόμη. Οι πρώτεροι κάτοικοι του φύγαν άρον άρον, ούτε που κατάλαβαν τι συνέβη.
- Φύγετε, τους είπαν. Ο πόλεμος τέλειωσε.
- Τέλειωσε, δόξα τον Αλλάχ. Και τελειώνουμε και μεις; Μα που να πάμε;
- Μπρε μπρε μπρε, στην μητέρα πατρίδα πάτε μπρε.


- Τούτο ‘ναι το σπίτι Βασώ.
Γύρισε την ματιά της, το βλέμμα της έπεσε πάνω στα υγρά γκρίζα ντουβάρια . Τα πελώρια αμυγδαλωτά της μάτια, μίκρυναν, μια τρίτσα γίνηκαν. Πήρα μιαν ανάσα, έσκυψε το κεφάλι, ζαλώθηκε τη Σοφούλα και μπήκε πρώτη μέσα. Πάντα πρώτη.
Τρία δωμάτια όλα κι όλα, το τρίτο μ’ένα πελώριο τζάκι στην άκρη. Δυο οικογένειες σε δυό δωμάτια. Τι κι αν ήταν αδέλφια και κουνιάδες; Τόσα κορμιά σε δυο δωμάτια. Που’ν’το σπίτι μας στο Τσίτα; Τυχερός όποιος τό’χει. Δίπατο με μεγάλα δωμάτια, σάλα, κατώι. Τυχερός. Ας είναι, γενηθήτω το θέλημα Του!

Βολεύτηκαν κουτσά στραβά, οι γκρίνιες δεν έλειψαν ποτέ, μα η Βασώ τό’χε ραμμένο το στόμα. Παπαδοκόρη, μορφωμένη, λιγομίλητη. Λίγα και σοφά. Κι αν στον τόπο της ντυνόταν με τα καλύτερα υφάσματα που’φέρναν οι κιμπάρηδες αδελφοί της από την Ρωσία και δεν ήξερε ούτε μια ρίζα να φυτέψει, δω πέρα γίνηκε αγρότισσα.

- Κάτσε Σοφούλα δω χάμου στην σκιά να πάω μέχρι κει πάνω. Βλέπεις; Θα γυρίσω γρήγορα, παίξε συ.

Έπαιζε η Σοφούλα κάτω απ΄την παχιά σκιά της Χαρουπιάς. Μυρμηγκάκια, ζουζουνάκια έπαιζαν στις μικρές χούφτες της.... νά’τη η μάνα, κατεβαίνει τον λόφο ζαλωμένη τσαλιά για τη φωτιά, μα...όχου μάνα μου, όχου μανούλα μου... δάκρυα σκέπασαν το προσωπάκι της, αναφιλητά τάραξαν το κορμάκι της. Για πότε σηκώθηκε η μάνα από χάμου ματωμένη
στα γόνατα, για πότε έφτασε στο παιδί, όχι Σοφούλα μου, να, καλά είμαι. Δε με βλέπεις; Να! Στο ένα χέρι το παιδί, με το άλλο να μαζέψει τα τσαλιά, για την φωτιά.

Μές΄την κουζίνα, στο μεγάλο τούρκικο τζάκι, θα’νάψει η φωτιά για το φαί. Θα’φερνε και ο Γιάννης το σφαχτό με τ’αδέλφια του. Τό σφαξαν πιο πέρα το γουρούνι, να μην ακούνε τα παιδιά. Περίεργο το κλάμα του γουρουνιού, μακρύ και συρτό, τσιριχτό σαν κλάμα νεογνού. Να σου τρυπά τα’φτιά και την καρδιά. Κι ο Γιάννης ούτε μυρμήγκι δε πάταγε, θα’σφαζε κοτζάμ΄ζωντανό;
Μέχρι να γίνει το χαβίτσι έρθαν. ‘Ετοιμο το σφαχτό για κρέμασμα. Επρεπε να μείνει, να στραγγίσει. Ο καβουρμάς δεν είναι εύκολη υπόθεση, θέλει χρόνο και ζόρι. Το φέραν στην κουζίνα και μ’ένα τσιγκέλ το κρεμάσαν από το ταβάνι στη μέση του δωματίου και ένα
μεγάλο σινί από κάτω για τα ζουμιά.
Παράθυρα δεν υπήρχαν, ούτε δεύτερη πόρτα. Τούτο το δώμα ήταν στο μέσο του σπιτιού, ανήλιο, σκοτεινό. Ότι έπρεπε για τούτη την δουλειά, μακριά από φως και ζωντανά. Βγήκαν όλοι και κλείσαν πίσω τους την πόρτα, μέχρι το άλλο πρωί. Ήσυχο ήταν το βράδυ και ο ύπνος βαθύς. Πήρε να ξημερώνει. Πρώτη η Βασώ όπως πάντα να σηκωθεί, να ετοιμάσει για όλους! Νίβεται, ετοιμάζεται. Κάνει να μπει στην κουζίνα, να βάλει φωτιά. Η πόρτα,
ορθάνοιχτη! Κύριε ελέησον ! που βρέθηκαν τούτα; Εξι γάτες ένα γύρω από το σινί, κάτω από το σφαχτό. Ακούνητες η μια καρφωμένη το βλέμμα της στην άλλη!
- Ξου βρε, ξου !
Έρθαν και οι άλλοι, απόρησαν, μα για μια στιγμή μονάχα.
- Δεν μπορεί νύφη λάθος έκαμες. Αφήκατε ανοιχτή την πόρτα και μπήκαν μέσα. Τα
τράβηξε το αίμα.
- Ντο με λες τώρα; Σύ δεν έκλεισες την πόρτα; Μαζί δεν βγήκαμε έξω;
- Σηκώθηκε κανείς το βράδυ;
- Οχι Γιάννη μου
- Οχι Παναγιώτη
- Οχι πατέρα
- Ε, καλά, δεν θα κλείσαμε καλά την πόρτα. Δεν γίνονται τέτοια πράγματα.

Τέτοια πράγματα πολλά γινόντουσαν, έτσι τουλάχιστον λέγαν πολλοί γειτόνοι. Για τα σπίτια τούτα, τα παλιά. Φονικά λέγαν γίνανε πολλά. Μάλιστα στο σπίτι του Πάντσου βρέθηκε κουφάρι, είπαν ανθρώπινο. Πολλοί σκοτώθηκαν και θάφτηκαν μέσα στα ντουβάρια για να μη βρεθούν τα πτώματα τους. Και τα πνεύματα των αδικημένων λέγαν τριγυρνούσαν
εκεί, εγκλωβισμένα,ζητώντας το δίκιο τους!
- Τς τς τς, χαϊβάνια ντιπ για ντιπ

- Να μάνα, να, εκεί. Εκεί, μέσα στην τρύπα, δίπλα στη σκάλα. Εκεί ήταν μάνα. Ενας άντρας με μεγάλο μουστάκι και ψηλό καπέλο. Στους ώμους είχε χρυσά και στο χέρι του μια κούκλα. Ίσια στα μάτια με κοιτούσε, καρφωτά, σαν να μου’λεγε, έλα, έλα. Είδα μάνα και σηκώθηκα. Πήγα σιμά μα δεν την έβλεπα πια και ο άντρας πάει, χάθηκε, έτσι!
Άπλωσα το χέρι μου, μέσα στην τρύπα, φοβόμουν λίγο, μα κάτι με τράβαγε μάνα. Το άπλωσα σιγά σιγά μέσα στη τρύπα να βρω την κούκλα. Τι όμορφη που ήταν, άσπρη σαν το γάλα, με μαύρα μακριά μαλλιά και πλουμιστό σαλβάρι. Μα κάτι ακούμπησε το δικό μου, στο μπράτσο, σαν χέρι, πάγωσα κι αμέσως το τράβηξα πίσω και τότε σε είδα να
κατεβαίνεις την σκάλα.
Έγειρε η Βασώ στο χάλασμα, κοίταξε καλά καλά μέσα στην τρύπα μα δεν είδε κάτι.
-Μη φοβάσαι Σοφούλα, ιδέα σου ήταν.


Πήρε την μικρή μέσα, μα το μυαλό της ήταν σκοτισμένο. Τιν’τούτα; Περίεργα πράγματα συμβαίνουν δω χάμω. Πέντε μέρες τώρα, το ίδιο. Κλείνουν την πόρτα το βράδυ, ανοιχτή την βρίσκουν το πρωί με τα γατιά ολούθε. Ακούνητα, σα μαγεμένα.
Ημαρτον Κύριε!

Σήμερα όλα θα ξεκαθάριζαν. Ε, μα! Ο θείος ο Παναγιώτης έτσι είπε, θα κλειδώσει ο ίδιος την πόρτα και το κλειδί θα το βάλει κάτω από το μαξιλάρι του. Ετσι είπε, και κάτι για κουκούτσ’ μυαλό.
Πρώτα και οι τέσσερις οι μεγάλοι, έψαξαν καλά καλά όπως κάθε μέρα και τις πέντε, τοίχο τοίχο, πέτρα πέτρα. Ούτε μια τρυπούλα, ούτε μια χαραματιά. Βγήκαν όλοι, τελευταίος ο θείος Παναγιώτης, έκλεισε πίσω του, κλείδωσε και πήγαν για ύπνο. Το κλειδί κάτω από το προσκέφαλο του. Ύπνος γλυκός σκέπασε το σπίτι, χωρίς όνειρα, μα το ροχαλητό του
διέκοψαν κλάματα.
- Τι; το μωρό του Γιάννη! Κλαίει. Μια σταλιά μωρό τι θόρυβο κάνει. Τι τό’πιασε άγρια μεσάνυχτα, αυτό ποτέ δεν κλαίει έτσι.
Ησυχία. Απότομη σιωπή. Μέχρι να σηκωθεί η Βασώ το μωρό σιώπησε. Έτσι ξαφνικά, όπως ξαφνικά έκλαψε. Μα τα ματάκια του έμεινα ανοιχτά, ορθάνοιχτα, να κοιτούν, κάπου.....
Ένα αεράκι δροσερό, ίσα παγωμένο, πέρασε απ’την ράχη της. Γυρνά προς την πόρτα. Την ανοίγει σιγά, αθόρυβα. Απέναντι της το δώμα με το τζάκι και η πόρτα ανοιχτή πέρα ως πέρα. Πάλι.
- Γιάννη! Παναγιώτη! Γιάννη, Γιάννη!

Τρέξαν ανάστατοι όλοι, μικροί, μεγάλοι.

- Κοιτάξτε! Κάτι έγινε δω, κάτι είδε το μωρό και τρόμαξε. Κάτι υπάρχει!
Ένα γύρω τα γατιά κάτω από το σφαχτό. Στο ίδιο μέρος, ακούνητα, ασάλευτα! Έχασκε ο στόμας ολονών, σαν μύγα τσίμπησε τον θείο, έτρεξε στο κρεβάτι του, σήκωσε το μαξιλάρι και, ναι. Το κλειδί ήταν εκεί.

Σαν ξημέρωσε έφεραν τον παπά. Ευλόγησε, θυμιάτισε.
Από τότε καμιά πόρτα δεν ξανάνοιξε, τα ζωντανά έλειψαν απρόσκλητα, η Σοφούλα δεν ξανάδε τον άντρα με την κούκλα μέσα στο χάλασμα. Ησύχασαν! Και μαζί, ησύχασε και το μωρό της Βασώς. Δεν ξανακούστηκε το κλάμα του. Ποτέ. Μήτε η λαλιά του. Ποτέ. Μέχρι τα δώδεκα της η μικρούλα Ευγνωσία έλεγε δυο λέξεις μοναχά. Μαμά. Μπαμπά. Και ήταν
πάντα ήσυχο και μαζεμένο, πάντα δίπλα στο φουστάνι της μάνας, ώσπου κοιμήθηκε. Στα δώδεκα της. Για πάντα.-

.........................................................

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

η ιστορία τούτη δεν είναι παραμύθι μα είναι αληθινή πέρα ως πέρα. Αφορά την οικογένεια μου και την γιαγιά μου τη Βασώ. Μια υπέροχη γιαγιά, ψηλή σαν κυπαρίσσι, με μαύρη μαντίλα, χαμογελαστά πελώρια μάτια, μόνιμο χαμόγελο στο στόμα και πειραχτικά παρατσάγκαλα εν ώρα καφεποσίας. Ποτέ δεν μου την διηγήθηκε τουτη την ιστορία, όπως τίποτα άλλο δυσάρεστο. Τις είχε κουκουλώσει καλά τούτες τις θύμησες. Τις πέταγε μια μια στη μαύρη θάλασσα μαζί με κάθε αδικοχαμένο πρόσφυγα.

Τούτα τα γεγονότα, σκόρπια λόγια δω και κει, μαζεμένα και φυλαγμένα στο σεντούκι του μυαλού μου, τα έβγαλα, τα "ξεσκόνισα" και τα ταίριαξα μεταξύ τους -όσο καλύτερα μπορούσα - σε ένα μικρό διήγημα. Παρακαταθήκη στα δικά μου παιδιά, και τα παιδιά των παιδιών μου. Να διαβάζουν, να μαθαίνουν και να μένουν πιστοί στις ρίζες και τις μνήμες.

Λένε πως, η ψυχή δεν πεθαίνει, θάνατος δεν υπάρχει, γιατί ζούμε μέσα απο τις μνήμες των απογόνων μας. ΄Οταν τούτη η θύμηση σβηστεί και η αλυσίδα σπάσει, αυτός είναι ο θάνατος....  

Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά ;

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Η ώρα κοντεύει 5 μ.μ. Σε δυο ωρίτσες θα είμαι στο σπιτάκι μου. Μόνη!
Σπάνια περίπτωση για χειμώνα, μοναδική θα έλεγα. Εγώ και τα ντουβάρια!
Ότι πρέπει για να αφιερώσω λίγες ώρες για πάρτη μου. Τέλεια! Αρχίζω να καταγράφω νοητά το πρόγραμμα.
Χμμμ τι χρειάζομαι ;

- Αφρόλουτρα, άλατα, κρέμες, ενυδατικές και ότι άλλη αηδία κυκλοφορεί για να καλυτερέψει αυτό που οδεύει με ταχύτητα φωτός στη μοίρα του. Τουτέστιν χαλάρωση και ρυτίδες. Ok για το πόδι της χήνας δεν μπορώ να κάνω κάτι (μακριά από μένα τα bodyline), αλλά τουλάχιστον θα μουλιάσω και μπορεί να κοιμηθώ κιόλας μέσα στο καυτό νερό. Μια βόλτα από τον Χόντο τσάκα τσάκα, 10 λεπτάκια το πολύ θέλω. Εκστασιασμένη από την απατηλή φαντασία μου συνεχίσω το σχεδιασμό των εγωιστικών μου απολαύσεων.

- Μια πλούσια σαλάτα να περιδρομιάσω μόνη μου! Σιγά μην χάσω ώρα από τον πολύτιμο για την πάρτη μου χρόνο για μαγείρεμα. Μια σαλάτα γίνεται στο πιτς φτίλι. Δεν θέλω πολλά πράγματα, απλά και ελαφριά. Μαρουλάκι, άνιθο και καπνιστό σωλομό μαρινάτο. Ωραία λοιπόν, κατεβαίνω Γλυφάδα (στον δρόμο μου είναι) μπαίνω στο γνωστό ΣουΜού και τα παίρνω. Ρόκα άγρια και πιπεράτη έχω σπίτι. Με τα χεράκια μου την μάζεψα προχθές από το νησί. Χαλάλι το δίωρο μέσα στα χωράφια, όρη και άγρια βουνά και υψίπεδα για χόρτα.

- Ένα καλό βιβλίο. Τό’χω και αυτό, προχθές το πήρα. «Άνεμοι Πολέμου» του Πρέσφιλντ. Εξιστορεί μυθιστοριογραφικά την ιστορία του Αλκιβιάδη και της εποχής του. Από το καλοκαίρι έλεγα να το πάρω που μόλις είχα τελειώσει μέσα σε τρία 24ωρα τις «Πύλες της Φωτιάς» του ιδίου, αλλά πότε να το διαβάσω; Αυτό ρουφιέται δεν διαβάζεται!

- Και ένα ποτάκι. Μαρτινάκι rosso με πάγο και μια φετούλα λεμόνι. Χαλαρή, φρέσκια και παρφουμαρισμένη στον καναπέ με μόνο φως το λιγοστό του πορτατίφ να απολαύσω το βιβλίο μου. Μη σου πω ότι θα ανάψω το τζάκι και θα διαβάσω αραχτή στην μπερζέρα μου. Χωρίς τεχνητό φως, μόνο της φλόγας που σιγοκαίει.

Η ώρα πήγε 6 μ.μ. Κλείνω πισί, κλειδώνω συρτάρια και χαιρετώ. Γεια σας, και χαρά σας και αέρα στα πανιά σας, εγώ την κάνω για σήμερα.

Ευτυχώς το λεωφορείο δεν άργησε. Το ομολογώ. Ανήκω στο ένα; δύο; δέκα τοις εκατό; του πληθυσμού που αυτοκίνητο έχουν και τιμόνι δεν πιάνουν. Θα το διευθετήσω και αυτό. Τούτο το καλοκαίρι θα πάω για δίπλωμα. Βέβαια κάθε χρόνο τα τελευταία δεκαπέντε το ίδιο λέω, αλλά που θα πάει ή θα μου κάτσει το schedule ή θα βαρεθεί το στεφάνι μου να κάνει τον ταξίτζη.

Δεν υπάρχει πιο βαρετή διαδρομή μέσα στο καταχείμωνο, σκοτάδι, να πορεύεσαι με το λεωφορείο στην παραλιακή. Το καλοκαίρι είναι χαρά Θεού, σε φτιάχνει η θέα της θάλασσας, σε οξυγονώνει. Τον χειμώνα όμως είναι σκοτεινά, καταθλιπτικά, τρεις και ο κούκος στο όχημα και μια μπόχα υγρασίας και κλεισούρας που σου’ρχεται να ξεράσεις. Το τραμ είναι σαφέστερα καλύτερο αλλά περνά κάθε μισάωρο, μην πω 45λεπτο. Δεν είμαι για να χάνω χρόνο. Θέλω και τα δευτερόλεπτα για πάρτη μου.
Λίγο τα σκαμπανεβάσματα, λίγο τα ξεκίνα-σταμάτα γλάρωσα στο όχημα και παραλίγο να χάσω την στάση.
Περνώ απέναντι, ο δροσερός αέρας με ξυπνά και μπαίνω στον Χόντο. Πλάκα πλάκα, μια ωρίτσα την έφαγα. Να και ένα σαμπουάν, αυτό το αφρόλουτρο ή το άλλο; Να δω και το καινούργιο αρωματάκι που μου είπε η Νικολέτα, να ρίξω και μια ματιά στο cookshop στον υπόγειο, ευκαιρία είναι. Εξάλλου έχω χρόνο.

Ώρα για το ΣουΜού, απέναντι είναι. Για τα σαλατικά. Εντάξει, ας πάρω και το γάλα του καλού μου. Με την ευκαιρία δεν παίρνω και λίγα αλλαντικά που τα πεθύμησα; Μμμ και τυράκι. Άδειο είναι το ψυγείο μετά τις διακοπές. Λίγο εδώ, λίγο εκεί έφαγα άλλη μια ώρα στο ΣουΜού. Πήγε 8.30 μ.μ και φορτώθηκα και σαν το γαϊδούρι. Μία η λύση. Ταξί! Και το πήρα και έφτασα στο 10λεπτο.

Ανοίγω με λαχτάρα την πόρτα, ανάβω τα φώτα και τι να δουν τα ωραία, μεγάλα και μελαχροινά ματάκια μου;

Γαμώ την γκαντεμιά μου, την Ρώμη και το Κολοσσαίο της μέσα!!!

Ένα σπίτι αλάν ντουφάν! Τρεις μέρες ήταν ο καλός μου στο σπίτι μοναχό του. Τι μέρες, νύχτες. Νύχτα έμπαινε, καθόταν ήσυχα ήσυχα στον καναπέ, έπαιζε το playstation του, κάπνιζε τα τσιγαράκια του, κοιμόταν στο κρεβατάκι μας... Πως τα κατάφερε και έκανε όλο το σπίτι στάβλο; ε; πότε; ΠΟΤΕ;

Ψυχραιμία κορίτσι μου, ψυχραιμία! Όλα γίνονται με μέθοδο.

Ανοίγω ψυγείο και μπουζουριάζω τα πράγματα. Χώνω στα ντουλάπια ότι χρειάζεται. Δεν βάζω και το πλυντήριο να πλένει μέχρι να τελειώσω;
Σεντόνια, πατάκια, χαλιά, τασάκια, ρούχα, σκούπισμα, ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα, μάζεμα.... Πήγε 11.30 μ.μ Οκ ακόμη προλαβαίνω. Θα χαλαρώσω με το ζεστό μου το μπανάκι, θα αλειφθώ κρέμες και βοτάνια, τα πιω και το ποτάκι μου και θα έρθω στα ίσα μου η δουλάρα! Βιβλίο δεν το βλέπω να διαβάζω, μάλλον λίγη τιβούλα για νανούρισμα.

Τέλειωσε και το πλυντήριο. Ας τα απλώσω μην τα έχω στην μέση.
11.45 μ.μ. - φτου! Τέλειωσε το ζεστό νερό. Ανάβω την αντίσταση. Σε μισή ώρα θα είναι λάβα.

Μέχρι το παγωμένο νεράκι να γίνει ποτάμι λάβας να συνεφέρω το κορμάκι μου περιμένω στωϊκά καθήμενη στο κρεβατάκι μου, πάνω από τα στρωσίδια μην τα βρωμίσω η άπλυτη πλύστρα.
12.00 π.μ. - Πεινάω... δεν έχω το κουράγιο όχι να φτιάξω την σαλάτα αλλά ούτε και να την φάω.
12.15 π.μ - Νυστάζω...δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ να κάνω μπάνιο. Άσε, αύριο το πρωί πριν φύγω για την δουλειά. Τι; ναι! χμμμ.. καληνύχτα αγαπημένο μου ημερολόγιο χχχρρρρρ ψψψψψψ χχχρρρρρρ ψψψψψψ.......
 

Santa Claus ή Άγιος Βασίλης;

 



Αγαπημένο μου ημερολόγιο

πάντα τέτοιες μέρες έρχονται στον νου μου θύμισες από παλιές, πολύ παλιές, προϊστορικές εποχές. Τότε που ήμουν κούτσικο παιδάκι, το ίδιο θυμωσιάρικο και πεισματικά εκνευριστικό με τώρα. Τότε που ενώ όλα τα παιδάκια πίστευαν στον Αη Βασίλη, εγώ από πείσμα ξίνιζα το κατά τα άλλα γλυκό μου μουτράκι, φύσαγα το τσουλουφάκι μου με χάρη και επέμενα πως «τσου! δεν υπάρχει, δεν υπάρχει» ενώ βαθειά μέσα μου ήλπιζα στην ύπαρξη του και ευχόμουν να κλείσει τα μάτια στον κακιασμένο μου χαρακτήρα και να μου φέρει και πάλι δώρο. Δεν με ένοιαζε τι, πυζάμες, παιχνίδι, βιβλίο, μια αηδία, δώρο νά’ταν και ότι νά’ταν. Με ένα απλό δωράκι θα ήξερα πως ότι και αν δήλωνε η μαμά μου, εντούτοις και κατά βάθος ήμουν καλό παιδί και με είχε συγχωρέσει.
Για πέντε-έξι χρόνια καλά πήγαινε η «δουλειά». Πείσμα, ξίνισμα, δώρο, φιλιά, χρόνια πολλά, αναθεώρηση πεποιθήσεων για του χρόνου.
Την έβδομη παραμονή Πρωτοχρονιάς, το ασημένιο δεντράκι μας με τις κρυστάλλινες μπάλες στο σαλόνι περίμενε και πάλι να υποδεχθεί τον Άγιο με τα δώρα. Όπου Άγιος κάθε φορά ο μπαμπάς βέβαια αλλά που να το ξέραμε οι μικροί και αθώοι πετροβολιστές. Ο οποίος μπαμπάς γυρνώντας βράδυ από το μαγαζί, έμπαινε κρυφά, άφηνε τα δώρα, έβγαινε στις μύτες και χτυπούσε το κουδούνι της εξώπορτας για να ρίξει στάχτη στα μάτια. Ντριιιιιν ντριιιιιν

- Μα καλά, πότε ήρθε ο Αη Βασίλης; Μόλις τώρα κοίταξα στο δέντρο και ήταν άδειο! Χα ! ο μπαμπάς τα έφερε! Ναι, αλλά πότε; Πως δεν τον κατάλαβα; Ρε μπας και υπάρχει Άη Βασίλης; Αααααα χαζή που είσαι! Φυσικά δεν υπάρχει!
Ο μπαμπάς δεν μπορεί να πει ψέματα. Δεν είναι στα γονίδια του, στο dna του βρε αδελφέ. Τον πρόδωσε το χαρακτηριστικό του γελάκι.

Να λοιπόν η επιβεβαίωση, η καταστροφή, το γκρέμισμα του μυθικού κάστρου, το παραμύθι που δεν υπάρχει. Αφού δεν υπάρχει ‘Αη Βασίλης, η Σταχτομπούτα ήταν τσόκαρο, η Κοκκινοσκουφίτσα τα είχε κάνει πλακάκια με τον κακό τον Λύκο, ο παπουτσομένος γάτος ακάλυπτη επιταγή και οι νεράιδες κακές ξεδοντιασμένες μάγισσες....

- Δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει!
- Μωρό μου, δεν υπάρχει Άη Βασίλης με κόκκινη στολή, ιπτάμενο έλκηθρο, τάρανδους και υπηρέτες ξωτικά. Ούτε έχει ροδαλά μαγουλάκια και καλοταϊσμένη κοιλίτσα. Και σίγουρα δεν φέρνει δώρα την Πρωτοχρονιά.
- Υπάρχει όμως ο Άγιος Βασίλειος, ο αληθινός άγιος, ο καλός και ο ταπεινός. Με τη μακριά του μαύρη γενειάδα, τα σκεωμένα του μάγουλα, το φτωχό του ράσο, που μας δωρίζει την σοφία του και την προστασία του κάθε χρόνο, κάθε μέρα, κάθε στιγμή.

Στιγμιαία ψυχική ανάταση, χασκογελώ αμήχανα, (μη δείξουμε ότι μας έπιασαν αδιάβαστους) καρφώνω το βλέμμα στη γιαγιά και αναμένω....

......Ο Άγιος Βασίλης, ήταν δεσπότης της Καισάρειας στη Μικρά Ασία. Πιο πέρα από το δικό μου χωριό. Πέρα, βαθειά στην Ανατολή. Ήταν καλός και πράος και ο πατέρας όλων. Όλους τους αγαπούσε και όλοι τον αγαπούσαν και τον σέβονταν.
Εκείνα τα χρόνια όμως ήταν δύσκολα πολύ. Συχνές επιδρομές, λεηλασίες, φόροι..
Κάποια μέρα, ο στρατηγός της περιοχής μπήκε μέσα στην πόλη και ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της Καισάρειας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη και θα τους έπαιρνε σκλάβους. Άφησε προθεσμία μέχρι το άλλο πρωί για να μπορέσουν να συγκεντρωθούν οι θησαυροί.
Ό λαός φοβήθηκε μα εναπόθεσε τις ελπίδες του στον Άγιο Βασίλειο και τον Θεό.
Ο Άγιος προσευχήθηκε όλη την νύχτα για να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε και ο στρατηγός μπήκε ξανά στην πόλη συνοδευόμενος από τους αξιωματικούς του και ζήτησε να δει τον δεσπότη, ο οποίος προσευχόταν ακόμη στον ναό.
Θυμωμένος και με θράσος απαίτησε το χρυσάφι της πόλης μα και ότι πολύτιμο υπήρχε. Ο Άγιος Βασίλειος απάντησε πως ήταν φτωχοί, δεν είχαν τίποτα το πολύτιμο να δώσουν πέραν της φτώχιας και της πείνας τους. Τότε ο στρατηγός απείλησε τον Άγιο πως αν εδώ και τώρα δεν γίνει το θέλημα του, θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή ακόμη μπορεί και να τον σκοτώσει. Οι χριστιανοί της πόλης αγαπούσαν τόσο πολύ τον δεσπότη τους, που άρχισαν να μαζεύουν ότι είχαν και δεν είχαν για να τα προσφέρουν στον στρατηγό για να σωθούν. Αυτός όμως, όντας ανυπόμονος, μνησίκακος και απάνθρωπος, για να κορέσει τον θυμό και εγωισμό του, διέταξε να επιτεθεί το στράτευμα του στην πόλη και να κάψει τα πάντα. Ο Μέγας Βασίλειος αμέσως έπεσε στα γόνατα και προσευχήθηκε για να σωθεί ο φτωχός λαός. Ξάφνου, εμφανίστηκε μπροστά του ένα σεντούκι γεμάτο με τα χρυσαφικά που είχαν μαζέψει οι πολίτες. Την στιγμή όμως που ο στρατηγός άπλωνε τα χέρια του για να ανοίξει το σεντούκι και μόλις ακούμπησε τα χέρια του στα χρυσαφικά, έγινε το θαύμα! Μια μεγάλη λάμψη είδαν στην αρχή όσοι ήταν εκεί και αμέσως μετά ένα λαμπρό και πανέμορφο καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του στον στρατηγό και τους δικούς του στρατιώτες. Ο εχθρός αφανίστηκε σε ελάχιστο χρόνο. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και οι στρατιώτες του οι άγγελοι του Κυρίου!
Έτσι σώθηκε η Καισάρεια , η ιστορία της σωτηρίας της έκανε τον γύρο του τότε γνωστού κόσμου και για αρκετό καιρό συνεχίστηκε η ειρηνική ζωή των κατοίκων της πόλης.
Ο Μέγας Βασίλειος όμως βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Πως να επιστρέψει πίσω δίκαια τα χρυσαφικά στους κατόχους τους, αφού μέσα στην αναπουμπούλα δεν έγινε καταγραφή και δεν γνώριζε ποιος έδωσε και τι. Προσευχήθηκε λοιπόν και πάλι στον μεγαλοδύναμο Θεό και Εκείνος τον φώτισε τι να κάνει.
Κάλεσε όλους τους διακόνους και τους βοηθούς και τους είπε να ζυμώσουν τόσα ψωμάκια όσοι και οι κάτοικοι της πόλης και μέσα σε κάθε ψωμάκι να βάλουν και λίγα χρυσαφικά. Όπερ και γένοιτο, τα ψωμάκια ετοιμάστηκαν, ο Μέγας Βασίλειος τα ευλόγησε και τα μοίρασε στο λαό. Στην αρχή βέβαια όλοι παραξενεύτηκαν, μα η συνέχεια ήταν πιο θαυμαστή γιατί κάθε ένας που έκοβε το ψωμάκι του έβρισκε μέσα τα δικά του χρυσαφικά!
Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, που έφερνε χαρά και ευλογία μαζί. Ένα ξεχωριστό δώρο από έναν ξεχωριστό άνθρωπο, έναν μεγάλο Άγιο της εκκλησίας μας.
Για αυτό και εμείς κάθε χρόνο, την ημέρα του Αγίου Βασιλείου, φτιάχνουμε την βασιλόπιτα με ένα φλουρί κρυμμένο.
Υπάρχει λοιπόν Άγιος Βασίλης και φέρνει δώρα όχι μόνο στα παιδιά μα σε όλους όσους τον αγαπούν. Και είναι μοναδικό και θαυμαστό το δώρο του. Ευλογία και Χαρά! .......

Η αλήθεια είναι, και πρέπει να το ομολογήσω πάραυτα, πως ουδέποτε οι γονείς μου μας παραμύθιασαν με την εικόνα του Άγιου CocaCola. Αυτή την είχα από το σχολείο και τα έντυπα – αυτοκόλλητα της εποχής. Δεν τον ακύρωναν, ούτε όμως τον αποδεχόντουσαν υπερβολικά. Αντίθετα, τώρα αντιλαμβάνομαι πως μας καλλιεργούσαν την έννοια-ύπαρξη του Άγιου Βασίλη που αγαπά όλη την πλάση και ιδίως τα παιδιά, προσπερνώντας τα στοιχεία της εμφάνισης του. Διότι πολύ σωστά, η εμφάνιση είναι παραπλανητική, ενώ η καρδιά αληθινή.

Εδώ που το σκέφτομαι, μπορεί να συγκριθεί ένας «κατασκευασμένος» Άγιος με έναν αληθινό; Τι σχέση έχουν ο τσαχπίνης και χοντρούλης Santa Claus, με ολοστρόγγυλη κοιλίτσα, ροδαλό και χαρωπό προσωπάκι, ευτραφής με στρογγυλά γυαλιά λευκογένειο, με κόκκινη στολή και μαγικές ικανότητες που κατοικεί στον Βόρειο Πόλο και περιστοιχίζεται από νεράιδες του χιονιού και ξωτικά και ενώ είναι μια πραγματικά γοητευτική ιστορία, εντούτοις δημιουργήθηκε και πλασαρίστηκε βασικά για να διαφημίσει αναψυκτικά και εποχικό εμπόρευμα, με τον καλοσυνάτο, πολύ ψηλό και πολύ αδύνατο Άγιο Βασίλειο;
Ο Άγιος είχε σκούρο και χλωμό δέρμα, κοντά μαλλιά και μακριά μαύρα γενιά, μακριά μύτη και τα φρύδια του ήταν τοξοειδή, τα μάτια του ήταν σκούρα και η ματιά του βαθειά και ερευνητική, το μέτωπό του ήταν μεγάλο και ήταν μονίμως ζαρωμένο έμοιαζε δηλαδή με άνθρωπο που συνεχώς σκεπτόταν, είχε προβλήματα με την υγεία του και υπέφερε από το πραγματικά ανυπόφορο κρύο και γενικά βαρύ χειμώνα της Καππαδοκίας.
Η οικογένεια του Αη Βασίλη ήταν στ' αλήθεια μια οικογένεια Αγίων, είχε παππού μάρτυρα, τα αδέλφια του Γρηγοριος ήταν επίσκοπος Νύσσης και Πέτρος επίσκοπος Σεβαστείας και ο ίδιος επίσκοπος Καισαρείας, οι αδελφές του ήταν όλες αφιερωμένες στον Θεό, με πρώτη πρώτη την Αγία και σοφή Μακρινα που ήταν αυτή που επηρέασε τον Αη Βασίλη να στραφεί στην χριστιανική πίστη.
Ο Ναυκρατιος ενας άλλος αδελφός του ασκήτευε στην έρημο του πόντου κι πέθανε μόλις 27 χρόνων . Τον Πατέρα του τον έλεγαν και αυτόν Βασίλειο και ήταν ρήτορας δηλαδή δικηγόρος, ενώ την μητέρα του την έλεγαν Εμελεια και ήταν πολύ σοφή και αγία γυναίκα.
Η οικογένεια του Αγίου Βασιλείου είχε 11 παιδιά (5 αγόρια - 6 κορίτσια) και όλοι διακρίθηκαν στου Χριστού την πίστη, ο Αγιος μας γεννήθηκε στην Νεοκαισαρεια το 330μ.Χ. περίπου δηλαδή πριν 1668 χρόνια (όλες οι περιοχές που αναφέρουμε ήταν κάποτε ελληνικές ενώ σήμερα ανήκουν στην επικράτεια της Τουρκίας) σπούδασε στην Αθήνα σε φιλοσοφικές σχολές μαζί με τονφίλο του Αγιο Γρηγόριο τον θεολόγο και πέθανε σε ηλικία 48 ετών τον Δεκέμβριο του 378 μ.Χ κηδεύτηκε την 1η Ιανουαρίου του 379 μ.Χ. και κάθε πρωτοχρονιά όπως γνωρίζουμε γιορτάζουμε την μνήμη του.

ok βρήκα τι τους συνδέει. Το μήνυμα της αγάπης! Ναι, αλλά από πότε η αγάπη πρέπει προσφέρεται με το αζημίωτο, έστω και αν αυτό μεταμφιέζεται σε
δώρα ;

Γιατί τούτα είναι πρόσφατο φρούτο, νεοαφιχθέν και εισαγώμενο. Ήρθε πακέτο με την καλοζωία μας και τον καταναλωτισμό μας. Ταίριαξε υπέροχα με τον εαυτούλη μας, έκανε πέρα την αγαπημένη οικογένεια, εξαργύρωσε τη φυγή του μπαμπά με την γκόμενα . Έκλεισε τις πόρτες μας και αμπάρωσε τις καρδιές μας ενώ στόλισε την βεράντα με όλα τα φωτάκια και λαμπιόνια σαν άλλο τσίρκο Μεντράνο, βοήθημα στο πνεύμα των ημερών αλλά όχι των Χριστουγέννων.
Έστρωσε γιορτινό τραπεζομάντηλο και κρυστάλλινα ποτήρια, στόλισε και άναψε το τζάκι αλλά πήρε από δίπλα τους παππούδες γιατί χαλούσαν το ντεκόρ και που να τρέχουμε με τις πάπιες μέσ’τις γιορτές. Στο γηροκομείο θα έχουν και παρέα.
Στο όνομα του Άγιου εξαγόρασε την καλή συμπεριφορά των κακο-καλομαθημένων μας το πολύ μέχρι το Πάσχα, όπου τότε θα πληρωθεί το υπόλοιπο ποσό.

Μέχρι πρότινος, όχι δώρα δεν υπήρχαν αλλά ούτε ο άρτιος ημών ο επιούσιος. Και όμως, η αγάπη ξεχείλιζε στο φτωχικό τραπέζι. Με τη μαμά, τον μπαμπά, τους παππούδες, ενίοτε όλο το σόι. Το κρύο, ακόμη και αυτή την αρρώστια. Έλαμπαν τα μάτια όπως η φωτιά στη ξυλόσομπα, γλένταγαν οι καρδιές στα κάλαντα, γέμιζε όλο το σπίτι, φούσκωνε, έβγαινε από τα παράθυρα και κυλούσε στον δρόμο. Άγγιζε κάθε περαστικό, κάθε πέτρα, κάθε πλάσμα. Με μύθους, ιστορίες ναι, αλλά χωρίς ανταλλάγματα. Γιατί αγάπη είναι μόνο προσφορά και δόσιμο και αυταπάρνηση! 

η ώρα η καλή!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Νιώθω υπέροχα αν και κουρασμένη. Είμαι ακόμη στο γραφείο βλέπεις με ένα κεφάλι καζάνι αλλά με καρδιά που φτερουγά. Είναι λίγες μέρες τώρα που προσπαθώ να γράψω κάτι σημαντικό και δεν βρίσκω τα λόγια. Μα έτσι δεν γίνεται πάντα; Όταν κάτι υπέροχο συμβαίνει μπλοκάρει το ρημάδι το μυαλό, σταματά το βεντιλατέρ, κοκκινίζουν τα μαγουλάκια και σε εξαιρετικές περιπτώσεις αλλού πατάς και αλλού βρίσκεσαι. Οk δεν έφτασα ακόμη σε τέτοιο σημείο αλλά ας έρθω στο προκείμενο δυστυχώς άνευ πρωτότυπου ύφους.

Χτυπά το τηλέφωνο. Οποία έκπληξις! Το αδέλφι μου από την νήσο. Μετά τις γνωστές ερωταπαντήσεις, ρίχνει την μπόμπα...
- Να σου πω και τα ευχάριστα
- Για πε..
- Παντρεύομαι! (νυμφεύομαι εννούσε αλλά δεν του βγήκε)
Αφού ανασήκωσα το ακουστικό από το πάτωμα, ψέλλισα
- Ορίστε;
- Παντρεύομαι (δις)
- Που, πως, πόσο ποιο;
- Ε, να, ξέρεις .....
Μέγας κρυψίνους το αδελφάκι, σιγανό ποταμάκι λέει ο λαός. Άντε να πείσω, μάνα, θειάδες, ξαδέλφια και γενικά το σόι το ατελείωτο ότι ουδεμία πληροφορία είχα και πως και εγώ η ίδια το πληροφορήθηκα μόλις και δια τηλεφώνου. Είναι και πρωτότυπο το σκανιαχτέρ!

Πέρασε κανάς μήνας και αφού έγιναν οι απαραίτητες γνωριμίες και η αναμενόμενη «ακτινογραφία» της μέλλουσας νύφης από την πεθερά της και ο «ασθενής» πέρασε τις εξετάσεις με άριστα, έμενε να γνωρίσει και η κουνιάδα (η αφεντομουτσουνάρα μου) την νύφη. Όπερ και εγένετο....

Ένα σπίτι ζεστό, φιλόξενο, άνθρωποι χαμογελαστοί, έξω καρδιά. Με τον καλό τον λόγο, το αστείο, το πείραγμα. Με το που μπήκα μέσα, αμέσως με κέρδισε. Μια οικειότητα, μια ζεστασιά με τύλιξε και σίγουρα δεν ήταν το καλοριφέρ. Πρώτα μας υποδέχθηκε η Κλεοπάτρα, η νύφη, με ένα πρόσωπο φεγγάρι, σκούρα ξανθά μαλλιά, ροδαλό προσωπάκι και γεματούτσικη όσο πρέπει. Είχε μια συστολή δεν μπορώ να πω, αλλά ίσως έχει να κάνει και με την σοβαρότητα που την διακρίνει. Εμ, βέβαια, τον αδελφό μου αγάπησε. Κύλησε ο ντέτζερης και βρήκε το καπάκι του.
Μετά η αδελφή της, πιο μικρή και εντελώς διαφορετική. Πουθενά δεν μοιάζουν, ούτε στα χρώματα ούτε στην συμπεριφορά. Πιο αλέγκρα η μικρά.
Η μητέρα της είναι από μόνη της μια αγκαλιά. Σαν την Λωξάντρα στα νιάτα της. Παχουλή, φρατζολάτη με ένα γάργαρο γέλιο που σε συνεπαίρνει.
Αφού μας κέρασε ένα λικεράκι από φρέσκο καρύδι νά σου και ο πάτερ φαμίλιας.
Ψηλός, ροδαλός, έξω καρδιά. Με το καλησπέρα, χάθηκε στην πίσω πόρτα να πάει στα βαρέλια να φέρει κρασί. Και άσπρο και κόκκινο. Δικό του. Να το βρέξουμε! Κάθε ώρα που περνούσε έμπαινε και από ένας στενός συγγενής στο σπίτι.
Ο ένας πιο ευχάριστος από τον άλλον.

Και φυσικά στρώθηκε και το τραπέζι με όλα τα καλούδια φτιαγμένα από τα χεράκια της μέλλουσας νύφης.
Κοκοράκι κοκκινιστό στο φούρνο (από το κοτέτσι τους περικαλώ), κουνελάκι με μπαχαρικά (έχουν και κουνελάκια), λαζάνια στο φούρνο και τόσα άλλα

Τα είπαμε, τα ήπιαμε, γελάσαμε, φχαριστηθήκαμε. ώσπου ήρθε και μας αποτελείωσε με ένα σοροπιαμένο γαλακτομπούρεκο που τέτοιο δεν έχω καταφάει. Έτσι, για να μας δέσει. Λες και το είχε ανάγκη. Όταν είσαι η χαρά του Θεού δεν χρειάζεται τίποτα, ούτε καν ένα σοροπιασμένο γαλακτομπούρεκο....

Η ώρα η καλή λοιπόν και με την ευχή μου!

Καληνύχτα αγαπημένο μου ημερολόγιο...

Το χιούμορ σώζει ..

 


Με ζώδια, αστρολόγους, σφαίρες, αβγομαντείες και γενικά οτιδήποτε έχει σχέση με τέτοιου είδους ψευτοαναζητήσεις έχω πλήρη αποχή εκ πεποιθήσεως. Όμως, δεν μπορώ να μην απολαύσω ένα χιουμοριστικό κείμενο έστω και αν αφορά μία από τις παραπάνω
"παγίδες άμυαλων" όπως χαρακτηριστικά πιστεύω.

Ιδού λοιπόν ένα κείμενο άκρως χιουμοριστικό έως και σαρκαστικό. Δεν είναι δικό μου, δεν ξέρω σε ποιον ανήκει. Στα χέρια μου έφτασε από έναν φίλο. Αφού με κόπο συνήλθα από γέλια και δάκρυα, είπα ότι τέτοιο "φαρμακο διάθεσης" δεν πρέπει να μπει στον κουβά. Ας μπει λοιπόν σε τούτο το blog.
Tips: Το αφεντικό σε απόσταση ασφαλείας, κλείνουμε κουρτίνες, καταβάζουμε τηλέφωνα, παίρνουμε άφθονα χαρτομάντηλα, ανασύρουμε από τα βάθη της μνήμης ότι είμαστε λαός αυτοσαρκαστικός και ξεκινάμε...


Χαρακτηριστικά ζωδίων
Κριός 21/3 - 20/4
Είστε συντηρητικοί άνθρωποι. Αυτό σημαίνει ότι είστε κότες!!! Φοβάστε την ίδια σας την σκιά και δεν είχατε ποτέ γκόμενο/α που δεν σας καταπίεζε. Χρησιμοποιείτε μόνο Windows γιατί φοβάστε να δοκιμάσετε το Linux. Κανένας Κριός δεν έκανε ποτέ κάτι το σημαντικό. Καλύτερα για όλους θα ήτανε να αυτοκτονήσετε.
Ταύρος 21/4 - 20/5
Έχετε μεγάλη υπομονή. Είστε χαζοί και γι΄ αυτό επιμένετε πάντα στις απόψεις σας. Δεν καταλαβαίνετε πότε πρέπει να το βουλώσετε. Τρώτε χοντρά κολλήματα και σας κοροϊδεύουν όλοι. Είστε γενικά φαιδρά και αξιολύπητα άτομα, που νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα.
Δίδυμοι 21/5 - 21/6
Είστε κλασσικοί διανοούμενοι. Είστε διπρόσωπα γουρούνια και σας μισούν όλοι. Είστε τσιγκούνηδες και δεν έχετε πραγματικούς φίλους. Έχετε μία τάση για παθητικό σοδομισμό και αιμομιξία. Λέτε αρλούμπες και αλλάζετε τις ηλίθιες απόψεις σας κάθε 10 δευτερόλεπτα.
Καρκίνος 22/6 - 22/7
Έχετε μεγάλη κατανόηση για τα προβλήματα των άλλων. Αυτό σας κάνει τα τέλεια κοροΐδα. Είστε κλαψιάρηδες και αναποφάσιστοι. Είστε παντελώς άχρηστοι και δεν πετυχαίνετε τίποτα ποτέ. Οι περισσότεροι Καρκίνοι που καταλήγουν στη φυλακή είναι αθώοι.
Λέων 23/7 - 23/8
Είστε γεννημένοι ηγέτες. Βέβαια αυτό το νομίζετε μόνο εσείς. Όλοι οι άλλοι έχουν αντίθετη άποψη. Ο Χίτλερ ήταν Λέων. Είστε ματαιόδοξοι και δεν αντέχετε αντικειμενική κριτική. Προσπαθείτε να επιβάλετε τα πιστεύω σας με απολυταρχικό τρόπο.
Παρθένος 24/8 - 22/9
Είστε πολύ συστηματικοί τύποι. Αυτό συμβαίνει γιατί είσαστε ρεμάλια και τεμπέληδες. Σας αρέσει να ξύνεστε όλη μέρα. Είστε εξπέρ στο να φορτώνετε τη δουλειά σας στους άλλους. Σας παίρνει ο ύπνος την ώρα του σεξ και προτιμάτε τον παθητικό ρόλο γιατί θέλει λιγότερη προσπάθεια. Ιδανικά επαγγέλματα: Σεκιουριτάς και δοκιμαστής στρωμάτων.
Ζυγός 23/9 - 22/10
Είστε καλλιτεχνικοί τύποι. Δεν έχετε καμία επαφή με την πραγματικότητα. Δεν θα κάνετε ποτέ χρήματα γιατί είστε ανίκανοι και σπάταλοι. Οι γυναίκες Ζυγοί έχουν περίεργα γούστα και ανισόρροπες απαιτήσεις από όλους. Οι άντρες Ζυγοί αρέσκονται στην αυτοϊκανοποίηση μπροστά σε καθρέφτη. Στο σεξ οι επιδόσεις των Ζυγών είναι για γέλια.
Σκορπιός 23/10 - 22/11
Οι χειρότεροι όλων! Είστε κουτοπόνηροι και προσπαθείτε με δόλια μέσα να ανεβείτε επαγγελματικά. Είστε αναίσθητοι και αν φτάσετε ψηλά θα είναι γιατί είστε γλυφτρόνια και τομάρια. Οι γυναίκες Σκορπιοί κάνουν καριέρα ως striper, ενώ οι άνδρες είναι πλασμένοι για δήμιοι. Θα έπρεπε να σας δολοφονούν σε νεαρή ηλικία.
Τοξότης 23/11 - 21/12
Είστε οι κλασσικοί αισιόδοξοι. Έχετε μία ανεμελιά που οφείλεται στο γεγονός ότι είστε καθυστερημένοι και χαζοχαρούμενοι. Είστε ολότελα άχρηστοι και ατάλαντοι. Οι περισσότεροι Τοξότες είναι αλκοολικοί. Ο Παττακός ήταν Τοξότης. Είστε εκνευριστικά χαρούμενοι και όλοι θέλουν να σας σπάσουν στο ξύλο. Δεν θυμάστε αν έχετε σεξουαλική ζωή από το πολύ αλκοόλ.
Αιγόκερως 22/12 - 19/1
Είστε άτομα με ανεπτυγμένη αίσθηση της περιπέτειας. Σας αρέσει να σκαλίζετε τη μύτη σας. Είστε αναιδείς, φαντασμένοι και καθίκια. Προσπαθείτε να δώσετε την εντύπωση ότι είστε καλλιεργημένοι ενώ είστε άξεστοι.
Υδροχόος 20/1 - 19/2
Οι Υδροχόοι είναι φοβερά δημιουργικοί και εφευρετικοί. Σπάνε τα νεύρα όλων με τις περίεργες ιδέες τους. Είναι μανιακοί και ξεροκέφαλοι. Έχουν ροπή στην κοπρολαγνεία το ξύλο και είναι συνήθως αμφισεξουαλικοί. Τους αρέσει το Frisbee και οι περισσότεροι Υδροχόοι είναι στα ψυχιατρεία.
Ιχθείς 20/2 - 20/3
Είστε ένα πολύ ευαίσθητο ζώδιο. Προσέξτε μη σπάσετε! Γκρινιάζετε συνεχώς και τα περιμένετε όλα από τους άλλους, χωρίς να προσφέρετε τίποτα. Είστε νευρωτικοί, εγωιστές και παλιοχαρακτήρες. Οι γυναίκες Ιχθείς είναι Κατίνες και οι άντρες κατουριούνται στον ύπνο τους και μετά τα 35.

Ζώδια και εμπόδια…
Ο Κριός θ' αρχίσει να κουτουλάει το εμπόδιο... θα μπουκάρει σαν οδοστρωτήρας! Χτύπα - χτύπα θα ρίξει το εμπόδιο και θα ασχολείται μετά με το καρούμπαλο μπαίνοντας σ' έναν φαύλο και ατέρμονο κύκλο χτύπων του κεφαλιού στον τοίχο.

Ο Ταύρος, θα περιμένει το εμπόδιο να φύγει μόνο του πίνοντας φραπέ σταυροπόδι. Το εμπόδιο δε θα φύγει, ο καφές όμως σίγουρα θα τελειώσει.

Ο Δίδυμος, θα ψάξει για άλλο δρόμο...

Ο Καρκίνος θα επιχειρήσει να τα φτιάξει με το εμπόδιο: Είναι ο σταθμός του προορισμού του, θα το πιάσει με τις δαγκάνες του και θα το κουβαλάει με απίστευτη προσκόλληση και με κίνδυνο να πάθει ασφυξία το εμπόδιο... Στο τέλος όταν το εμπόδιο ξεπεραστεί, θα μελαγχολήσει.

Ο Λέων, θ' αρχίσει να βρυχάται στο εμπόδιο, να κάνει στην άκρη... αν φυσικά το εμπόδιο αξίζει τον κόπο ν' ασχοληθεί μαζί του.

Η Παρθένος, θα αρχίσει να γκρινιάζει στο εμπόδιο, μέχρι αυτό να το βάλει στα πόδια.

Ο Ζυγός θ' αρχίσει διπλωματικές συναλλαγές με το εμπόδιο... Στην προσπάθεια να το ξεπεράσει, θα δημιουργήσει πολλαπλά επιπλέον εμπόδια και μετά θα φρικάρει.

Ο Σκορπιός, θα κάτσει ήσυχα, θα επισημάνει τα αδύνατα σημεία του εμποδίου, αλλά δε θα του αρκεί να το εξουδετερώσει. Θα κολλήσει με εμμονή, μέχρι να το καταστρέψει εντελώς ή να καταστραφεί...

Ο Τοξότης, θ' αρχίσει να φιλοσοφεί την ύπαρξη του εμποδίου, μετά θ' αρχίσει να νευριάζει, διότι του στερεί την ελευθερία, και του κόβει το δρόμο, μετά θα ξεχαστεί και θ' αρχίσει να παίζει με το εμπόδιο κι όταν βαρεθεί, κάτι που του συμβαίνει πολύ εύκολα, θα αρχίσει να το κλωτσάει, χωρίς να λογαριάζει πού βαράει...

Ο Αιγόκερως όταν δει ένα εμπόδιο, θα κοιτάξει να βρει ένα σημείο κατάλληλο για να το πηδήξει και θα φύγει...

Ο Υδροχόος, θα βρει στο εμπόδιο κάτι πρωτοποριακό, κάτι θετικό, μετά θ' αρχίσει διάλεξη στο εμπόδιο, για το αντιδεοντολογικό της ύπαρξής του, και στο τέλος θα εφεύρει ένα καλύτερο εμπόδιο, για να το αντικαταστήσει.. οπότε θα το έχει εξουδετερώσει.

Ο Ιχθύς, θα προσπαθήσει να περάσει, ή να γλιστρήσει απ' το εμπόδιο όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Υπάρχει περίπτωση να το ερωτευτεί, λόγω έμφυτης τάσης μαζοχισμού, ή να μην το θεωρήσει εμπόδιο, διότι δεν ξέρει πού πηγαίνει, οπότε μάλλον δε θα ενοχληθεί.

Τα Ζώδια μετά το σεξ…
Κριός : Ωραία, πάμε πάλι από την αρχή...
Ταύρος : Καλό ήτανε... Να κοιμηθούμε τώρα;
Δίδυμοι : Μήπως είδες πουθενά το τηλεκοντρόλ;
Καρκίνος : Πότε παντρευόμαστε;
Λέων : Καλά ε; Δεν παίζομαι...
Παρθένος : Πρέπει να πλύνω τα σεντόνια...
Ζυγός : Μου άρεσε, αν σου άρεσε...
Σκορπιός : Έχω την αίσθηση πως πρέπει να σε «λύσω»...
Τοξότης : Μη με πάρεις τηλέφωνο, θα σε πάρω εγώ
Αιγόκερως: Α! Έχεις και πιστωτικές;
Υδροχόος : Τώρα ας το δοκιμάσουμε και χωρίς τα ρούχα μας!
Ιχθείς : Πως είπαμε πως σε λένε; Σίγουρα δεν σας θυμίζει κάτι ;


Τα ζώδια μπροστά σε μια καμένη λάμπα…
ΚΡΙΟΣ
Προσπαθώντας να βγάλει την λάμπα, ξεχαρβαλώνει και το ντουί. Αγανακτισμένος ξεριζώνει το καλώδιο και φεύγει.
ΤΑΥΡΟΣ
Πόσο κάνει μια λάμπα;
ΔΙΔΥΜΟΙ
Θα ανάψει ένα φακό και θα συνεχίσει να μιλάει στο τηλέφωνο.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Όταν πεισθεί ότι η λάμπα είναι οριστικό παρελθόν, θα την αφήσει στη θέση της για να του θυμίζει τις έντονες στιγμές που πέρασαν μαζί.
ΛΕΩΝ
Πρώτα παίρνοντας το κατάλληλο ύφος θα βγάλει ένα λογύδριο για το δράμα της καμένης λάμπας. Ύστερα, και μέσα σε μια επιβλητική τελετή εγκαινίων, θα φωνάξει έναν Παρθένο για να κάνει την αλλαγή, ενώ αυτός, από μακριά για να μη σκονίζεται, θα εποπτεύει.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Θα κλείσει τον γενικό και θα πάρει μια καρέκλα, αφού πρώτα βάλει εφημερίδες για να μη λερώσει. Στη συνέχεια θα καθαρίσει το ντουί με οινόπνευμα και βαμβάκι και την λάμπα με υγρό πανί που δεν αφήνει χνούδια. Ακολουθεί πιάσιμο της λάμπας με χαρτομάντιλο και βίδωμα. Τελειώνοντας: απολύμανση της λάμπας εκ νέου, φύλαγμα της παλιάς για πιθανή αξιοποίησή της, η καρέκλα στη θέση της και μετά από δυο ώρες όλα είναι στην εντέλεια.
ΖΥΓΟΣ
Ακόμα συσκέπτεται γιατί δεν έχει αποφασίσει το σχήμα και το χρώμα της λάμπας.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Θα βγάλει επιτέλους τα μαύρα γυαλιά του
ΤΟΞΟΤΗΣ
Αφού διαβάσει τα πάντα για τις λάμπες φθορισμού, τα ευγενή αέρια, τα φωτόνια, τα Θεοφάνεια και τον Φλάς Γκόρντον, θα προεκτείνει το καλώδιο της λάμπας του διπλανού δωματίου.
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Πρώτα θα περιμένει το πόρισμα της πραγματογνωμοσύνης. Ύστερα θα υποβάλει γραπτή αίτηση ? δήλωση με χαρτόσημο, αριθμό πρωτοκόλλου κ.λ.π. Θα περιμένει δυο τρεις μέρες για να την εγκρίνει και τελικά θα αναθέσει την εργασία σε ειδικό τεχνικό.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Θα ζητήσει την συγκατάθεση της λάμπας για την αλλαγή. Μετά την άρνησή της, θα συντάξει ? το μανιφέστο του ηλεκτρολόγου? και θα την καταργήσει.
ΙΧΘΥΣ
Ποια λάμπα; Δεν βλέπω τίποτα

Ζώδια και δώρα
Ο κριός αγοράζει το πρώτο πράγμα που πιάνει το μάτι του. Σιγά μην χάσει χρόνο για να ψάξει για κάτι καλύτερο…

Ο ταύρος θα ψάξει για καμία ευκαιρία σε κανένα ξεχασμένο μαγαζί ή το πολύ πολύ να σας πάρει κάτι από το «ότι πάρεις 1€» αν είναι δε το δώρο για παιδάκι, ένα γουρούνι κουμπαράς είναι ότι πρέπει. Άσε που από μικρό πρέπει να μάθει την αποταμίευση….

Ο δίδυμος θα ξανατυλίξει το δώρο που του έκαναν πέρυσι και δεν χρησιμοποίησε ποτέ…Θα το έδινε κι έτσι αλλά είναι αρκετά έξυπνος για να σκεφτεί ότι μπορεί να έχει κάρτα μέσα και θα γίνει ρεζίλι…

Ο καρκίνος θα σας πλέξει κανένα πουλόβερ ή θα σας φέρει το γλυκό φτιαγμένο απ' τα χεράκια του. Αν είστε τυχερός μπορεί και να μαγειρεύει καλά…

Ο Λέων θα κάνει μια φιλανθρωπική δωρεά στο όνομά σας. Δώρο άδωρον μιας και νομίζει ότι όλος ο κόσμος ζει για την υστεροφημία του όπως κι αυτός…
Τα δώρα του Παρθένου είναι συνήθως άχρηστα αλλά έχουν άψογο περιτύλιγμα…δεν πειράζει έτσι κι αλλιώς κι αυτοί άχρηστοι είναι οπότε καλύτερα να μην τους έχετε και φίλους.

Ο Ζυγός το πιο πιθανόν είναι να μην σας κάνει δώρο επειδή δεν μπορεί να αποφασίσει…Μέχρι του χρόνου θα έχει βρει…

Ο σκορπιός πάλι θα σας κάνει δώρο μια αξέχαστη νύχτα…Εγώ που έχω ασθενική μνήμη πειράζει που θέλω κάτι χειροπιαστό;

Ο τοξότης θα σας κάνει δώρο ένα σουβενίρ από καμία χώρα ή νησί που επισκέφτηκε για να σας θυμίζει πως είναι πολυταξιδεμένος.. Λες και μας χρειάζεται η χαβανέζα χορεύτρια πάνω στο κομοδίνο

Ο Αιγόκερος θα σας χαρίσει καμία πένα με τα αρχικά σας χαραγμένα…Χρήσιμο δώρο αν σκεφτεί κανείς ότι τους έχουμε γραμμένους….

Ο Υδροχόος δεν θα ψάξει πολύ. Θα αγοράσει δώρα on-line. Άντε να μη σου κάνει και να θες να το αλλάξεις…

Ο ιχθύς θα φυτέψει ένα δέντρο προς τιμήν σας ή θα σας πάρει καμιά γλαστρούλα…Θα τον θυμάστε όμως κάθε φορά που θα βρίζετε γιατί πρέπει να την ποτίσετε…

Ζώδια και κεράκια
Ο Κριός δεν χρειάζεται να κάνει ευχή γιατί νομίζει ότι τα έχει όλα

Ο ταύρος εύχεται να του κάνουν κάθε μέρα δώρα. Είναι αδικία να έχουμε μόνο μια φορά γενέθλια.

Ο Δίδυμος εύχεται να γράψει ένα Best seller. Και λεφτά θα βγάλει και θα γίνει γνωστός.

Ο Καρκίνος πάλι θέλει υγεία και ευτυχία για την οικογένειά του. Οι υπόλοιποι ας πάνε να πνιγούνε.

Ο Λέων σβήνει τα κεράκια και φαντασιώνεται ότι παίρνει Όσκαρ. Εμ βέβαια τέτοιες ψωνάρες που είναι….

Ο Παρθένος εύχεται να μην γίνει τίποτα και αναστατώσει τη ζωούλα τους. Έτσι όπως φοβούνται αυτοί και τη σκιά τους και το Λόττο να τους κάτσει δεν θα ξέρουν τι να κάνουνε….

Ο Ζυγός θα ευχηθεί να έρθει επιτέλους το ιδανικό τους ταίρι. Μόνοι τους δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα….

Οι Σκορπιοί είναι τόσο κουτσομπόληδες που εύχονται να μάθουν τα μυστικά των υπολοίπων…

Οι τοξότες εύχονται να αποκτήσουν σοφία, γαλήνη και φυσικά ένα ολοκαίνουργιο, πανάκριβο ζευγάρι αθλητικά παπούτσια…μην ξεχνιόμαστε κιόλας…

Ο Αιγόκερως θα ευχηθεί αύξηση στη δουλειά. Λες και ξέρουν τι να τα κάνουν τα λεφτά…

Οι Υδροχόοι εύχονται να γίνει επιτέλους γνωστό πόσο διάνυες είναι και να σωθεί η χελώνα καρέττα-καρέττα…

Οι Ιχθείς τέλος εύχονται παγκόσμια ειρήνη έτσι κι αλλιώς αυτοί τα έχουν όλα… 

εις την Ζάκυνθον !!

 


Είχαμε χρόνια να πάμε στη Ζάκυνθο. Οκτώ για την ακρίβεια. Τότε ήμουν με την κοιλιά στο στόμα και με παρέα μα εντελώς έξω από τα γούστα μου. Εδώ ταξίδεψα 7 μηνών έγκυος μόνη μου με Κτελ μόνο και μόνο για να αλλάξω παραστάσεις, στην παρέα θα κόλλαγα; Τουτέστιν είδα το τίποτα και γεύτηκα το καθόλου. Τώρα όμως και το ξενοδοχείο είναι σούπερ και η παρέα καλότατη και τα τέκνα μας μαζί.

Αγωνία.... που να πάμε; Τι να δούμε; Που να φάμε και τι; Που να πιούμε καφεδάκι γευστικό και με θέα; Καμμιά έκθεση, κανά μουσείο; Τι να αγοράσω η μανιώδης καταναλώτρια; Είναι εύκολες οι μετακινήσεις με taxi ή κτελ ή θα με κατακλέψουν την πρωτευουσιάνα; Εις τη νήσον λοιπόν ! όρτσα τα πανιά καπετάνιε

...........

Τελικά μια χαρά τα καταφέραμε και έτσι, χωρίς χαρτάκια και σημειώσεις.

Ο καιρός υπέροχος για τον κυκλοθυμικό μου χαρακτήρα. Καλοκαίρι την Παρασκευή, Συννεφιά το Σάββατο με ολίγες απογευματινές ψιχάλες, αρκετή ψύχρα την Κυριακή. Ωραιότατα.

Ξενοδοχείο Στροφάδες στο Τσιλιβή. Δεν ξέρω αν όντως αξίζει τα τέσσερα του αστεράκια αλλά το όλο σύνολο ήταν θετικότατο. Παντού μάρμαρο και πέτρα, καργιόλες αντί τυποποιημένων κλινών, καθαρό, ευγενικότατο σέρβις...Αυτή η πισίνα του δε στο λαιμό μου έκατσε. Την γκρίνια που έφαγα από τα πιτσιρίκια επειδή δεν τα ξαμόλυσα στα νερά της θα την ακούω για χρόνια.

Γυρίσαμε σχεδόν όλο το νησί. Βόρεια, νότια, ανατολικά και δυτικά. Από πάνω ως κάτω. Από Κερί, Λαγανά, Βασιλικό ως άνω Βολίμες και Άγιο Νικόλαο μέχρι Καλαμάκι, Κοιλιώμενο και Άγιο Λέοντα. Αν εξαιρέσω τις έντονα τουριστικοποιημένες περιοχές σαν πόλεις φαντάσματα του Φαρ Ουέστ με μια χούφτα ξέμπαρκους τουρίστες, υπέροχο νησί. Απ' όλα έχει! Ψηλά βουνά, Κάμπο, θάλασσα, Κατσίκια και αγελάδια, ανέμελες κότες και γαλόπουλα, όμορφα σπιτάκια. Χρωματιστά. Μπλε, πράσινα, κίτρινα, κεραμιδί. Χρώμα, πολύ χρώμα!

Date one: Στο κέντρο του νησιού, πάνω από το λατομείο (ξεχνάω την περιοχή) έκλεψα ελιές. Ναι κυρ Τάδε μου, εγώ τις ξάφρισα τις ελίτσες σου. Αλλά έχω και λαφρυντικό. Δεν ήταν μια απλή αμαρτία, ήταν μάθημα του "εμείς και ο κόσμος" κεφάλαιο "το μάζεμα της ελιάς". Μα να μην μάθω στα παιδιά μου πως μαζεύουν τις ελιές; Ε, καλά, περίπου! Μα τι να κάνω η δόλια η πρωτευουσιάνα; μέχρι να περάσουν όλοι οι διαγωνιζόμενοι από το σημείο χρονομέτρησης (7ο Ζακυνθινό ράλι Ζακύνθου - οργανωτική επιτροπή) τι να έκανα μέχρι να τελειώσει ο αγών; Μαζέψαμε λουλουδάκια, κυκλάμινα, κρινάκια με τα μικρά, κάναμε περίπατο, βγάλαμε φωτό μέσα, έξω και πάνω από την κουφάλα της ελιάς, ε,βαρέθηκα. Έκαιγε και ο ήλιος, κόρωσα! Μαχαίρι για χόρτα δεν είχα, κρίμα τόσες καυκαλίθρες... Οι ελιές όμως, κούτσικες και αμάζευτες με παρακαλούσαν να τις πάρω μαζί μου. Τσάντα δεν είχα και έκανα την πρώτη μου αμαρτία. Έκοψα την πλαστική Ελληνική σημαία από το επίσης πλαστικό κοντάρι της και μαζί με τα τερατάκια κάναμε την δεύτερη αμαρτία, συγγνώμη, μάθημα ήθελα να πω. Την γεμίσαμε λαμπερές μαύρες, πράσινες και μωβ ελίτσες. Καλά που η σημαιοσακουλίτσα ήταν μικρή για θα ξεπαστρεύαμε τα δέντρα. Και ενώ πίστευα ότι κανείς δεν μας έβλεπε χωμένους στα δέντρα να χαμηλώνουμε κλαδιά και την αφεντομουτσουνάρα μου με κάπρι παντελόνι, διχτυωτό καλσόν και γοβάκι Καλογήρου, περνά ένα από τα αυτοκίνητα του συλλόγου όπου συνοδηγός η ηλικειωμένη μητέρα του οδηγού φωνάζοντας μου:

- "είναι παχιές οι ελιές;"
- τι είπε; που είναι το Grecotel;
- άει μωρή πόντια, ρώτησε αν είναι παχιές οι ελιές
- ε;

Αφού αντιλήφθην πως αόρατη δεν είμαι και σίγουρα κανείς δεν θα πιστέψει το μάθημα περί γεωπονίας, μπήκα στο γιότα χι.
Μεσημεριανό στον "αδελφό του Κώστα" στον Βασιλικό. Δεν ξέρω τι λέει ο Κώστας, ο αδελφός του όμως είναι απίθανος. Ωραία μεζεδάκια, τυροπιτάκια με μια ιδέα σκόρδου, το κλασσικό ραγού κλπ κλπ. Πέτρινο κτίσμα μέσα σε αγρόκτημα. Άνετη, φιλική ατμόσφαιρα, αυλή τεράστια και καντάδες πονηρές που σού΄κλειναν το μάτι!

Date two: Νέα διαδρομή, από Τσιλιβή πάνω στον Άη Νικόλα στο πιο βόρειο τμήμα του νησιού. Δεν μου άρεσε καθόλου. Όχι η διαδρομή, το επίνειο. Δεν ξέρω τι λέει το καλοκαίρι αλλά το φθινόπωρο τηρεί σιγή ιχθύος!! Ευτυχώς καθίσαμε μόνο για έναν καφέ που ήταν και νερομπλουμ, μας έφαγε ο σκύλος το καπάκι από τον στυλό και άντε να συνεφέρω τον μικρό και φύγαμε για άνω Βολίμες, Κοιλιώμενο από την δυτική πλευρά, κάτω στον κάμπο και τσουπ ξανά στο λιμάνι της Ζακύνθου. Στο μεσοδιάστημα βέβαια μάζεψα και φάγαμε κατακόκκινα κούμαρα στις άνω Βολίμες. ΄Ηταν τόσο γινωμένα και μελωμένα που δεν μπορούσα να τα μεταφέρω. Η κατανάλωση τους λοιπόν έγινε επί τόπου, αφού τα βγάλαμε φωτό για το ντοκουμέντο της υπόθεσης. Με εξέπληξε το γεγονός ότι δοκίμασαν και τα μικρά, τα βρήκαν υπέροχα και ζητούσαν και άλλα και άλλα και άλλα. Χωρίς να μετριάσω στο ελάχιστο την νοστίμια τους μάλλον έφταιγε το γεγονός ότι πεινούσαν τα άμοιρα, είχε πάει μεσημέρι πια.
Πιο κάτω το σταμάτημα για.....κατούρημα είχε και τα καλά του. Κατακόκκινα τσαμπάκια μύρτιλα !!! Αμάαααν σακούλα γιοκ. Νο problema, αδειάζω επί τόπου μπουκαλάκι νερού και γεμίζω με καρπούς μυρτιλιάς. Είχε και τίμημα όμως τα τρυπημένα μου χέρια από τα αγκάθια. Δε βαριέσαι!!
Φαγητό στον Θεοδωρίτση-Η ταβέρνα που λέγαμε. Πάλι στον Βασιλικό, πάλι πέτρινο, πάλι αυλή μεγάλη και άνετη. Πίσω βουνό, μπροστά το χάος του γκρεμού. Τέτοιο χάος που το πλοίο κάτω δεν ξεχώριζε αν ήταν τοπικό ή από τα μεγάλα για Ιταλία. Νοστιμιές ίδιες παντού στο νησί. Μοσχάρι ραγού, γεμιστό χωριάτικο κοτόπουλο, κουνέλι, γαρδούμπα που δεν θυμάμαι πως την λένε κ.ο.κ. Τίμησα το κοτόπουλο και άει σιχτίρ στην γρίπη τους. Νοστιμότατο ήταν το άτιμο. Και κει που μου φάνηκε πως ακόμη πεινούσα, έκανα την υπέρβαση και πρότεινα γλυκό. Τι να διαλέξουμε; Παγωτό με κυδώνι, φρυγανιά ή μπανόφι; Είπα μπανόφι. Τόσα και τόσα διάβασα εδώ πέρα για τούτο γλυκάκι, να μη το δοκιμάσω; Βάση τσιζκέικ, κρέμα, καραμέλα, μπανάνα φρέσκια ΚΑΙ σαντιγύ να'ρθεί να μου βγει από την μύτη. Υπέροχο, μοναδικό αλλά βαρύ ρε παιδί μου, μολύβι! Στο στομάχι μου έκατσε. Μια ώρα βογκούσα ξαπλωμένη μέχρι να με πάρει λίγο ο ύπνος να συνέλθω. Ένα σας λέω, αν πεινάτε φάτε μπανόφι. Θα σας κρατήσει όλη την ημέρα ΚΑΙ την επόμενη και θα σας μείνει και η γλύκα.

Date three: Επιστροφή
Τα μπογαλάκια μας και πίσω στην δικιά μας παραλία. Με τις κλεμένες Ζακυνθινές ελίτσες μας, τα μύρτιλα μας, τα μαντολατα, τσι μάντολες και δυο χνουδωτές καρέτα καρέτα -τάχα μου τάχα μου- παραμάσχαλα. Κεράκι στον Άη Διονύση (μεγάλη η χάρη του). Προσκύνημα ούτε λόγος. Μια ουρά...... άλλη φορά. Έτσι και αλλιώς το υποσχέθηκα. Θα ξανάρθουμε. Αυτή η πισίνα πολύ τους στοίχησε. Και δεν θέλουν αλλού. Όχι κύριε. Την ίδια θέλουν, στο ίδιο ξενοδοχείο, στο ίδιο νησί.
Στη Ζάκυνθο λοιπόν και δαγκωτό!!!

υ.σ. κυρ Τάδε μου, μη στεναχωριέσαι και μη σιχτιριάζεις. Οι ελίτσες σου είναι σε καλά χέρια. Ξεκουράζονται τώρα σε νεράκι και για καμμιά 40αριά μερούλες. Μετά θα αλλάξουν πλευρό στο αλάτι και στο λεμόνι. Και όταν ξυπνήσουν με το καλό κατά την νηστεία των Χριστουγέννων, θα τις φάμε στην υγειά σου να μας συγχωρνάς... 

peftasteri