peftasteri

Βίρα τις άγκυρες...

2012-01-18T11:20:00.000-08:00

.... κι όλα στο τέλος θα πάνε καλά!

Foxtrot του 1949 σε μουσική Γιώργου Μουζάκη και στίχους Αλέκου Αγγελόπουλου

Ελληνικό σουϊγκ 1946 - 1950

2012-01-12T08:57:00.000-08:00

Το ακούω, το τραγουδώ, το χορεύω ολημερίς κι αν γινόταν κι ολονυχτίς, ακόμη καλύτερα.
Το ελληνικό swing (πρόδρομος του rock n' roll ) στις δόξες του.

Κούλα Νικολαϊδου και "Μ'αρέσεις". Παίξε Μαέστρο....

Κάποιοι μας θυμίζουν αυτά που κάποιοι από εμάς έχουν ξεχάσει... (ευχαριστώ, Aγγελική !)

2012-01-11T09:47:00.000-08:00

Ένα heavy metal κομμάτι που είναι γραμμένο , όχι από Έλληνες, αλλά από ένα σουηδικό συγκρότημα που ακούει στο όνομα "Sabaton"! Ο τίτλος του κομματιού είναι "Coat of Arms" και στο βίντεο μπορείτε να διαβάσετε μεταφρασμένους τους στίχους του, που υμνούν τους αγώνες των Ελλήνων!

Σοκολατένιο κέικ με μπανάνα

2012-01-09T15:05:00.000-08:00

Η αρχική συνταγή υποστηρίζει ότι έχει γαλλικές ρίζες. Πιθανόν. Εξάλλου είναι τόσο δύσκολο να τεκμηριώσει κάποιος την "εθνική" ταυτότητα ενός εδέσματος. Οι γεύσεις ταξιδεύουν αιώνες τώρα, δεν έχουν σύνορα, μπαίνουν στο σπίτι μας, στρώνονται στο τραπέζι μας για να φιλέψουν, να χορτάσουν, να μας ταξιδέψουν μέσω της γεύσης, των χρωμάτων και αρωμάτων σε άλλα μέρη, παραδεισένια, μαγικά, σε άλλους χρόνους αλλοτινούς. Πολύ αυθόρμητα θα έλεγα ότι η "κουζίνα" μόνο ενώνει λαούς, ανθρώπους, κουλτούρες.

Το "γαλλικό" κεκάκι λοιπόν, έβγαλε το άσπρο ζαχαρένιο και εντελώς βουτυρώδες γλάσσο του και φόρεσε μια σοκολατένια κάπα από ελληνικότατη μερέντα. Πέταξε το σιρόπι σφενδαμου και γλυκάθηκε με σιρόπι από σπιτικό γλυκό κουταλιού της μαμάς. Ελάφρυνε με ένα αυγό λιγότερο, μαύρισε με διπλή δόση κακάο και μυρώθηκε με λίγες σταγόνες εσάνς πικραμύγδαλου και από "γαλλικό", μεταμορφώθηκε σε "ελληνικό" κεκάκι γευστικότατο, ευκολότατο, οικονομικότατο και ελαφρότατο σαν συννεφάκι!

Μας συνοδεύει στον καφέ μας, μας "ξελασπώνει" σε μια απρόσμενη επίσκεψη, "ντύνεται" επετειακά αντί τούρτα γενεθλίων (όπως στην φωτό)και "εορταστικά" ως βασιλόπιτα!

υλικά

Για το κέικ:

- 190 γρ. αλεύρι κοινό

- 1 κουταλάκι σόδα φαγητού

- 1 κουταλάκι μπαίκιν πάουντερ

- 2 γεμάτες κουταλιές κακάο

- 150 γρ. ζάχαρη

- 2 αυγά

- 2 κουταλιές σιρόπι από γλυκό κουταλιού ή σιρόπι παγωτού

- 2 μπανάνες

- 150 γρ. του λίτρου γάλα πλήρες

- 150 γρ. του λίτρου σογιέλαιο ή σησαμέλαιο ή καλαμποκέλαιο αλλά όχι ελαιόλαδο

- Λίγες σταγόνες εσάνς πικραμύγδαλου (εναλλακτικά)

Για το γαρνίρισμα:

- Μερέντα ή

- λειωμένη κουβερτούρα με μια κουταλιά κονιάκ

- Χρωματιστά ζαχαρωτά

εκτέλεση

Κοσκινίζουμε το αλεύρι, την σόδα, την μπέκιν πάουντερ και το κακάο σε μια λεκανίτσα, προσθέτουμε την ζάχαρη, το λάδι, το γάλα το σιρόπι και τις μπανάνες αφού τις λιώσουμε πρώτα και ανακατεύουμε καλά τα υλικά μας.

Χτυπάμε ελαφρά τα αυγά, τα προσθέτουμε στο μίγμα μας και συνεχίζουμε το χτύπημα.

Βουτυρώνουμε ένα ταψάκι, το στρώνουμε με λαδόκολλα, ρίχνουμε μέσα την ζύμη μας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο (170°C) για 35-40 λεπτά περίπου.
Μόλις κρυώσει λίγο το κέικ μας, το αναποδογυρίζουμε στην πιατέλα μας και βγάζουμε το χαρτί

Στρώνουμε μια σεβαστή ποσότητα μερέντας πάνω, κάτω και πλαγίως

Στολίζουμε με χρωματιστά ζαχαρωτά, αμυγδαλόπαστα

Ας πάει και το παλιάμπελο...

2011-12-21T05:45:00.001-08:00

Κι αν δεν έχουμε όλοι γεμάτο πορτοφόλι, έχουμε καλή καρδιά!

Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα!

2011-12-16T05:33:00.000-08:00

Μέσα στην μαύρη μπίχλα που μας επιβάλλουν, τον καταθλιπτικό στολισμό της πλατείας Συντάγματος που λες και έγινε επί τούτου για να επεκταθεί η μελαγχολία και το άγχος και στα παιδιά, με αποτέλεσμα οι μαμάδες αντί να κάνουμε τις όποιες αγορές μας από το κεντρο, να "χτυπάμε καρτα" στα παντός είδους χαρούμενα και ιδιωτικά mall, φορώ το καλό μου το χαμόγελο, σηκώνω τα μανίκια και τρέχω στην κουζίνα να φτιάξω πιροσκί.

Δώρο χριστουγεννιάτικο σε όλους η αυτούσια συνταγή της οικογένειας μου για παραδοσιακά Ποντιακά πιροσκί, αναντάμ παπαντάμ!

Σας εύχομαι ολόψυχα να γιομίσει η κοιλιά σας και να γιάνει η καρδιά σας!

Υλικά

Για την ζύμη (15 πιτάκια περίπου):

500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 φακελάκι ξηρή μαγιά
1 αυγό
1 κουταλάκι αλάτι
Νερό όσο πάρει
1 φλιτζανάκι περίπου ελαιόλαδο

Υλικά για την γέμιση ΤΥΡΙΟΥ:
250 γρ. τυρί φέτα
1 αυγό
1 κουταλιά ξερό δυόσμο

Υλικά για την γέμιση ΠΑΤΑΤΑΣ:
4-5 μέτριες πατάτες, βρασμένες
Αλάτι
Πιπέρι
Ψιλοκομμένο άνηθο
Λίγο σοταρισμένο ξερό κρεμμύδι
Γάλα

Ετοιμασία

Για γέμιση τυριού:
Λιώνουμε πολύ καλά το τυρί με το πιρούνι και ανακατεύουμε όλα τα υλικά. Αν χρειαστεί αραιώνουμε με λίγο γιαούρτι.

Για γέμισης πατάτας:
Λιώνουμε τις πατάτες με το πιρούνι, προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε καλά.

Ζυμώνουμε μαζί όλα τα υλικά για την ζύμη καλά μέχρι να γίνει μαλακή χωρίς να κολλάει στα χέρια. (Αν χρειάζεται αραιώνουμε με λίγο νερό ή γάλα ή αντιθέτως ροσ8έτουμε αλεύρι αν η ζύμη γίνεται πολύ μαλακή).
Αφήνουμε την ζύμη σκεπασμένη με μία πετσέτα να φουσκώσει.
Οταν είναι έτοιμη, παίρνουμε ένα-ένα μπαλάκι (σαν μεγάλο καρύδι) και το ανοίγουμε σε λεπτό φύλλο στο μέγεθος ενός πιάτου του τσαγιού.
Βάζουμε μια κουταλίτσα γέμιση και κλείνουμε σε μισοφέγγαρο.
Τηγανίζουμε σε αντικολλητικό τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο (να μην κολυμπούν) σε μέτρια φωτιά ώσπου να πάρουν ένα χρυσό χρώμα.
Τα τοποθετούμε πάνω σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθούν τυχόν λάδια.

Καλή επιτυχία!

Σημ. Την παραπάνω συνταγή θα την βρείτε και στο πρώην hungry.gr όπου την δημοσίευσα πριν πολλά χρόνια.

Καλά Χριστούγεννα σε όλες τις γλώσσες!

2011-12-16T00:32:00.000-08:00

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα κόσμε!

Afrikaner [Afrikaans] “Geseënde Kersfees”

Albanian “Urime Krishtlindjet”

Amharic “Enkwan laberhana ledat abaqqawot”OR “Melkam amat ba`al yehunellachihu”

Arabic “Milad Majid” OR “Milad Saeed”

Argentine “Feliz Navidad”

Armenian “Shenoraavor Nor Dari yev Pari Gaghand”

Bohemian “Vesele Vanoce”

Brazilian Portuguese “Feliz Natal”Briton “Nedeleg laouen na bloavezh mat”

Bulgarian “Tchestita Koleda” OR “Tchestito Rojdestvo Hristovo”

Cambodian “Soursdey Noel”

Chinese [Mandarin] “Sheng Dankuai Le”

Chinese [Cantonese] “Sing Daan Faai Lok”

Cornish “Nadelik Lowen”Croatian “Sretan Bozic”

Czech “Velike Vanoce”

Danish “Glædelig Jul”Dutch “Vrolijk Kerstfeest”

English [American] “Merry Christmas”

English [Australian] “‘Ave a bonza Chrissy, Mate”

English [UK] “Happy Christmas”

Esperanto “Gojan Kristnaskon”

Estonian “Roomsaid Joulu Puhi”

Farsi “Christmas-e-shoma mobarak bashad”

Faroese “Gleðilig Jól”

Filipino “Maligayang Pasko”

Finnish “Hauskaa Joulua”

French “Joyeux Noël”

Frisian “Noflike Krystdagen en in protte Lok en Seine yn it Nije Jier”

Gaelic “Nollaig Shona Dhuit”

German “Froehliche Weihnachten”

Greek “Καλά Χριστούγεννα"

Hawaiian “Mele Kalikimaka”

Hebrew “Mo’adim Lesimkha. Chena tova”

Hindi “Shub Badadin”

Hungarian “Boldog Karácsonyt”

Icelandic “Gledileg Jol”

India “Tamil Nadu – Christmas Vaazthukkal “

Indonesian “Selamat Hari Natal”

Iraqi “Idah Saidan Wa Sanah Jadidah”

Irish “Nollaig Shona Duit”

Italian “Buon Natale”

Japanese “Meri Kurisumasu”

Korean “Sung Tan Jul Chuk Ha”

Latvian “Prieci’gus Ziemsve’tkus un Laimi’gu Jauno Gadu”

Lithuanian “Linksmu Kaledu”

Malay “Selamat Hari Natal dan Tahun Baru”

Maltese “Il-Milied it-tajjeb”

Maori “Meri Kirihimete”

Navajo “Ya’at’eeh Keshmish”

New Guinea Pidgin “Meri Christmas”

New Zealand “Happy Christmas”

Norwegian “Gledelig Jul”

Pennsylvania German “En frehlicher Grischtdaag”

Peru “Felices Fiestas” OR “Feliz Navidad”

Polish “Wesolych Swiat Bozego Narodzenia”

Portuguese “Feliz Natal”Punjabi “Hacahi Ke Eide”

Rumanian “Sarbatori Fericite”

Russian “S Rozhdestvom Kristovym”

Serbian “Hristos se rodi”

Slovakian “Sretan Bozic” OR “Vesele vianoce”

Samoan “Manuea le Karisimasi”

Scots Gaelic “Nollaig chridheil huibh”

Slovak “Vesele Vianoce. A stastlivy Novy Rok”Slovene “Srecen Bozic”

Spanish “Feliz Navidad”

Swahili “Heri ya Krismasi”Swedish “God Jul”

Tagalog [Philippines] “Maligayang Pasko”

Tahitian “Ia ora’na no te noere”

Telugu “Santhasa Krismas”

Thai “Suksan Christmas”

Turkish “Noeliniz Ve Yeni Yiliniz Kutlu Olsun”

Ukrainian “Z Rizdvom Krystovym” OR “Veselogo Rizdva”"

Urdu [Pakistan] “Shadae Christmas”

Uzbek “Yangi Yiligiz Mubarak Bolsun”

Vietnamese “Chuc Mung Giang Sinh”

Welsh “Nadolig Llawen

http://synodoiporia.blogspot.com/2011/12/blog-post_6465.html

Τα καλύτερα κανάτια είναι τα Αιγινίτικα

2011-05-22T03:00:00.000-07:00

Η Αίγινα φημίζεται για πολλά, κυρίως για το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, τα φιστίκια και.... τα κανάτια!

Για ‘μένα που δεν εργάζομαι στο νησί για να εξαρτώμαι οικονομικά από αυτό, με αναπαύει εγωϊστικά το να μην γνωρίζουν πολλοί τις χάρες της. Είναι όμορφη, δροσερή, ακόμα ξέγνοιαστη, πευκόφυτη από την μια, γεμάτη φιστικιές (ευτυχώς) ή μόνο πέτρες και βράχια από την άλλη. Με τα νεοκλασικά της στη χώρα, την μεσαιωνική πόλη, τα μοναστήρια της, τις υπέροχες θάλασσες της, το φαλακρό ενεργό ηφαίστειο της, τα ψαροχώρια , τα καλά κρυμμένα μαγευτικά ορεινά χωριουδάκια, τα ξωκλήσια, την ιστορία της.... Απολαμβάνω κάθε μέρος της , κάθε πεζούλα, κάθε αμμουδιά, μα και κάθε λιχουδιά της. Αποφεύγω τις προσωπικές αναμνήσεις και τρέχω στο παρόν χωρίζοντας το σε εποχές.

Καλοκαίρι...
δεν έχει να ζηλέψει τίποτα και από κανέναν. Αμμουδιά θες; Βράχια; Βαθιά μα καταπράσινα νερά; απόμερες ακρογιαλιές και μέρη για ψαροντούφεκο; Διαλέγεις και παίρνεις. Όλα είναι κοντά σου μα και όσο πρέπει μακριά σου. Θες βουνό και θάλασσα; Να μένεις στο πευκόφυτο βουνό και να αγναντεύεις τον Σαρωνικό και το ηλιοβασίλεμα από την βεράντα σου; Τό’χεις! Θες ησυχία; Θες φασαρία; Όπου και αν έχω πάει καλοκαιρινές διακοπές, πάντα οι τελευταίες τουλάχιστον ημέρες είναι αφιερωμένες στην Αίγινα. Για να ολοκληρωθεί τέλεια ο κύκλος.

Με περιπάτους ελάχιστων χιλιομέτρων στα γύρω ξωκλήσια, να ανάψουμε κεράκι προσφορά σε όσους πάσχουν σωματικά και πνευματικά και σε όσους έχουν περισσότερη ανάγκη. Με την ευκαιρία μαζεύουμε και τα πεσμένα ξερά κουκουνάρια για το τζάκι του χειμώνα.

Με «εξερευνήσεις» στα ορεινά του νησιού και τις εγκαταλειμμένες αγροικίες, με πεζοπορίες στην κορφή των βουνιών μέσα από τις δασωμένες τους πλαγιές ή τις ξερές και κακοτράχαλες. Σουλατσάροντας στα δρομάκια της χώρας και ψωνίζοντας από τους ντόπιους παραγωγούς φρέσκα προϊόντα μαζεμένα το ίδιο πρωί από τα μποστάνια τους αλλά και γερεμέζι, φρέσκο γάλα, θυμαρίσιο μέλι...
Πίνοντας καφεδάκι μα ακριβώς πάνω στην θάλασσα χαζεύοντας τη Μονή απέναντι από την Πέρδικα. Απολαμβάνοντας υπέροχες γεύσεις στο Ανίτσαιο, στους Άλωνες, ψηλά στη δασωμένη πλαγιά της Αγια Μαρίνας. Περιδιαβαίνοντας στα κυριολεκτικά στενά σοκάκια της μοναδικής Παχιάς Ράχης....

Το καλοκαίρι διακόπτεται σχεδόν πάντα απότομα , με μια μπόρα. Υπέροχα, ήρθε το φθινόπωρο! Με τα πρωτοβρόχια μια υπέροχη μυρωδιά αναδύεται από τη γη, την κιμιλένια. Αυτή τη γη που το άλλοτε πολύτιμο χώμα της συντηρούσε τις μισές οικογένειες του νησιού. Κάθε σπίτι και ένας φούρνος, κάθε φούρνος και ένα εργαστήριο κανατιών. Αυτό το χώμα που τώρα είναι σαν «καταραμένο» γιατί τίποτα δεν μπορεί να καρποφορήσει πέρα από θυμάρια και κάππαρη. Τα πεύκα μοσχοβολούν καθώς η βροχή τα ξεπλένει, τα καθαρίζει και τα κάνει να μοιάζουν πιο πράσινα από ποτέ! Μια γλυκιά μελαγχολία σε κατακλύζει και είναι αυτή η πιο κατάλληλη στιγμή για να καθίσεις πίσω από το μισάνοιχτο τζάμι και να απολαύσεις ένα ζεστό καφέ χαζεύοντας την βροχή καθώς ο υγρός καιρός σε χτυπά στο πρόσωπο και σε «ξυπνά», σε αναζωογονεί. Η αντιθέτως να βυθιστείς περισσότερο και να χαλαρώσεις με ένα καλό ανάγνωσμα ή και με το γράψιμο ακόμα.

Καιρός να μαζέψουμε τα ξύλα για τον χειμώνα και να στρώσουμε τα κιλίμια. Εδώ, δεν χρειαζόμαστε πολύτιμα χαλιά, εδώ μπαινοβγαίνουμε με τα ξύλα για το τζάκι ανα χείρας. Εδώ απλώνουμε τις αρίδες μας μπροστά στο τζάκι και τρώμε απίστευτες ποσότητες φιστικιών. Εδώ ψήνουμε κρεμμύδια και μανιτάρια, πατάτες και ψωμάκι χωριάτικο. Δεν είναι αυτό το τζάκι για περσικά χαλιά, αλλά για απολαυστικά χειμωνιάτικα πρωινά και χαλαρά μισοφωτισμένα βραδάκια. Για να φιλέψουμε φίλους και καμιά φορά να κοιμηθούμε στρωματσάδα με το λιγοστό φως από τα καρβουνιασμένα ξύλα να μας νανουρίζει.. Κρύο, υγρασία, υπερβολικά καθαρός αέρας, μα η εικόνα σχεδόν ίδια με του φθινοπώρου μόνο που τώρα δεν έχει αίσθηση μελαγχολική αλλά χουχουλιάρικη.

Μακρύς ο χειμώνας, ήσυχο το νησί από τους εποχιακούς παραθεριστές. Ότι πρέπει για ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση, υπερβολική ίσως, αλλά Παρασκευή απόγευμα βρέξει-χιονίσει τα καράβια γεμάτα φτάνουν στο νησί. Να ανοίξουν τα σπίτια, να ιδωθούν οι γείτονες, να ηρεμίσουν από την αγχωτική εβδομάδα. Να ανάψουν οι χωριάτικοι φούρνοι να ψήσουν χωριάτικο ψωμάκι και κυριακάτικο ψητό. Να ξεχυθούν στα χωράφια για άγρια χόρτα, ραδίκια, ρόκες, καυκαλήθρες, αγριομάρουλα και ζοχούς. Να πάνε Σαββάτο απόγευμα για ένα ζεστό καφέ και γαλακτομπούρεκο στη χώρα και το βράδυ όπου θέλει η παρέα.

Κυριακή πρωί για προσκύνημα και ευλογία στον Άγιο Νεκτάριο , στην Παναγιά Χρυσολεόντισσα, στον Άγιο Μηνά .. Μέχρι να ζεστάνει ο καιρός και σιγά σιγά να έρθει η άνοιξη.. . να μπουμπουκιάσουν τα δεντράκια, να πρασινίσει η γη, να βγουν τα πρώτα γεννήματα στα χωράφια... να ξεμυτίσουν τα σαλιγκάρια... να ευωδιάσει ο αέρας από τα πολλά αρώματα, να χορτάσουν τα μάτια από τα πολύχρωμα χωράφια, τους λουλουδιαστούς κήπους. Να φορέσουμε κοντομάνικο και καπέλο και να ανεβούμε στα εκκλησάκια, στην παλιά χώρα. Να περιδιαβούμε στα στενά μονοπάτια, να μπούμε στα λίγα όρθια εκκλησάκια, να προσκυνήσουμε και να φανταστούμε τον μεσαίωνα και την τρομερή εποχή του Μπαρμπαρόσα. Όπου τρακόσες εξηνταπέντε εκκλησιές ήταν κάποτε στον μικρό λόφο. Λένε μάλιστα πως είχε και άλλα τόσα σπίτια, κάθε σπίτι είχε και το εκκλησάκι του, κάθε εκκλησάκι με τις πολεμίστρες ακόμη και μέσα στο ιερό, να ρίχνει μια ματιά την ώρα της Θείας λειτουργίας ο παπάς. Μα και με μικρές κρυψώνες για τα παιδιά και τα κειμήλια. Στα μέσα της ανηφοριάς, η επισκοπή όπου λειτούργησε ο Άγιος Διονύσιος. Κάτω από τα λίγα και μοναδικά δεντράκια του λόφου που σκιάζουν την επισκοπή, μπορούμε να δούμε με τα μάτια της φαντασίας μας τους πιστούς να κάθονται ένα γύρω από την εξώπορτα της εκκλησιάς και να ακούν με προσοχή τον Άγιο καθισμένο στο μικρό βραχάκι που τους μιλά για τόσα και τόσα όμορφα πράγματα.
Γυρνώντας αριστερά το κεφάλι, κάτω χαμηλά το μοναστήρι του Άγιου Νεκτάριου και πιο πίσω η νέα μεγάλη εκκλησιά, όπου πολύ μελάνι έχει χυθεί και πολύ περισσότερη γκρίνια έχει ζαλίσει το μυαλό μας για το χτίσιμο της και τα έξοδα της. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ας την αφήσουμε για τους περίεργους και ας συνεχίσουμε την ανηφοριά στην κορυφή του λόφου με την εκκλησιά με τα δυο ιερά, τον Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Γεώργιο. Δεν χρειάζεται να αναφέρω την περίοδο των Χριστουγέννων ή του Πάσχα.

Δεν υπάρχει τόπος, μέρος και γωνιά που να μην ομορφαίνει και να ευωδιάζει, πόσο μάλλον η Αίγινα. Ένα νησί που είναι τόσο κοντά αλλά και όσο πρέπει μακριά, με τα δάση του, τα φιστίκια και κάππαρη του, τα παντού φυτρωμένα θυμάρια, τους λίγους εναπομείναντες κεραμοποιούς, τα αμαξάκια με τα άλογα, την όμορφη χώρα με τα νεοκλασικά και τα ορεινά γραφικά χωριά , το μοναδικό , τα αρχαία της μνημεία –την Αφαία, τον ναό του Ελλάνιου Διός στη κορυφή του πιο ψηλού βουνιού, την κολόνα - τις φραγκοσυκιές, τις συκιές και το γερεμέζι που το φτιάχνουν τώρα πια ελάχιστοι.

Και για να μην σας αφήσω ορεξάτους, όσοι πιστοί στις παραδόσεις, στα αγνά προϊόντα και την προσωπική προσπάθεια, έψαξα, ρώτησα και έμαθα από μια γλυκύτατη μοναχή πως το φτιάχνουν αυτό το γκερεμέζι.

Φροντίζουμε για φρέσκο κατσικίσιο γάλα που το πήζουμε λίγο το βραδάκι με δυο κουταλιές έτοιμο γερεμέζι για την ζύμωση ή στην χειρότερη με απλό πλήρες γιαουρτάκι, αυτό στο πήλινο με την πέτσα. Αν είναι καλοκαίρι ρίχνουμε λίγο αλατάκι να μην παραξινίσει. Το πρωί πια, αφού έχει μισοπήξει, το παίρνουμε και το βάζουμε σε ένα σφιχτό τουλπάνι ή πάνινη σακούλα. Το κλείνουμε και το κρεμάμε όξω σε κανά δέντρο. Τα ζουμιά τρέχουν, θα χάσει πολλά. Την άλλη μέρα προσθέτουμε τόσο γιαούρτι όσο να ξαναγεμίσει η σακούλα. Αυτό επαναλαμβάνεται μέχρι η σακούλα να μένει γεμάτη. Δεν χρειάζεται πολύ στον αέρα, 3-4 μέρες. Το προϊόν που θα πάρουμε τέλος θα είναι ένα μαλακό, κρεμώδες τυράκι, σαν την κοπανιστή ένα πράγμα αλλά κατάλευκο. Η γεύση του είναι υπόξινη στην αρχή και γλυκαίνει στο τέλος σαν γλυκιά μυζήθρα. Είναι ολόπαχο αλλά ανάλατο. Τέλειο πάνω σε μια φέτα φρέσκο ψωμάκι ή κριθαρένιο παξιμάδι. Κάποτε το διατηρούσαν σε πήλινο Αιγινήτικο κιούπι, τώρα στο ψυγείο αφού περιχύσουμε με ελαιόλαδο την επιφάνεια του, γιατί το γερεμέζι είναι ευαίσθητο. Όσο καλά διατηρείτο στο κιμιλένιο κιούπι άλλο τόσο χαλάει μέσα στο ψυγείο αν δεν το σκεπάζει προστατευτικά το λαδάκι.

Όπως αντιλαμβάνεστε την λατρεύω την Αίγινα και ας μην έχει αρκετό νερό και ας τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στην πηγή για ανεφοδιασμό....και ας μην είναι καν ο γενετήσιος τόπος μου.

φωτό από εδώ, και εδώ και δυστυχώς ούτε μια με κανάτι

Καλή Ανάσταση

2011-04-21T00:32:00.000-07:00

ο εσταυρωμένος φιλοτεχνημένος από έναν 8χρονο

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,
ο των αγγέλων Βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται,
ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,
ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα πάθη, Χριστέ.
Δέιξον ημίν και την ένδοξον σου ανάστασιν.

Tα Χριστούγεννα έρχονται!

2010-12-04T08:09:00.000-08:00

Τα Χριστούγεννα έρχονται!

'Ερχονται όπως πάντα να μας λυτρώσουν ή τουλάχιστον να μας απαλύνουν την μαυρίλα που μας δέρνει, μ΄αυτόν τον μαγικό τους τρόπο. Δεν κάνουν τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, απλά έρχονται. Έτσι απλά. Όπως το δροσερό αεράκι που φυσά και διώχνει την κάπνα και καθαρίζει την ατμόσφαιρα, όπως το χιόνι που καλύπτει τα πάντα και κάνει ακόμη και τα αμέτρητα σκουπίδια της πόλης να δείχνουν απλά χιονισμένα λοφάκια, όπως το τσουχτερό κρύο που σκοτώνει κάθε τι βλαβερό, έτσι και τα Χριστούγεννα. Και μόνο που τα περιμένεις κάτι σκιρτά μέσα σου, κάτι αναδεύεται. Απολαμβάνεις το δροσερό αεράκι, ρουφάς το τσουχτερό κρύο ίσα μέσα στα πνευμόνια, χοροπηδάς σαν κατσικάκι στο λιβάδι πάνω στο χιόνι και τα μάτια σου, αυτά της καρδιάς, σαν να βλέπουν πιο καθαρά, πιο ανθρώπινα, πιο αισιόδοξα.

Τι κι αν κάνει ζέστη ακόμη, τι κι αν ο ήλιος μας καίει τα μεσημέρια. Θα φυσήξει κι ο βοριάς, κι αν είμαστε λιγουλάκι τυχεροί μπορεί να πάρει και κάποιους μαζί του και να τους σηκώσει....

Πρέπει λοιπόν να προετοιμαστούμε. Να βάλουμε στην άκρη την απαισιοδοξία μας, την στεναχώρια μας, τον φόβο μας για το αύριο και να ζήσουμε το σήμερα, το τώρα, να μυρίσουμε το δροσερό αεράκι, να στολίσουμε το δέντρο μας (κι ας βαριέμαι και μόνο που το σκέπτομαι) να βάλουμε τα καλά μας και τα εσώψυχα και τα βιτρινάτα, και να γεμίσουμε το σπίτι μας με όμορφες μυρωδιές. Με τις μυρωδιές των παιδικών μας χρόνων. Εμείς τις ζήσαμε, τώρα πρέπει να δημιουργήσουμε εκείνο το σκηνικό που χρειάζονται τα δικά μας παιδιά για να θυμούνται τα μελλοντικά, δικά τους Χριστούγεννα των παιδικών τους χρόνων.

Μυρωδιές από κανέλα, γαρύφαλλο και καβουρντισμένο αμυγδαλο, μυρωδιές από μελομακάρονα και κουραμπιέδες! Οι συνταγές πολλές, κλασσικές και μη αλλά πάντα νόστιμες και μοναδικές. Η παρακάτω είναι σαν τα πατατάκια, δεν μπορείς να σταματήσεις στο ένα.

Υλικά για ονειρεμένους Κουραμπιέδες

1/2 κιλό βούτυρο γάλακτος
1 κιλό αλεύρι
2 κουταλιές άχνη ζάχαρη
1 κρόκο αυγού
1/2 κουταλάκι μαγειρική σόδα
3/4 του ποτηριού του κρασιού κονιάκ
1/4 αμύγδαλα χωρίς φλούδα, καβουρδισμένα και τριμμένα
3 πακέτα ζάχαρη άχνη

Εκτέλεση
Χτυπάμε αλύπητα το βούτυρο με τις 2 κουταλιές άχνη μέχρι να ασπρίσουν.

Στη συνέχεια ρίχνουμε τον κρόκο του αυγού και το κονιάκ και ανακατεύουμε πιο μαλακά.

Προσθέτουμε τα τριμμένα και καβουρδισμένα αμύγδαλα και στο τέλος το αλεύρι λίγο-λίγο ώσπου να γίνει μία αφράτη ζύμη που δεν κολλά στα χέρια.

Πλάθουμε μικρά κουραμπιεδάκια (προσοχή στο μέγεθος γιατί φουσκώνουν στο ψήσιμο) και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 160 c για 15-20 λεπτά στην 2η χαμηλή θέση.

ΠΡΟΣΟΧΗ να μην ροδίσουν γιατί τότε τους κάψαμε. Μόνο ο πάτος τους πρέπει να είναι ροδαλός.

Χωρίζουμε την άχνη σε δύο μπωλ.

Αφού λοιπόν ψηθούν και όσο είναι ακόμα καυτοί για να ρουφήξουν την ζάχαρη, κατευθείαν από το φούρνο δηλαδή, τους ρίχνουμε άχνη και τους περνάμε στο δεύτερο μπωλ σκεπασμένους με την άχνη να περιμένουν την σειρά τους.

Σε ένα μεγάλο δίσκο ή σχάρα φούρνου ή ότι άλλο νομίζουμε αραδιάζουμε τους κουραμπιέδες σε μονές σειρές ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ και περιμένουμε με υπομονή μέχρι να κρυώσουν!!

Αφού λοιπόν κρυώσουν, τους βάζουμε στην όμορφη μας πιατέλα τον έναν πάνω στον άλλο σαν βουναλάκι και με ένα σουρωτηράκι τους πασπαλίζουμε με την άχνη που περίσσεψε!

Σας παραθέτω αυτούσια την συνταγή της οικογενείας μας!
Καλή επιτυχία και Χρόνια Καλά!!

Σημ. Την παραπάνω συνταγή θα την βρείτε και στο hungry.gr όπου την δημοσίευσα πριν πολλά χρόνια.

H φωτό δανεική από το www.nutritionblog.gr

Κόλλυβα, το πρωϊνό της τεσσαρακοστής, το πρόγευμα των αρχαίων ημών προγόνων

2010-11-16T03:34:00.000-08:00

Τα κόλλυβα είναι η προσφορά των ζωντανών εις ανάπαυση των ψυχών των κεκοιμημένων μας. Αποτελούνται από υλικά της βασικής διατροφής μας και από κάτι ακόμη που αγαπούσε πολύ ο άνθρωπος μας πχ, μια πρέζα καφέ ή ρόδι.

Συνέχεια με ρωτούν και ζητούν την συνταγή της μαμάς μου. Η μαμά μου φτιάχνει τα καλύτερα κόλλυβα που έχει κανείς γευτεί. Θες η αναλογία των υλικών, θέλεις η πείρα τόσων ετών, η πίστη στα Άγια ή η αγάπη για τα πρόσωπα εκείνα για τα οποία ετοιμάζονται και διαβάζονται. Εγώ λέω λόγω όλων αυτών μαζί και άλλων που δεν τα πιάνει ο νούς μου και δεν χρειαζεται κιόλας.

Φτιάξτε τα και διαβάστε τα στην εκκλησία ή στο κοιμητήριο. Μοιράστε σε όλους όσους βρεθούν γύρω σας. Είναι μεγάλη ευλογία και για αυτούς και για εσάς και για τους κεκοιμημένους σας. Εάν "φοβάστε" να φάτε κόλλυβα άλλου σας λέω πως κακώς φοβάστε εάν είναι διαβασμένα. Όπως και να έχει υπάρχουν και πολλά πουλάκια που θα ευαρεστηθούν και θα τα τιμήσουν μέχρι το τελευταίο σπυρί. Σε καμμιά λοιπον περίπτωση μην τα πετάξετε αλλά βάλτε τα σε τέτοιο σημείο που μόνο πουλιά τα φτάνουν (πχ στην ταράτσα).

Εναλλακτικά ετοιμάστε τα σαν πρωϊνό γεύμα ή επιδόρπιο. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα τιμούσαν ως τέτοιο όπου αντί για ζάχαρη βεβαίως έβαζαν μέλι (βλέπε προηγούμενο άρθρο "το πρωϊνό της τεσσαρακοστής").

Η παρακάτω συνταγή, αναλογία και παρασκευή έρχεται από πολύ παλιά και πολύ μακριά, από την γιαγια Βασώ και τον Πόντο. Έτσι τα έκαναν τότες οι Σουρμενιώτες, έτσι τα κάνουμε και σήμερα οι νεώτεροι Πόντιοι.

Καλή επιτυχία, καλή υγεία στο σπιτικό σας και ανάπαυση στις ψυχές των κεκοιμημένων σας.

ΚΟΛΛΥΒΑ

Υλικά:

½ πακέτο στάρι (εμείς επιλέγουμε της Μάγειρος καθώς έχει πολύ μεγάλη σημασία η ποικιλία του σταριού)
1 φούχτα καρύδια χοντροκομμένα
1 χούφτα φουντούκια χοντροκομμένα
1 χούφτα αμύγδαλο χοντροκομμένα
1 κούπα αλεύρι καβουρντισμένο
3 κουταλιές σούπας σουσάμι καβουρντισμένο (κατά προτίμηση χύμα, όχι σακουλάκι)
½ πακετάκι φρυγανιά τριμμένη
½ κούπα ζάχαρη κρυσταλλική ψιλή
μια στρώση ζάχαρη άχνη
μια πρέζα πιπέρι (ότι πιάσουν δηλαδή τα τρία μας δαχτυλάκια)
μια πρέζα κανέλα τριμμένη (ότι πιάσουν δηλαδή τα τρία μας δαχτυλάκια)

προαιρετικά:

1 χούφτα σπόρια ροδιού

λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό

1 χούφτα σταφίδα σουλτανίνα

Εκτέλεση:

Από βραδύς,

καθαρίζουμε το στάρι σπυρί σπυρί από τυχόν σκουπιδάκια. Πλένουμε τρία νερά και το βράζουμε με ένα κουταλάκι αλάτι με τόσο νερό όσο να το καλύπτει σε χαμηλή φωτιά. Στην αρχή η φωτιά στο φουλ, μόλις αρχίσει να παίρνει βράση τότε χαμηλώνουμε στο 1 ½ (συμβατικής ηλεκτρικής κουζίνας).

Καθώς το σιτάρι βράζει, φουσκώνει που σημαίνει ότι πρέπει να το προσέχουμε διότι μπορεί να χρειαστεί να ρίξουμε κι άλλο βραστό νερό.

Όταν το σιτάρι «σκάσει» είναι έτοιμο. Τότε σουρώνουμε καλά καλά και απλώνουμε σε αραιή στρώση πάνω σε μια πολύ καθαρή πετσέτα ή σεντόνι και το αφήνουμε να τραβήξει όλη την υγρασία που έχει.

Συνεχίζουμε με το μείγμα,

Καβουρντίζουμε το αλεύρι σε αντικολλητικό σκεύος στο μάτι της κουζίνας σε χαμηλή φωτιά μέχρι να πάρει χρώμα.

Καβουρντίζουμε χώρια το σουσάμι να πάρει χρώμα. Το μισό το βάζουμε στο multi και το χοντροκόβουμε μαζί με τους ξηρούς καρπούς.

Σε ένα μεγάλο μπώλ βάζουμε πρώτα το 1/3 από το καβουρντισμένο αλεύρι, μετά την φρυγανιά και από μια πρέζα πιπέρι και κανέλα.

Προσθέτουμε τους χοντροκομμένους ξηρούς καρπούς και το υπόλοιπο σουσάμι.

Σκεπάζουμε το μπωλ και το αφήνουμε μέχρι το πρωί λίγο πριν φύγουμε με τα κόλλυβα μας για την λειτουργία.

Όταν είναι λοιπόν όλα έτοιμα,

και το στάρι μας στεγνό, προσθέτουμε στο μείγμα μας (είτε σε μπωλ τύπου πυρέξ είτε σε ξύλινο ταβά με τοιχώματα (δίσκο) τα σπόρια του ροδιού, λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό, το υπόλοιπο σουσάμι που κρατήσαμε από την προετοιμασία και την ζάχαρη. Ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε το στάρι μας.

Καλύπτουμε τη επιφάνεια με το υπόλοιπο καβουρντισμένο αλεύρι και από πάνω στρώνουμε άχνη ζάχαρη και πατικώνουμε καλά.

Απαραίτητα βάζουμε έναν σταυρό είτε από ξηρούς καρπούς είτε από ρόδια ή ότι άλλο φαγώσιμο και στολίζουμε αν θέλουμε την επιφάνεια των κόλλυβων μας.

Προσοχή: η ζάχαρη μπαίνει πάντα τελευταία γιατί όσο μένει τόσο το σιτάρι σκληραίνει.

Επίσης, τα κόλλυβα δεν τα βάζουμε σε άλλο σκεύος εκτός από ξύλινο ή γυάλινο για λόγους υγείας.

Η φωτό της Αυγούστας Στυλιανού δανεική από το www.hellenica.de

Ελλάνιο Όρος – Η ομορφιά σε περιμένει...

2010-09-06T02:49:00.000-07:00

...πέρα από τα πυκνοκατοικημένα παράλια.

Μια υπέροχη, κουραστική αλλά μοναδική πεζοπορία που σε αποζημιώνει. 232 μέτρα υψόμετρο έως την Παχιοράχη και το ΕΚΠΑΖ (κέντρο προτασίας άγριων ζώων) στην Αίγινα και περίπου αλλά 200 μέτρα έως την ψηλότερη κορφή του νησιού, το Ελλάνιο Όρος ή όρος Όρος όπως γράφει ο χάρτης της Ελλάδος. Έπιβλητικό τοπίο γεμάτο πέτρα, θυμάρι και ...βιρβιλιές από κατσικάκια ελεύθερης βοσκής. Ανεβαίνοντας το φιδωτό μονοπάτι με τις κροκάλες να γλυστρούν στα πόδια σου, παγωμένο νεράκι απαραίτητα ανά χείρας, συχνές στάσεις για να πάρεις ανάσα και να χορτάσει το μάτι την Αίγινα από ψηλά, θα φτάσεις στην πολυπόθητη κορφή. Εκεί όπου σε περιμένει το εκκλησάκι της Αναλήψεως. Μικρό, κάτασπρο και επιβλητικό στην απλότητα του. Οι πέτρες ολούθε τετραγωνισμένες, μαρτυρούν ερείπια από την Μυκηναϊκή περίοδο.
Βαθιά ανάσα, ξάπλα στην αυλή που φιλοξενεί την στέρνα, δροσίζεσαι με το νεράκι σου καθώς το μάτι σου ψάχνει ολόγυρα γνώριμες ακρογυαλιές και χωριά, γειτονικά νησιά, βαρκούλες με πανιά και καράβια μεγάλα που ταξιδεύουν προς κάθε προορισμό.
Η ορατότητα σε 360 μοίρες! Το νησάκι Μονή μπροστά, δίπλα το Αγκίστρι, πίσω τα βουνά της Πελοποννήσου. Ο Πόρος, τα Μέθανα, ο Γαλατάς, τα κάτασπρα από σπίτια παράλια και χωριουδάκια της Αιγίνης. Ο Σαρωνικός απλωμένος όσο παίρνει το μάτι με τα πλοία της γραμμής να πηγαινοέρχονται προς και από τα νησιά του Αιγαίου.

Στους πρόποδες της βορεινής πλαγιάς του όρους, δεσπόζει το εκκλησάκι των Ταξιαρχών. Ένα πανέμορφο εκκλησάκι χτισμένο στα ερήπεια του αρχαίου ναού του Ελλάνιου Διός. Όλος ο χώρος είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός, τα δε θεμέλια του σημερινού ναού είναι τα πρώτα αρχαϊκά, Μυκηναϊκών ή πρώτων Ελληνιστικών χρόνων. Μεταξύ της μικρής αναπαλαιωμένης εκκλησίας και της απότομης πλαγιάς του Όρους θα βρει ο περιπατητής ή....μικρός εξερευνητής μια μικρή «Σουβάλα». Πρόκειται για ανοιχτή δεξαμενή νερού, χτισμένη περιμετρικά με πελεκητές πέτρες σαν ξερολιθιά. Χρονολογείται από τα αρχαϊκά χρόνια και ακόμη χρησιμοποιείται! Μπροστά της ταίστρες από πελεκημένες πέτρες για τα κατσικάκια και άλλα ζώα ελεύθερης βοσκής.

Το τοπίο ελαφρώς άγριο, λίγο...αρχαίο (!) και απίστευτα ερωτεύσιμο. Απότομα βράχια από την μια, κοτρόνια και θυμάρια από την άλλη, σπαρμένα σε αργιλώδη χώματα και αιωνόβιες ελιές με δεμένο καρπό στα βορεινά.

Θα ξαναπάμε. Και αυτή τη φορά θα ανεβούμε από την πιο σκληροτράχηλη πλευρά, να βρούμε και άλλες ομορφιές, απλέ αλλά δυνατές αφού τελικά η ομορφιά είναι αλλού και μας περιμένει να την ανακαλύψουμε και γευτούμε!

Παίδων Τέχνη

2010-06-28T05:23:00.000-07:00

"Ο άγγελος νικά τον διάβολο"
του μικρού Βαγγέλη Τσιώστα

Ωραία τα χρώματα, πανέμορφα τα τοπία, χαρούμενες οι πόλεις μίας παιδικής ζωγραφιάς όπως όλοι έχουμε δει, αλλά...

κοιτώντας μία τέτοια "ματιά" στην φανταστική πραγματικότητα ενός 9χρονου, δεν έχω παρά να

-ξαφνιαστώ
-γοητευτώ
-χαρώ
-ενθουσιαστώ
-ζηλέψω (καλλιτεχνικά)
- αγκαλιάσω

τον μικρούλη καλλιτέχνη, ακριβώς με αυτή την σειρά.

Το Αθηναϊκό κρυφτό!

2010-05-21T07:53:00.000-07:00

φωτό από flicr
Οταν γεννήθηκα, την τελευταία χρονιά της δεκαετίας του ΄60 , η γειτονιά μου ήταν γειτονιά, πρώην «εξοχή», νυν προάστιο με υψηλά τεκμήρια δόμησης. Με τις πλείστες μονοκατοικίες τους σε μεγάλα οικόπεδα, με τους λουλουδιασμένους κήπους, τους χωμάτινους δρόμους, τα πολλά πάρα πολλά παιδιά. Οχι κάθε γειτονιά, κάθε δρόμος είχε και τις δικές του παρέες. Και τι παιχνίδια παίζαμε καταμεσής του δρόμου… μήλα, αμάδες, μπίγκο, πλακάκια, λάστιχο, σχοινάκι, ποδόσφαιρο στις αλάνες., κρυφτό, κρυφτοκυνηγητό…

Στο κρυφτοκυνηγητό χωριζόμασταν σε δυο αντίπαλες ομάδες, καταστρώναμε σχέδιο και φτιάχναμε χάρτη και ξεκινούσαμε. Αυτό το παιχνίδι ουσιαστικά δεν είχε τέλος, ξεκινούσαμε το πρωί, κρυβόμασταν σε γιαπιά, σε άλλες γειτονιές και μόλις βλέπαμε κάποιον από την αντίπαλη ομάδα τον κυνηγούσαμε. Μα ήταν αδύνατον να τον πιάσουμε, τέλος ήταν τόσο καλά οργανωμένα και σωστά εκτελεσμένα τα σχέδια μας που έφτανε μεσημέρι, πηγαίναμε ο καθείς στο σπίτι για φαγητό, διάβασμα, ύπνο και το παιχνίδι δεν τέλειωνε ποτέ. Είχε την γοητεία του όμως, μια περιπέτεια στα γιαπιά της γειτονιάς.

Στο κρυφτό πάλι τα φυλάγαμε πάντα στην εξώπορτα του δικού μας σπιτιού. Το πιο αγαπημένο μας παιχνίδι. Απίθανες καταστάσεις, με κρυψώνες πάνω στα δέντρα, μέσα στα άδεια βαρέλια του Θείου Βαγγέλη αν και δεν τα προτιμούσαμε διότι άντε να προλάβεις να βγεις και να τρέξεις για ξελεφτερία, αδύνατον! Οι τρελές πλάκες γίνονταν την άνοιξη όπου η αλάνα φάτσα στο σπίτι μας γινόταν μια ζούγκλα από τα αγριόχόρτα και τις ψηλές μαργαρίτες. Πέφταμε μέσα στα χορτάρια και άντε να μας προλάβουν, σιφούνι τρέχαμε να τα φτύσουμε. Ενα μεσημέρι χάσαμε τον ξάδελφο μου τον Γιάννη, όλοι εμφανιστήκαμε ο Γιάννης πουθενά! Βαρεθήκαμε να ψάχνουμε και πήγαμε για φαγητό ( μυαλό ε;), έβγαλε μια κραυγή η κυρά Κωνσταντινιά, πάλι κάτω να ψάχνουμε τον Γιάννη. Τελικά, βρήκαμε την κρυψώνα του και τον Γιάννη να κοιμάται πίσω από τις μαργαρίτες.

Τα αμερικανάκια δεν πολυζυγώναμε, είμασταν δυνατοί στις πετριές… όχι ότι είχαμε να χωρίσουμε κατιτίς, αλλά να, έπρεπε να προστατεύσουμε την περιοχή μας, τι στο καλό! Μια φορά ο Antony (καλή του ώρα), μας διάλυσε την χόρτινη καλύβα μας, έκανε δυο βδομάδες να ξεμυτίσει από το σπίτι του. Τα ανοιξιάτικα βράδια πάλι είναι αυτά που νοσταλγώ κάθε φορά.

- «Μαμά, πάμε κάτω».

- «Μην αργήσετε πάλι, θα φάμε σε λίγο»

Η ώρα περνούσε, το φαί στο τραπέζι κρύωνε και η μαμά στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Καθόμασταν στα μαρμάρινα σκαλιά της εξώπορτας μας μέχρι το βράδυ, 10-11 ώρα, ανήκουστο για μικρά παιδιά σήμερα. Τα μαρμάρινα σκαλιά μας δεν ξέρω, είχαν μια γοητεία, μας βόλευε φαίνεται ο αριθμός τους, δύο, όχι ένα ούτε τρία, αλλά δύο, το ιδανικό. Καθόμασταν δυο σειρές παιδιά και άλλα οκλαδόν στο πεζοδρόμιο και συζητούσαμε με τις ώρες για ότι μπορεί κανείς να φανταστεί και οι στιγμές, οι ώρες περνούσαν και δεν λέγαμε να σηκωθούμε να πάμε σπίτια μας. Η μυρωδιά από τις ανθισμένες νερατζιές, η γλυκιά βραδιά, οι απίθανες ιστορίες που λέγαμε μεταξύ μας, μας μάγευαν, μέχρι να ξαναακουστεί η φωνή της μαμάς «άντε 11 πήγε, θα κλειδώσω την πόρτα».

Και τώρα; Που είναι τα παιδιά τώρα; Τα πεζοδρόμια γιόμισαν παρκαρισμένα, οι δρόμοι γιόμισαν αυτοκίνητα, οι μανάδες φοβούνται να αφήσουν τα παιδιά από τα μάτια τους, όχι σαν τις δικές μας μανάδες, που μας έβλεπαν το πρωί με το γάλα, μετά πάλι το μεσημέρι στο τραπέζι και τέλος το βράδυ στο κρεβάτι… Μα δεν υπάρχουν παιδιά; Μα οι παιδότοποι είναι γεμάτοι, με φουσκωτά παιχνίδια και χίλιες διαφορετικές ιώσεις. Στην δική μου γειτονιά τώρα έχει κανά δυο παιδιά χώρια τα δικά μου, ο δρόμος πολυσύχναστος και δεν μπορώ να τους πω «άντε πηγαίνετε στο σπίτι του Μιχάλη να παίξετε» όπως μας έλεγε η δική μου μητέρα. Μικρότερα έπαιζαν κρυφτό μέσα στο σπίτι, αδιανόητο στην εποχή μου σαν παιδί «δεν παίζουμε μέσα στο σπίτι. Κάτω να πάτε..» φώναζε η μητέρα μου. Τώρα λέμε, «που να πας παιδί μου έξω, να σε αρπάξει κανείς..»

Βέβαια τα μικρά μου το διασκέδαζαν, δεν γνώρισαν τα καλύτερα για να Συγκρίνουν και τώρα που μεγάλωσαν αρκετά άρχισαν να ξεμυτάνε και λίγο παραπέρα με λίγο ποδήλατο, σε κανά φίλο πολύ καλό, αλλά ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το κείμενο της γλώσσας της β δημοτικού. Το «Αθηναίϊκο κρυφτό» διαβάστε και κλάψτε.. …

Δεν είναι πολύς καιρός που εγκατασταθήκαμε στην πόλη κι η αδελφούλα μου έπιασε κιόλας φιλίες. Ενα κοριτσάκι από την απέναντι πολυκατοικία, που οι αυλές μας είναι κολλητές της φώναξε:

- Κοριτσάκι , πως σε λένε;

- Εμένα;

- Ναι, εσένα

- Ελένη. Εσένα;

- Αθηνούλα. Θες να παίξουμε; είπε εκείνη πίσω από το δικτυωτό που υψωνόταν πάνω από τα κάγκελα του μπαλκονιού της.

- Πώς να παίξουμε;

- Θα παίξουμε κρυφτό. Θα μετρήσω εγώ μέχρι το δέκα και εσύ θα μπεις στο δωμάτιο να κρυφτείς. Αν σε βρω, θα τα φυλάς εσύ.

Αθηναίικο κρυφτό αυτό. Η Αθηνούλα άρχισε να μετράει και η Ελένη χώθηκε κάτω από το κρεβάτι. Οταν η Αθηνούλα μέτρησε και δέκα, άρχισε να φωνάζει:
- Είσαι μέσα στην ντουλάπα

- Οχι

- Είσαι κάτω απ’το τραπέζι

- Οχι

- Είσαι πίσω απ’το ψυγείο

- Οχι

- Ε, που είσαι; είπε βαριεστημένη κιόλας η Αθηνούλα

- Κάτω απ’το κρεβάτι, φώναξε η Ελένη και βγήκε στο μπαλκόνι χαρούμενη που κέρδισε στο καινούργιο παιχνίδι.

Να γελάσω; να κλάψω; να ουρλιάξω; να προσπεράσω; Δηλαδή ούτε καν στον ίδιο χώρο δεν βρίσκονταν, από τα μπαλκόνια έπαιζαν.

Τα συμπεράσματα δικά σας

Τη Θωμάς σα΄Σούρμενα

2010-04-06T09:11:00.001-07:00

Τη Θωμάς σα Σούρμενα!

Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.

Θα είμαστε όλοι εκεί!

[Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά] Αν ήμουν ξένος... από τον μαθητή του σχολέιου μας Σοχίλ...

2010-02-25T22:02:00.000-08:00

Καλή χρονιά σε όλους και από μένα .... από εμένα τον ξένο ...

Αλλά αν ήμουνα ξένος , δεν θα προσπαθούσα να μάθω την γλώσσα σας Έλληνες ...
θα προσπαθούσα να την ξεχάσω ... Προσπαθεί κάποιος μόνο για αυτά που αγαπάει ... Αν ήμουν ξένος δεν θα σεβόμουνα τον πολιτισμό σας ...
Δεν θα μου νοικιάζατε το σπίτι σας ... Ούτε θα με παίρνατε στην δουλειά σας ... Και αυτό γιατί ποτέ σε κανέναν ξένο δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τόσο σημαντικά πράγματα ,
όπως είναι η δουλειά και το σπίτι σου ... Επίσης δεν πρέπει ποτέ κανείς να παίρνει χρήματα από έναν ξένο ... Αυτό μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουνα μικρός ... φαντάζομαι και η δική σας ...

Αλλά εγώ δεν είμαι ξένος, και έτσι έχω μάθει να πληρώνω για όλα ... Φως , νερό , τηλέφωνο , δικηγόρους, γιατρούς, ΙΚΑ ... Συγνώμη που σας τα λέω όλα αυτά , αλλά προσπαθώ και εγώ να καταλάβω πότε είμαι ξένος και πότε δεν είμαι ... Ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν ξέρουν να γράφουν ... Επίσης ξέρω πολλούς Έλληνες που δεν σέβονται τον
πολιτισμό τους ... Την ίδια τους την πατρίδα ... Αυτοί είναι ξένοι; Και γιατί ζουν εδώ;

Πάλι μπερδεύτηκα ... ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΞΕΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑ ΜΝΗΜΗ!
Αλλά εγώ θυμάμαι τα πάντα ...

Δεν ξέχασα ποτέ τις κρύες νύχτες έξω από το τμήμα αλλοδαπών ... το χαμόγελο των δασκάλων μου .... την καλημέρα του γείτονα ...
Ούτε θα ξεχάσω ποτέ εκείνον τον μετανάστη που πούλαγε ομπρέλες στην Ομόνοια , και όταν άρχισε να βρέχει , άνοιξε μια και την έδωσε στον ζητιάνο
που καθότανε στην γωνία ...

Γιατί αν αυτός ήτανε ξένος, τότε όλες οι ομπρέλες θα ήτανε κλειστές και κανένας ζητιάνος δεν θα γύρναγε σπίτι του ευτυχισμένος ...

Αν εγώ ήμουνα ξένος τότε λυπάμαι αλλά ούτε εσύ θα ήσουνα άνθρωπος ... Θα ήσουνα μια πόρτα κλειστή ... Και κανένας από όλους εμάς δεν θα ήταν εδώ σήμερα ... Γιατί πολύ απλά...

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ...

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

*Το κείμενο διάβασε ο Σοχίλ στην κοπή της πίτας του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά.

Ανάρτηση Από τον/την Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά τη 2/24/2010 06:38:00 μμ

Τι είναι η πατρίδα μας;

2010-02-04T07:25:00.000-08:00

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι λόγγοι και τα ψηλά βουνά; Μην είναι η λαμπερή θάλασσα και ο καταγάλανος ουρανός; Τα ονειρικά ποτάμια και τα παραδεισένια δάση της; Μην είναι οι άνθρωποι της;

Κάψαμε τα βουνά της, βρωμίσαμε την θάλασσα της, σκοτείνιασε ο ουρανός και φτώχηναν οι άνθρωποι της. Φτώχηναν από ιδανικά. Που πήγε η λιονταρίσια τους ψυχή, το φιλότιμο και η καλή καρδιά; Που πήγε η ομοψυχία και η προσπάθεια για το καλό της πατρίδας; Ή μήπως ξέχασαν τι είναι Πατρίδα;

Που είναι ο έξυπνος Έλληνας, ο φιλότιμος Ρωμιός;

Χόρτασε από αγαθά, έκανε κοιλίτσα, πήρε εξοχικό, πήρε και cayenne. Έκανε λεφτά, έκλεψε και πολλά. Κι όσο πιο πολλά έβαλε στην τσέπη τόσο πιο πολλά έβγαλε από την ψυχή του. Ξέχασε τον Θεό, έχασε την πίστη του. Ξεπούλημα! Πάρε κόσμε, όσο όσο..... γιατί εγώ δεν είμαι κορόιδο. Ωχ βρε αδελφέ! Εγώ θα σώσω τον κόσμο;
Δεν κατάλαβε ο ανόητος πως δεν είναι μόνος του. Πως ο συνάνθρωπος του είναι κομμάτι του ίδιου του εαυτού.Πως ότι σπέρνεις, θερίζεις και όπως στρώσεις, κοιμάσαι. Πως όλα έχουν ένα τίμημα μα κι ένα τέλος.

Καμαρώνω για την ευλογία που μου δόθηκε να γεννηθώ Ελληνίδα και πληγώνομαι που όλα αυτά τα ιδανικά και χαρακτηριστικά της φυλής μας τα βλέπω σπάνια σήμερα. Στα δύσκολα οι Ελληνες μονιάζουν, γίνονται μια γροθιά, βάζουν στην άκρη τις διαφορές τους και παλεύουν μαζί.

Πόσο δύσκολα πρέπει να γίνουν τα πράγματα για να ξυπνήσουμε επιτέλους;

Αντίθετα, αναβιώνουν και εξαπλώνονται σαν επιδημία όλα τα άσχημα που μας χαρακτηρίζουν. Ωχαδελφισμός και κουτοπονηριά.

Κοροϊδεύουμε τους ξένους αλλά θέλουμε να....τους μοιάσουμε.
Θέλουμε να είμαστε Ευρωπαίοι αλλά χωρίς να κοπιάσουμε.
Θέλουμε να έχουμε τα πάντα χωρίς να δώσουμε τίποτα.
Θέλουμε άλλοι να εργάζονται και μεις να πληρωνόμαστε.
Θέλουμε γνώση αλλά χωρίς κόπο.
Θέλουμε σύνταξη πριν καν δουλέψουμε.
Εμείς είμαστε οι έξυπνοι, οι άλλοι είναι βλάκες!

Χρειάστηκαν μόλις 35 χρόνια για να γίνει η αμυχή, πληγή. Να μεγαλώσει, να κακοφορμίσει και να σπάσει σαν κακό σπυρί γεμάτο πύον. Γιατί όσο κι αν κάποιοι επωφελούνται από την αρρώστια μας, δεν σημαίνει ότι είμαστε υγειείς. Πάσχουμε. Πάσχουμε σοβαρά από βαριάς μορφής ανευθυνότητα και ατιμία εις βάρος του συναθρώπου μας. Εις βάρος του ίδιου μας του εαυτού.

Γιατί δυστυχώς ο Έλληνας απαιτεί για τον εαυτό του το αυτονόητο για το οποίο όμως θα πρέπει κοπιάσουν και να υποφέρουν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο!

Κι όμως,

είμαστε απόγονοι του Λεωνίδα, του Περικλή, του Αλκιβιάδη, του Μεγαλέξανδρου. Είμαστε απόγονοι αυτών των ηρώων του 1821, των γενναίων ανταρτών του Πόντου, των μεγάλων αγωνιστών και ελευθερωτών του έθνους. Του Παύλου Μελά, του Βελουχιώτη, του μικρού αντάρτη με την μεγάλη καρδιά και δίψα για την ελευθερία και την δικαιοσύνη και τόσων άλλων γνωστών και άγνωστων ηρώων.

Είμαστε όμως και απόγονοι αυτών που μέσα στην φωτιά και το μπαρούτι μοίραζαν περιουσίες, πρόδιδαν, αρνούνταν την ελευθερία στο όνομα του κέρδους.

Μας είπαν πως έχουμε την διαφθορά στο DNA μας. Αρνούμαι! Καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν και θα υπάρχουν παντού. Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Φιλότιμο όμως και μπέσα δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Γιατί ο Έλληνας δεν αλλάζει. Μόνο ξεχνά εύκολα.
Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται και λίγο πριν το Αμήν, μια φωνούλα μέσα μου φωνάζει πως αυτή την φορά θα ξυπνήσουμε εγκαίρως!.

Greeklish to Greek - by innoetics :: Δωρεάν Υπηρεσία

2010-01-20T05:28:00.000-08:00

Greeklish to Greek - by innoetics :: Δωρεάν Υπηρεσία

Απαλλαχτείτε από τα Greeklish μια για πάντα!
Τώρα μπορείτε μέσα από αυτήν την σελίδα να μετατρέψετε όλα τα κείμενά σας από Greeklish σε σωστά Ελληνικά με μία μόνο κίνηση.
Καταπληκτική υπηρεσία από το http://services.innoetics.com/greeklish/

Επεράσαμ΄ όμορφα

2009-12-15T06:07:00.000-08:00

Επεράσαμ΄ όμορφα, όμορφα, όμορφα, επεράσαμ΄όμορφα και σε τούτο το παζάρ!!!

Όσοι πήγαμε περάσαμε τέλεια, κι όσοι δεν ήρθατε απλά ....χάσατε γιατί όλα τα καλά τελειώνουν πολύ καλύτερα!

...Κι από Αύγουστο χειμώνα...

2009-09-23T06:28:00.000-07:00

..και δεν αναφέρομαι στο φθινόπωρο που φέρνει νεροποντές αλλά στον χειμώνα που φέρνει γιορτές. Γιορτές παρείστικες, μοσχομυριστές, δημιουργικές, αγαπησιάρικες. Το μπαζάρ των "Δρόμων ζωής" πλησιάζει. Οι εθελοντές έχουν ήδη ανασκουμπωθεί, προετοιμαστεί και αρχίσει και βγάζουν τα πρώτα δημιουργήματα τους. Σαν την σουπίτσα που θέλει ή δεν θέλει αλάτι, δοκιμάζουν και νοστιμίζουν την συνταγή. Το δικό μου το τσουκαλάκι έχει διαφορετικό φαγάκι. Είναι γλυκό, μοσχοβολιστό μα και τρυφερό και η γεύση του προσδίδει χαρά και αχαλίνωτη φαντασία. Πάρτε ένα κουταλάκι και δοκιμάστε μαζί μου. Να τ'αφήσω ως έχει ή σάμπως θέλει το πιπέρι;

Οι πρώτες μαριονέτες από ξύλινες κουτάλες. Η γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας και ο Κλούβιος άνευ Σουβλίτσας....

Ειδικά για το μπαζάρ φέτος οι κουτάλες δεν θα έχουν μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα αλλά γεύση από παιδικά όνειρα. Μαριονέτες με ήρωες των πιο αγαπημένων μας παραμυθιών αλλά και αυτών που θα πλάσουν τα βλαστάρια μας με την φαντασία τους.

Στα σκαριά ετοιμάζονται:

Η κοκκινοσκουφίτσα με τον κακό τον λύκο,
Η Σουβλίτσα για τον Κλούβιο,
Η πριγκίπισσα με τον Δράκο της,
Η Χιονάτη με την κακιάαααααα Μάγισσα,
Ο Μάγος και η Νεράιδα,
Η Γοργόνα που ακόμη ψάχνει τον Αλέξανδρο της,
Ο Βασιλιάς με τον Γελωτοποιό του,
Ο γιατρός, ο Μάγειρας, ο Κυνηγός, ο Φασουλής, ο Αστυνόμος, τα ζώα της φάρμας...... ....

όλοι οι καλοί χωράνε και άμα σκεφτήτε κι άλλους δώστε μου το πιπεράκι σας να δω την νοστιμιά μου....

"Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού"

2009-09-19T06:22:00.000-07:00

Κάποτε οι άνθρωποι ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου, έμπλεκαν σε επικίνδυνες περιπέτειες, έχαναν την ζωή τους, την ψυχή τους ίσως για να ανακαλύψουν τον χαμένο θησαυρό. Αυτόν τον θησαυρό που θα τους έλυνε όλα τους τα προβλήματα και θα τους έκανε αμύθητα πλούσιους και ισχυρούς. Κάποιοι απλά ονειρευόντουσαν το απόλυτο κυνήγι θησαυρού όπως τα παιδιά αλλά και μεις όταν είμασταν μικρά. Κάποιοι το ονειρεύονται και σήμερα. Μόνο που τα σεντούκια με τα χρυσά δουβλόνια, τις τιάρες, τα ζαφείρια και διαμάντια έχουν πια "μεταλλαχθεί" σε κασόνια και μπετόνια, πλαστικά και γυάλινα μπουκάλια, δίχτια, καπάκια, σακούλες και λογιώ λογιώ σκουπιδομάνι. Η ακόμη καταγάλανη θάλασσα δεν κρύβει πια βυθισμένες γαλέρες μα στρώματα, χαλιά, σαγιονάρες, σαμπρέλες, λάστιχα και ότι άχρηστο πια για τον "πολιτισμένο" άνθρωπο. Το κυνήγι του θησαυρού όμως ποτέ δεν σταμάτησε. Απλά, άλλαξε σκοπό και αιτία. 'Ενα τέτοιο σύγχρονο κυνήγι θησαυρού έλαβε χώρα σήμερα στο Μεγάλο Καβούρι. Και μη βιαστείτε να πείτε "μα καλά, χάθηκε μια παραλία στον Πειραιά ή στο Πέραμα;" Το Μεγάλο Καβούρι έχει και αυτό το δράμα του. Ω, ναι! Μπορεί η αμμουδιά να υπέφερε "μόνο" από αποτσίγαρα και καπάκια πλαστικά που έφερε το κύμα και η βροχή, δίπλα όμως εκεί που ξεκινούν τα βράχια και δεν χωρούν ξαπλώστρες, εκεί εξελίχθηκε το κυνήγι.

Το όλο "κυνήγι" διοργανώθηκε από την γνωστή μας "Helmepa". Εμείς, η οικογένεια μου δηλαδή βρεθήκαμε εκεί λόγω αίτησης εθελοντισμού που κατέθεσε η εταιρεία στην οποία εργάζομαι.
Συν γυναξί και τέκνοις λοιπόν, αντί να βολτάρουμε στα στενά της Πλάκας όπως το συνηθίζουμε, "σκανάραμε" την ακτή του Καβουρίου. Συνάδελφοι εθελοντές, μαθητές γνωστού ιδιωτικού σχολείου, ουκάδες αλλά και μια απίστευτη πιτσιρίκα η οποία βρήκε την εκδήλωση στο δίκτυο και "έχωσε" τον πατέρα της να την πάει στο Καβούρι. "Υιοθετήθηκε" από την δική μας ομάδα, φόρεσε το μπλουζάκι της, ανασκουμπώθηκε και μαζί με τα άλλα πιτσιρίκια ξεχύθηκαν στην παραλία.

Το "κυνήγι" όμως θέλει και περιπέτεια, θέλει ανακαλύψεις και στην αμμουδιά δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα "δουβλόνια". Το μάτι τους "έτρεξε" πέρα στα βράχια. Ρώτησαν και τους είπα "αν θέλετε πραγματικά να καθαρίσετε την ακτή θα πρέπει να πάμε εκεί που κανείς δεν πάει να απλώσει την πετσέτα του για να βουτήξει".

Και ω! τι ευτυχία! Ένας μοναδικός "θησαυρός" μας περίμενε εκεί που σκάνε τα κύματα και η θάλασσα γυρνάει πίσω ότι της έδωσαν χωρίς να την ρωτήσουν καν. Μπετόνια, μπουκάλια, λάστιχα αυτοκινήτων, δίχτια, πάνες, παπούτσια, κάλτσες, ρούχα, παλαμάρια που σίγουρα δεν ήταν του βαρκάρη αλλά κάποιου λουξάτου γιωτ. Αμέτρητα καπάκια, καλαμάκια, σακούλες, φελιζόλ, πλαστικά, πλαστικά, πλαστικά, πλαστικά. Πηγαινοερχόντουσαν τα μικρούτσικα της παρέας με τους θησαυρούς στα χέρια τους. Σκουριασμένες ψησταριές, ομπρέλες, καφάσια πλαστικά, βατραχοπέδιλα ακόμη και ένα χαλί παρακαλώ. 1.20 χ 2.00!!!
Σαν τα μυρμηγκάκια κουβαλούσαν πολύ μεγαλύτερο βάρος από το δικό τους και σαν κουρσάροι δεν άφηναν την "λεία" από τα χέρια τους. Ναι, έγινε και αυτό όταν μια εθελόντρια ρώτησε μελιστάλαχτα την πιτσιρίκα που ανέφερα παραπάνω "το θες αυτό;". 'Και βέβαια το θέλω" απάντησε η μικρή!! Όχι, δυστυχώς η ανακάλυψη ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι φανταζόμασταν.

Μα ήταν και ενημερωμένα. Μαζεύοντας το σκουπιδομάνι έλεγα στα παιδιά διάφορα. Όπως, φανταστείτε να είσασταν ψαράκια και να κολυμπούσατε μέσα στα σκουπίδια. Να, για αυτό πεθαίνουν οι θαλάσσιες χελώνες. Και πετάγεται το 6χρονο και απαντά
- το ξέρω
- τι ξέρεις δηλαδή; για πες μας
- πεθαίνουν γιατί τρώνε τις σακούλες!
- και γιατί τρώνε τις σακούλες Αναστάση;
- νομίζουν ότι είναι τσούχτρες

και κει ο μικρούλης Αναστάσης συνέχισε με την ανάλυση του πεπτικού συστήματος της χελώνας και τι συμβαίνει καταπίνοντας την σακούλα. Και δω να αναφέρω ότι ο μικρός Αναστάσης δεν είναι αυτό που λένε βιβλιοφάγος ή ήσυχο παιδί ή και γω δεν ξέρω τι. Αλλά ο μικρούλης Αναστάσης όπως και η 13χρονη Κωνσταντίνα που βρήκε μόνη της την εκδήλωση στο δίκτυο χωρίς να την "σπρώξει" κάποιος αλλά και τα δικά μου τα παιδιά 9 και 12 ετών που μόλις τους είπα ότι θα πάμε να καθαρίσουμε την παραλία στο Καβούρι όχι μόνο δεν έφεραν αντίρρηση αλλά ενθουσιάστηκαν κιόλας είναι καθόλα ενημερωμένα και ευαισθητοποιημένα πολύ περισσότερο από ότι μπορούμε να φανταστούμε κάποιοι. Αυτό που οι άλλοι το είδαν σαν αγγαρία και "που να τρέχω τώρα, εγώ τα σκουπίδια μου τα πετάω στον ντενεκέ", αυτά το είδαν σαν περιπέτεια, διασκέδασαν, έκαναν νέες γνωριμίες, έδωσαν συνέντευξη στην TV και μέσα από αυτή την εμπειρία προβληματίστηκαν και τσαντίστηκαν με την βλακεία που δέρνει τους ανθρώπους. Και τέλος ρώτησαν "τώρα τι θα τα κάνουν αυτά που μαζέψαμε;"

Ευτυχώς άλλαξε η γενιά, βγήκε η φρεσκαδούρα τώρα. Τα παιδιά ενημερώνονται, διδάσκονται από την προηγούμενη γενιά, εμάς που όταν είμασταν εμείς μικρά κανείς δεν μας έδινε σημασία. Μεγαλώσαμε όμως και τώρα φωνάζουμε και ακουγόμαστε. Όχι στους μεγαλύτερους, αυτοί τον χαβά τους αλλά στους μικρούτερους. Μέσα από τον δικό μας τρόπο ζωής, μέσα από την προσπάθεια που γίνεται στα σχολεία, την ενημέρωση, τις ομαδικές εργασίες, τις εκδηλώσεις η νέα γενιά, η νέα φουρνιά είναι πιο "μεγάλοι" από τους μεγάλους.

Γουστάρω τρελά τα σημερινά πιτσιρίκια και όποιος πει ότι πάει χάλασε η νεολαία ας ρίξει μια ματιά στον καθρέπτη. Αν έχει λίγη τσίπα,θα βρει σίγουρα κάτι που δεν θα του αρέσει καθόλου,
γιατί δυστυχώς ο άνθρωπος απαιτεί για τον εαυτό του το αυτονόητο για το οποίο όμως θα πρέπει κοπιάσουν όλοι οι άλλοι εκτός από τον ίδιο!

Η λύση είναι απλή....

2009-09-07T12:19:00.001-07:00

Αρκεί μια δυνατή μα σύντομη πρώτη βροχή, να ξεπλύνει, να γυαλίσει, να φρεσκάρει και να μυρώσει ολάκερη την φύση.

....μια μπόρα θα μας σώσει(!)

στις 4 του Οκτώβρη.....

2009-09-04T02:13:00.000-07:00

"Oι πολιτικοί και τα μωρά αλλάζουν πάνες συχνά και για τον ίδιο λόγο!"

Τάδε έφη Robin Williams

"Οι δικοί μας βρώμισαν τον τόπο "

Beach Party

2009-08-24T02:21:00.000-07:00

Ξεσάλωσαν χθες στο beach party. Και οι μικροί και οι μεγαλύτεροι. Σνακ παραλίας (χοτ ντογκ, πατατάκια, ωμά λαχανικά, τυροπιτάκια με φύλλο σπιτικό, αναψυκτικά), disco-funk και ολίγη rap, αλλά και happenings (λίμπο, τσουβαλοδρομίες και το αγαπημένο τελικά όλων "διελκυστίδα" αν το γράφω καλά. Ξέρετε, το σκοινί που τραβούν δυο ομάδες δώθε-κείθε μέχρι να κουτροβαλιαστούν στην άμμο.

Ο ήλιος βασίλεψε, η όμορφη νύχτα μας τύλιξε και μεις αντί να μαζευτούμε να φύγουμε, μετά το κρυφτό στα σκοτεινά της παραλίας, βουτήξαμε στην φουρτουνιασμένη θάλασσα για ένα νυχτερινό μπανάκι.

Ήταν η καλύτερη ιδέα που θα μπορούσε να μου δώσει η νέα μου φίλη Νίνα. "Γιατί να μην κάνει το πάρτυ του ο Στάθη στην παραλία; Ουδείς παραπονεμένος, ουδείς παρεξηγημένος. Όλοι καλεσμένοι"

Χρόνια σου πολλά και μυαλωμένα παιχταρά μου.

Ιδού λίγα στιγμιότυπα, έτσι για την γεύση:

πρωί πρωί με την αυγή

2009-08-04T10:54:00.000-07:00

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 05.00.

Το έσπασα στις 05.30.

Τρέχω κουτρουβάλα πεζή για το μικρό λιμανάκι της Σουβάλας 1000 μέτρα μετρημένα στο κοντέρ.

Το "Alexandros" μας περιμένει για το πρώτο δρομολόγιο της ημέρας.

06.30 χαράματα.

Ευδαιμονία.

Για τούτη την αυγή το ξαναπάω απ΄την αρχή..

Ο γύρος του κόσμου στη... Σουβάλα (!)

2009-07-23T08:57:00.000-07:00

Επιθυμώ να μου χαρίσουν...

2009-07-21T12:09:00.000-07:00

...σπιτάκι Αιγινίτικο. Μικρούλι, παλιό δεν πειράζει. Αυλίτσα εσωτερικιά νά'χει μόνο με φουντωτή βουκαμβίλια. Και αγιόκλημα κάνει.

πρώτη συγκομιδή....

2009-07-14T12:22:00.001-07:00

από μπαξέ σε ...δοκιμή (εν Αιγίνη)

και ο μήνας έχει 9...

2009-07-14T12:15:00.001-07:00

πρώτο μπανάκι, πρώτο εγκαυματάκι

2009-05-24T08:01:00.000-07:00

..αλλά ας πρόσεχα! Μεταξύ μας πολύ μου αρέσει αυτό το απρόσεχτο κοραλοκόκκινο χρώμα της ηλίθιας απερισκεψίας μόλις σκάνε οι πρώτες ζέστες. Ίσα να νοιώθω την αψάδα του ήλιου στους ώμους και στην μύτη.

Πρώτο μπανάκι για φέτος, στην πλαζ του Αγίου Κοσμά. Ποιος είπε ότι η Αττική δεν έχει ωραίες παραλίες; Το ερώτημα είναι στο τι ζητά ο καθένας μας. Θες γκλαμουριά και "Αστέρια" για να σε "δουν" οι πάντες ή λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ'αγόρι σου;

Εγώ πήρα τα δυο μου τ'αγόρια και τραβήξαμε για την ελεύθερη πλαζ που με τόσο κόπο απαγκιστρώσαμε από Σκύλλα και από Χάρυβδη. Δεν χρειαστήκαμε πολλά. Πετσετούλα, αντιλιακό, νεράκι, καπελάκι και ένα ταξιδιάρικο βιβλίο, ακόμη και από την νεανική βιβλιοθήκη. Σάμπως και γω τι; κοριτσάκι είμαι μπρε!

Μες την καλή χαρά..

2009-05-05T06:10:00.000-07:00

Άνοιξη! Ο λα λα... Οι νερατζιές μοσχομυρίζουν, τα πουλάκια τιτιβίζουν, κι αν εξαιρέσω την μπουλντόζα φάτσα κάρτα στη βεράντα μου που χορεύει ολημερίς - και μεις μαζί της - σε ρυθμούς ρίχτερ, τιτιβίζω και γω με την σειρά μου και προσπαθώ να χορτάσω την μεγάααααλη μου όρεξη που μου έφερε αυτή ταύτη η άνοιξη.
Άλλοι βγαίνουν στον ήλιο σαν τα σαλιγκάρια μετά την βροχή και λιάζονται σαν τις γάτες. Άλλοι κατακλύζουν τα παραλιακά καφέ με κοντό μανικάκι και rayban γυαλάκι. Εμένα πάλι η όρεξη μου ανοίγει για μαστοριλίκια πάσης φύσεως. Από σοβατίσματα έως καλλιτεχνήατα. Βέβαια στις μέρες μας που ένα καλό σοβάτισμα είναι σπάνιο το βλέπεις και σαν καλλιτέχνημα.

Στην προκείμενη την πλήρωσε ένα μεταλλικό τραπεζάκι καφενείου, δώρο από το γάμο μου. Χρόνια ολάκερα έλεγα και δεν αποφάσιζα να δοκιμάσω ένα ψηφιδωτό. Βασικά βαριόμουν. Χρειαζόμουν μια μυρωδάτη άνοιξη για να φορτσάρω. Πήρα τα υλικά μου, τις αμέτρητες σακουλίτσες με βότσαλα από και γω δεν ξέρω πόσες παραλίες (χόμπι της μάμης) και ιδού το βοτσαλοψηφιδωτό τραπεζάκι μου που πολύ το χαίρομαι κι ας έχει πάμπολλες ατέλειες. Η αρχή όμως είναι το ήμισυ του παντός και έπονται πολλές συνέχειες....

Βήμα 1ον:

αφαιρούμε το παλιό χρώμα,

πλένουμε πολύ καλά με σαπουνάκι και νεράκι και

τρίβουμε με τριβείο ή γυαλόχαρτο

Βήμα 2ον:

σχεδιάζουμε με ένα μολυβάκι το σχέδιο μας ή αν είμαστε πιο σουρεάλ παρακάμπτουμε το προσχέδιο και απλώνουμε μια σεβαστή ποσότητα καλής κόλλας πλακιδίων.

Στρώνουμε καλά και αρχίζουμε να κεντάμε το σχέδιο μας με τα βοτσαλάκια μας.

τέλος, θα δείχνει κάπως έτσι...

Βήμα 3ον:

ναι, αλλά δεν τελειώσαμε ακόμα. Στο επόμενο στάδιο θα πρέπει να περάσουμε τον αρμόστοκο. Όπως κάνει και ο πλακάς όταν τοποθετεί δάπεδο. Λόγω του υλικού όμως (βότσαλο γαρ) επιλέγουμε μια σεβαστή στρώση από εποξειδική ρυτίνη 2 συστατικών και...

"χώνουμε" το στεφάνι μας να φτιάξει ένα πλαίσιο γύρω από το τραπεζάκι έτσι ώστε να συγκρατήσει την ρητίνη στην επιφάνεια και να μην κυλήσει όξω...

αφού στεγνώσει καλά καλά και σκληρύνει για τουλάχιστον μια εβδομάδα, αφαιρούμε τα τοιχώματα και αν έχουμε γιο λεβέντη και καραμπουζουκλή νεαρότατης ηλικίας τον "διπλαρώνουμε" και τον στέλνουμε μαζί με τον πατέρα του για το απαραίτητο τρίψιμο όπου απαιτείτε με ντουκόχαρτο 2000....

και ιδού η τελική όψη του τραπεζιού. Βοτσαλάκια κάτω από το νερό. Έτσι δείχνει η παραπάνω ρητίνη, σαν υγρό γυαλί.

τις θερμές μου ευχαριστίες στα έταιρα μαστόρια μπαμπά-γιο που χωρίς την βοήθεια τους δεν θα πίναμε το καφεδάκι μας μες την καλή χαρά σε ένα τέτοιο ξεχωριστό δημιούργημα..

Βικιπαιδεια σα Ποντιακά

2009-04-30T02:13:00.000-07:00

Η ανοιχτή εγκυκλοπαίδεια στη Ποντιακή είναι γεγονός!

Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις Ποντιακά, λίγα από τα αρχαία ελληνικά που έμαθες στο σχολείο θα σε βοηθήσουν στην κατανόηση της.
Και για όποιον ενδιαφέρεται, ο Σύλλογος Ποντίων Σουρμένων στο Ελληνικό
παραδίδει και μαθήματα Ποντιακής γλώσσας. Τα λέμε εκεί...

Τη Θωμά΄ς σα Σούρμενα

2009-04-16T04:32:00.000-07:00

Μετά την Ανάσταση του Κυρίου ημών, και την ημέρα του Απόστολου Θωμά, προστάτη άγιου των Ποντίων, όλοι απανταχού Πόντιοι και μη θα εορτάσουμε, θα θυμηθούμε οι παλαιότεροι και θα μάθουμε οι νεώτεροι τα έθιμα, την γλώσσα τον πολιτισμό της χαμένης αλλά ποτέ λησμονημένης μας πατρίδας.

Από τα Σούρμενα του Πόντου, στα νεώτερα Σούρμενα του Ελληνικού το δικό μας πανοϋρ διαρκεί 5 ημέρες. Θέατρο, τραγούδι, χορός, ταφικό έθιμο με κόκκινα αυγά, χαψία και κεμετζέ. Μην έρθετε για τους πάγκους των μικροπωλητών, ανεβείτε στην πλατεία απολαύστε σέρα, κότσαρι, πυρίχειο, λύρα. Στο τέλος θα χορέψουμε όλοι μαζί κι ας μην ξέρετε ούτε ένα βήμα. Η λύρα οδηγός σας...

Χρόνια καλά και ευλογημένα,
υείας κι ευτυχίας σο σπιτικό σας!

υ.σ. το πλήρες πρόγραμμα εδώ

ευχές από καρδιάς..

2009-04-13T02:47:00.000-07:00

Bloody Love

2009-01-20T03:14:00.001-08:00

ο "τουρισμός" κάνει κακό...ενίοτε

2009-01-11T11:43:00.000-08:00

Έτσι μου είπαν και με παρακάλεσαν να μη το "μαρτυρήσω". Ο τουρισμός κάνει κακό ενίοτε! Όσοι γνωρίζουν που βρίσκεται τούτη η ευτυχία καλώς. Οι υπόλοιποι λυπούμεθα, αλλά δεν θέλουμε βρε αδελφέ να γίνει τουριστικό αξιοθέατο, να αναγκαστούν οι τελευταίοι εναπομείναντες τσοπάνοι να φύγουν για άλλα πιο δυσπρόσιτα μέρη, να καθαριστεί η γης από τα..πακετάκια των αλόγων (κοπριές) για να μπορούν να περπατούν άνετα οι τουρίστες... Δείξε μου είπαν, αλλά μην πείς. Δείξε μόνο το μεγαλείο της απλότητας, την ευτυχία που μπορείς να νοιώσεις απολαμβάνοντας ένα δειλινό μέσα από τα φυλλώματα μιας αιωνόβιας ελιάς. Νοιώσε ξανά παιδί σαν να γεύεσαι κρυφά τη ροδοζάχαρη της μαμάς, σημαίνοντας την καμπάνα και ξαποσταίνοντας κάτω από τον παχύ ίσκιο μιας μοναχικής συκιάς. Σκαρφάλωσε σκάλα για τον ουρανό , τρέξε, χόρτασε με τα μάτια σχήματα και χρώματα, ρούφηξε μυρωδιές και απόλαυσε ένα κρύο, συννεφιασμένο χειμωνιάτικο πρωϊνό, ένα ζεστό καλοκαιριάτικο απογευματάκι. Μια "κρυψώνα" από τα πολύ παλιά χρόνια, σχεδόν αρχαία. Ένας ελαιώνας τουλάχιστον 600 ετών κρυμμένος πίσω από τον πολιτισμό, τόσο κοντά σε αυτόν και όμως τόσο μακριά από ότι αυτός ορίζει. Θά ήθελα να σας πω που, να μοιραστώ την χαρά μου, αλλά θα κρατήσω την υπόσχεση μου αισθανόμενη και την κρυφή εγωϊστική χαρά ενός... μυστικού.

Χριστός γεννάται σήμερον....

2008-12-23T13:00:00.000-08:00

Σε σένα φίλε μου που υποφέρεις πνευματικά και ψυχικά, μια ευχή από καρδιάς σου δίνω, δώρο για τούτα τα Χριστούγεννα...

"Βρες την ειρήνη μέσα σου και χιλιάδες κόσμος θα σωθεί"

..........

2008-12-09T00:01:00.000-08:00

ε, ε, έρχεται.....

2008-11-29T02:40:00.000-08:00

...το μπαζάρ μας έρχεται όχι από την Καισάρεια αλλά από ΄δω να, το Γκάζι. Και φέρνει και τι δεν φέρνει.... δώρα, στολίδια, βιβλία, καλλιτεχνήματα, κατασκευές και πολλές πολλές λιχουδιές. Άλλες τις τρως και ευφραίνεσαι και άλλες τις .....φοράς και στολίζεσαι.

Είτε είναι ποδίτσα.... είτε τουρτίτσα... έστω για το πέτο

...πως θα περάσει μια βδομάδα ακόμη στην αναμονή;

πρόγευση μπαζάρ

2008-11-07T11:00:00.000-08:00

Τέρμα τα δίφραγκα. Λίγες μερούλες έμειναν μονάχα. Το μπαζάρ καταφθάνει πιο υπέροχο από ποτέ. Το διαισθάνομαι βρε παιδί μου, πως το λένε. Είναι φορές που δεν την θέλω. Την διαίσθηση λέμε. Είναι "άβολο" να μην πέφτεις ποτέ έξω. Γιατί τα καλά καλώς να'ρθούν. Τα άλλα όμως δεν προσπερνούν και όταν μάλιστα αφορούν άμεσα ή έμμεσα και κάποιον άλλον και τον ενημερώνεις και σε βγάζει τρελή και πέφτεις μέσα και θες να του πεις "εγώ σου τά'λεγα" δεν μπορείς, γιατί καλύτερα πυθία παρά γαϊδάρα. Εδώ λοιπόν τα πράγματα είναι μετρημένα κουκιά. Σαν αυτά που έδωσαν στον Ομπάμα.

Εν μέσω λοιπόν εργασίας, κούρασης, ασθένειας, παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης και νέου αμερικανοπροέδρου ώς άλλου μεσσία η προετοιμασία για το μπαζάρ μας καλά κρατεί. Πρόσεξες το "μας"; Αληθινό είναι. Έτσι το νοιώθουμε γιατί έτσι είναι. Τα πινέλια και οι μπογιές ξεχύθηκαν παντού, οι πολύχρωμες κλωστές τυλίχθηκαν σκερτσόζικα, ο πηλός μας παραμύθιασε, οι κατσαρόλες άναψαν, τα βάζα γεμίζουν με λογιώ λογιώ λιχουδιές. Μέχρι και η μανούλα μου θα λάβει μέρος. Όου γιες! Με ποντιακά πιροσκί. Αυθεντικά. Η συνταγή της γιαγιάς Βασώς εκ Τσίτα, Σουρμένων Πόντου. "Προχωρημένη" η γιαγιά δεν έμεινε στη σκέτη γέμιση με τυράκι μονάχα. Την έκανε πιο ζουμερή. Και στην γέμιση της πατάτας έβαλε και άνιθο. Και έχουν την πιο αφράτη και γευστική ζύμη που έχεις ποτέ γευτεί. Μεγαλείο! Θα ετοιμαστούν πρωί πρωί της πρώτης μέρας του μπαζάρ, το Σάββατο για τον καθιερωμένο μπουφέ. Να πάρουμε μια πρόγευση; Εμείς πάντως πήραμε μια γερή εψές!

Περεσκία - Πιροσκία - Πιροσκί

Υλικά
• Για την ζύμη (15 πιτάκια περίπου):
o 500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
o 1 φακελάκι ξηρή μαγιά
o 1 αυγό
o 1 κουταλάκι αλάτι
o Νερό όσο πάρει
o 1 φλιτζανάκι περίπου ελαιόλαδο

• Υλικά για την γέμιση ΤΥΡΙΟΥ:
o 250 γρ. τυρί φέτα
o 1 αυγό
o 1 κουταλιά ξερό δυόσμο
• Υλικά για την γέμιση ΠΑΤΑΤΑΣ:
o 4-5 μέτριες πατάτες, βρασμένες
o Αλάτι
o Πιπέρι
o Ψιλοκομμένο άνηθο
o Λίγο σοταρισμένο ξερό κρεμμύδι
o Γάλα

Ετοιμασία

Για γέμιση τυριού:
Λιώνουμε πολύ καλά το τυρί με το πιρούνι και ανακατεύουμε όλα τα υλικά. Αν χρειαστεί αραιώνουμε με λίγο γιαούρτι.

Για γέμισης πατάτας:
Λιώνουμε τις πατάτες με το πιρούνι, προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε καλά.

1. Ζυμώνουμε μαζί όλα τα υλικά για την ζύμη καλά μέχρι να γίνει μαλακή χωρίς να κολλάει στα χέρια. (Αν χρειάζεται αραιώνουμε με λίγο νερό ή γάλα ή αντιθέτως προσθέτουμε αλεύρι αν η ζύμη γίνεται πολύ μαλακή).
2. Αφήνουμε την ζύμη σκεπασμένη με μία πετσέτα να φουσκώσει.
3. Οταν είναι έτοιμη, παίρνουμε ένα-ένα μπαλάκι (σαν μεγάλο καρύδι) και το ανοίγουμε σε λεπτό φύλλο πάχους περίπου 3 χιλ. στο μέγεθος ενός πιάτου του τσαγιού.
4. Βάζουμε μια κουταλίτσα γέμιση και κλείνουμε σε μισοφέγγαρο.
5. Τηγανίζουμε σε αντικολλητικό τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο (να μην κολυμπούν) σε μέτρια φωτιά ώσπου να πάρουν ένα χρυσό χρώμα.
6. Τα τοποθετούμε πάνω σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθούν τυχόν λάδια.

Προσοχή! τρώγονται σαν τα πατατάκια. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει μόνο σε ένα!

Και η απαραίτητη εγκυκλοπαιδική γνώση : Τα πιροσκί μπορείς να τα γεμίσεις με ότι θες εκτός από κασέρι γιατί όταν αυτό κρυώσει (αν προλάβει) γίνεται σαν λάστιχο της μισελίν. Στον Πόντο σε περίοδο νηστείας έκαναν το ζυμάρι με αλεύρι, νερό μαγιά και αλάτι μόνο και τα γέμιζαν με σταφίδες ανακατεμένες με καρύδια, κανέλα και ζάχαρη και τα τηγάνιζαν. Στο σπίτι μας το κάνουμε. Το αποτέλεσμα είνα γλυκό σαν αφράτο καλτσουνάκι.

Καλή επιτυχία!

υ.σ. η συνταγή βρίσκεται και στην γκουρμεδοτράπεζα του hungry.gr από παλαιότερη συμμετοχή μου.

Αγκαλιάζουμε τον κόσμο

2008-10-16T01:25:00.000-07:00

Μάθε πως μπορείς να βοηθήσεις και να βοηθηθείς!

Γνωρίζατε ότι η Αρχιεπισκοπή συντηρεί με δικά της έξοδα αλλά και προσφορές πολιτών μικρά διαμερίσματα στην Αθήνα για τις κακοποιημένες γυναίκες και ανύπαντρες μητέρες;

Ένα άχρηστο για μένα κρεββάτι, τραπέζι, καρέκλα, ακόμη και τάπερ(!) συλλέγεται και προσφέρεται σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Για του λόγου το αληθές η οικοσυσκευή της μανούλας μου αλλά και πάρα πολλά πράγματα από το δικό μου σπίτι προσφέρθηκαν σε αυτές τις γυναίκες μέσω της αλληλεγγύης. Και ναι, κατέληξαν σίγουρα στον αρχικό τους προορισμό.

Εγωϊσμός= Βλακεία (με Β κεφαλαίο)

2008-10-10T04:20:00.000-07:00

Βρέθηκα στο αντικαρκινικό νοσοκομείο «Μεταξά» για εξέταση μαστού. Έκανα καιρό να το αποφασίσω, αλλά λίγο η ηλικία, λίγο η μαζική υπερκινητοποίηση τόσων φορέων , έπεισα τον εαυτό μου ότι λίγες ώρες ψυχικής ταλαιπωρίας είναι σαφώς προτιμότερες από την πεποίθηση του «συμβαίνει στους άλλους, όχι σε μένα». Και έπραξα καλώς, άριστα. Όχι μόνο γιατί τελικά δεν ήταν και τίποτα το τρομερό, όχι γιατί είναι ένα πολύ καλό νοσοκομείο για τα δεδομένα της παρούσας κατάστασης στην πατρίδα μας, ούτε γιατί «έπεσα» σε έναν εξαιρετικό γιατρό, αλλά γιατί μετά λύπης μου βρέθηκα πάλι μπροστά σε έναν φράχτη. Τον αγκυλωτό φράχτη του εγωϊσμού, της ασέβειας και της πλήρους και βαθειάς βλακείας. Βλακεία επικίνδυνη για την ψυχική υγεία του κάθε ασθενούς.

Περιμένω μαζί με άλλες κυρίες να έρθει η σειρά μας. Τα ραντεβού έχουν προ πολλού χαλάσει αφού τα 10 λεπτά που ορίζονται από την γραμματεία δεν επαρκούν ούτε για το «καλημέρα». Αποδεκτό.
Περιμένοντας έχοντας όλοι αυτό το απροσδιόριστο νοσοκομειακό στρες, πιάσαμε και την κουβέντα πιο πολύ για να χαλαρώσουμε.. Οι περισσότερες πήγαμε προληπτικά ή γιατί «κάτι» πρόσεξαν, μια γιαγιά Αμφισσιώτισα για επανεξέταση και μια άλλη (καλή της ώρα) είχε κάνει ήδη μαστεκτομή και περίμενε να δει τον γιατρό για τα περαιτέρω. Το κλίμα φυσικά βαρύ γιατί αν και η χειρουργηθείσα ήταν ήρεμη και χαλαρή το γεγονός παραμένει γεγονός.

Εμφανίζεται ένα σχετικά νέο ζευγάρι με το χαρακτηριστικό τουπέ που διακατέχει κάτι τέτοιους, χτυπά και ανοίγει την πόρτα του γιατρού, βλέπει, σκάει χαμόγελο, βγαίνει. Τους ενημερώνουν κάποιες από τις κυρίες ότι θα πρέπει να περιμένουν και αυτοί με την σειρά τους γιατί ήδη όλοι καθυστερήσαμε πάνω από 1,5 ώρα και δεν αντέχουμε άλλο την αγωνία. Φάρμακα μπορούν να πουλήσουν και αργότερα.
«Μην φοβάστε, δεν θα μπούμε» λέει ο άνδρας. Μόλις ανοίγει η πόρτα για να βγεί μια ασθενής, κυριολεκτικά μπουκάρει μέσα παραμερίζοντας μας και με την συνάδελφό του να κρατά τα μπόσικα στην πόρτα!!! Φυσικά υπήρξε έντονη διαμαρτυρία όχι από εμένα (κακώς) που τέλος πάντων σαν νεότερη εκεί μπορούσα να περιμένω αρκετά ακόμη, αλλά από μια άλλη κυρία και πιο πολύ για την κοροϊδία. Ιδού η απάντηση της νεαράς πωλήτριας φαρμάκων με την απαξίωση να έχει μεταβάλλει πλήρως το πρόσωπο της.

- «Όλοι την δουλειά μας θέλουμε να κάνουμε. Δεν μπορείτε να καταλάβετε!»
- «Εσείς, ήρθατε για εργασία, εμείς ήρθαμε ως ασθενείς. Το ίδιο είναι;»
- «Δεν μπορείτε να καταλάβετε. Μόνο αν είσασταν στην θέση μας θα καταλαβαίνατε»!!!

Πού ευχαρίστως να είμασταν στην θέση σας, υγειέστατοι αλλά με ταπεινότητα και αγάπη για τον συνάνθρωπο και όχι με την δική σας πεποίθηση που ορίζει την κυρία που υπεβλήθη προ 15μέρου σε μαστεκτομή και τους ασθενείς γενικότερα ηλίθιους γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν το πόσο σημαντική είναι η εργασία του φαρμακευτικού αντιπροσώπου αλλά και εγωιστές που δεν μπορούν να παραμείνουν άλλη πόση ώρα στην αγωνία τους.

Πως τολμάς! Πως τολμάς! Δεν σέβεσαι ούτε τον πόνο, ούτε την ψυχική αγωνία του ασθενούς και έχεις το θράσος, την αναισθησία να συγκρίνεις την πώληση του όποιου προϊόντος με την σωματική και ψυχική υγεία του κάθε ανθρώπου.

Αλίμονο, να μη χρειαστεί κοπέλα μου να βρεθείς στην πόρτα γιατρού ως

καρκινοπαθής.....

μαμαδίστικο smoothie

2008-07-24T13:59:00.001-07:00

Έχω έναν εθισμό. 'Οου γιες. Τον λένε smoothies. Αυτόν τον παιδικό μαμαδοχυμό με τα διάφορα φρούτα αλεσμένα στο μπλέντερ. Αυτόν που μας έφτιαχνε η μαμά όταν πηγαίναμε πεζοπορία στο εκκλησάκι του Άη Λιά ή απογευματινοβραδυνή βόλτα με φεγγαράδα. Αυτόν που ετοιμάζει και πωλεί γνωστό ταχυπρωινάδικο ως μοναδική εφεύρεση(!) Τι λε ρε παπαρούνα...

Μέχρι πρότινως τιμούσα το της γειτονιάς του γραφείου με ένα παγωμένο smoothie αντί καφέ. Μέχρι που την είδα και την άκουσα. Την πιο αγενέστατη ιδιοκτήτρια διάσημου ταχυπρωινάδικου που συνάντησα ποτέ. Ίσως και την μοναδική θα έλεγα.
Το διαφημίζουν, το αναρτούν, το κοστολογούν και το πωλούν. Μόνο που εκείνη την ημέρα δεν είχαν ούτε φρούτα, ούτε βανίλια, ούτε...παγάκια. Μόνο που δεν μου πέταξε το extreme blenter στο κεφάλι για το θράσος μου να παραγγείλω αυτό που δεν είχε και που κατά την γνώμη της θα έπρεπε ήδη να γνωρίζω. Το είπαν στις ειδήσεις; Sorry που βλέπω μόνο Μπομπ Σφουγγαράκη.
Απορώ με τον εαυτό μου. Είπα ένα ευχαριστώ και έφυγα.

Εννοείται πως δεν ξαναπάτησα στο συγκεκριμένο κατάστημα. Αντ'αυτού αποφάσισα να πάρω το smoothie στα χέρια μου. Ανέσυρα μνήμες γευστικές, έκανα διάφορους πειραματισμούς στο σπίτι και κατέληξα σε δυο γεύσεις. Μια χειμωνιάτικη και μια καλοκαιρινή. Είναι πανεύκολες, χορταστικές, υγειινές και πάνω από όλα μαμαδίστικες. Και το κυριότερο, δεν χρειάζεται να πεις ευχαριστώ σε κάποιον που δεν το αξίζει.

Χειμωνιάτικο smoothie

1 μπανάνα
1 μήλο μεγάλο ή δύο μικρότερα κόκκινα γλυκά
τον χυμό ενός ζουμερού πορτοκαλιού
1 κουταλιά της σούπας άνθος αραβοσίτου με γεύση βανίλια
4-5 σταγόνες εσάνς πικραμύγδαλο
5-6 παγάκια (καλύτερα θρυμματισμένα)

αν το πορτοκάλι είναι ξινούτσικο ρίξε 2-3 μπισκότα Μιράντα, μμμμμμ

και το καλοκαιρινό smoothie

1 μπανάνα
2 μικρά αχλάδια (ελληνικά όμως όχι χόρτινα)
1 μικρό ποτηράκι χυμό ή πούλπα ροδάκινο ή νεράκι του Θεού
1 κουταλιά της σούπας άνθος αραβοσίτου με γεύση βανίλια
5-6 παγάκια (καλύτερα θρυμματισμένα)

στο μπέντερ και Άγιος ο Θεός...

Μεγάλες δηλώσεις μικρών ανδρών

2008-07-13T13:29:00.000-07:00

Μικρότερη και άμαθη πίστευα ακράδαντα πως όταν έκανα δική μου οικογένεια όλα θα ήταν απλά, εύκολα και τέλεια. Χαζό, τώρα το ξέρω. Τό σύστημα λειτουργεί μάλλον αντίστροφα, του στυλ «μας πήρανε τα πρόβατα θα μας φαν και τον τσοπάνη».

Το χάσμα των γενεών ζει και βασιλεύει από το χίλια λάσπες και βγάλε θά’λεγα. Μπορεί τα «βασικά ιδανικά» να είναι κοινό γνώρισμα όλων των γενεών κάθε μια όμως έχει και τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Πλέον τα περισσότερα πιτσιρίκια από την 4η ημέρα της κατασκήνωσης ζητούν να γυρίσουν σπίτι γιατί λένε ότι βαριούνται. Τα πιστεύω. Είναι τεράστια η διαφορά από την βουή του σπιτιού, του δρόμου, της τιβούλας και του playstation να βρεθούν στην ηρεμία, την ησυχία, στα στρώματα εκστρατείας, να κοινωνούν με άλλα 50 παιδιά, να συνεισφέρουν στην καθημερινή εργασία, να λειτουργούν ομαδικά και όχι ατομικά. Η θάλασσα, τα παιχνίδια, οι ιστορίες κάτω από τον έναστρο ουρανό δεν είναι αρκετά για να τα κρατήσουν ενθουσιώδη. Κουράζονται, βαριούνται και .... το σκάνε. Το σκάνε από την κατασκήνωση για να γυρίσουν στο σπίτι, στους οικίους ήχους, στην εικονική δράση που προσφέρει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, στην μαμά που θα κάνει αν όχι όλες τις δουλειές, τουλάχιστον θα καθαρίζει εκείνη το μπάνιο.

Όσο κι αν προσπαθείς να ακολουθήσεις την νέα γενιά, προσπαθώντας να κρατήσεις το χάσμα όσο....στενότερο γίνεται πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα σε βγάλουν εκτός μάχης. Μια τέτοια έζησα χθες και μάλιστα στο ωραιότερο μοναστήρι με τις πιο καλόκαρδες και κοντά στους νέους μοναχές. Είχε τελειώσει η λειτουργία, βάλαμε ένα χεράκι στο αρχονταρίκι για να προσφερθεί ο καφές που με πολύ αγάπη ετοίμασαν οι μοναχές για το πλήθος που είχε κατακλήσει τον αυλόγυρο με το τεράστιο πεύκο, και νά’σου τρία πιτσιρίκια 6, 8 και 11 ετών να μιλούν μεταξύ τους σε μια γλώσσα άγνωστη. Ενθουσιασμός, χειρονομίες και λίγο show off και να περνάνε τρέλα. Ο ένας εξ αυτών δικό μου τέκνο, εξού και χρειάστηκα απλά λίγο χρόνο παραπάνω για να καταλάβω ότι μιλούσαν για κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι.

Προσωπικά το playstation δεν μου αρέσει, το θεωρώ επικίνδυνο. Είναι εθισμός. Από την άλλη θέλω τα παιδιά μου να ζουν την γενιά τους. Με μέτρο και σύνεση αλλά να την ζούν. Θεώρησα καλύτερο να μην τους το απαγορέψω αλλά να θέσω περιορισμούς. Είναι σαν να προσπαθείς να πεταλώσεις ψύλλο. Μάταιο. Η παραπάνω εμπειρία όμως μου έδωσε την λύση. Με ξαναείδα ως κοντοπίθαρο αγοροκόριτσο που ήμουν κάποτε από την μια να δέρνω τα κακόμοιρα αγοράκια που είχαν την απρονοησία να τα βάλουν μαζί μου και από την άλλη με τις μπογιές μου και τα πιο απίστευτα σύνεργα που μάζευα από τους δρόμους να δημιουργώ στο χαρτί, την πέτρα, τον ....τοίχο του δωματίου μου (ήρωα πατέρα τι τράβηξες μαζί μου!).

Ανέβηκα στο πατάρι, κατέβηκα στο υπόγειο, σύρθηκα στον κήπο αλλά τα βρήκα. Μικρά,μεγάλα, σκονισμένα και πολύχρωμα κουτάκια γεμάτα χρώματα, φανταστικούς κόσμους και ανυπομονησία για δημιουργία. Δυό ξύλινες κουτάλες, χρώματα, χαρτόνια και αστείρευτη παιδική φαντασία ήταν αρκετά για να πετάξουν τα κοντρόλ από τα χέρια και να πιάσουν τα πινέλα. Και ένα κίνητρο, τα παιδιά των «Δρόμων».

Τελικά είναι πολύ πιο εύκολο από όσο φαντάζεται κανείς να απαγκιστρώσεις ένα μικρό παιδί από μια συνήθεια του που δεν σου αρέσει, όπως σε εμένα οι παιχνιδομηχανές. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι χρόνος από τον δικό σου ελάχιστο και για αυτό πολύτιμο. Αλλά μήπως τα παιδιά μας δεν είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε; Και τα δικά μας, και τα δικά σας και τα δικά τους. Για αυτό και τα δικά μου παιδιά πήραν μια απόφαση και για τα άλλα τα παιδιά. Αποφάσισαν και δήλωσαν ευθαρσώς πως αυτό το καλοκαίρι θα ξοδέψουν την ενέργεια τους σε κάτι πιο δημιουργικό, διασκεδαστικό και ωφέλιμο. Να δημιουργήσουν με τα δικά τους τα χεράκια (υπό την επίβλεψη μου για να μη χάσουμε τα μπόσικα) και να προσφέρουν και αυτά τις δικές τους κουταλοκατασκευές στο μπαζάρ των "Δρόμων" του 2008. Παραθέτω τις χθεσινές τους δημιουργίες ως μια πρόγευση άκρως....ενθουσιαστική!

Τελικά, αυτό το μπαζάρ μας έχει πάρει τα μυαλά.

Καλό Καλοκαίρι

2008-06-10T01:01:00.000-07:00

Όλα τα πιτσιρίκια από 6 έως 86 ενθουσιασμένα.
Το σχολείο κλείνει, τα βιβλία προ πολλού, τα μπουγέλα δίνουν και παίρνουν και οι ετοιμασίες για το καλωσόρισμα του καλοκαιριού εν πυρετώ και αναβρασμώ.

Τρελή χαρά απ'άκρη σ'άκρη στο 2ο δημοτικό σχολείο Ελληνικού.
Για τι να πρωτοχαρούν; για τις διακοπές που έρχονται ή για την πίεση των μαθημάτων που επιτέλους σταματούν για λίγο; Ή μήπως για την ξεχωριστή γιορτή που ετοίμασαν;

Γιατί δεν κατοικούμε μόνο σε μια υπέροχη γειτονιά (ακόμη) του λεκανοπεδίου, δεν έχουμε μόνο ένα προαύλιο-αλάνα, αλλά και υπέροχους δασκάλους. Από τον μοναδικό δάσκαλο της Α', το "διαμάντι" μας της Ε2, μέχρι την μαμά-δασκάλα του Β2 που όλη την χρονιά χάιδευε τρυφερά τα κεφαλάκια των μικρών θηρίων μας και τα τάιζε με κουλούρι και τυρί στα διαλλείματα, φρουτάκια στις εκδρομές και επιβράβευση παγωτού! Η δασκάλα που όλοι θα θέλαμε να είχαμε και που θα μας λείψει από του χρόνου. Αλλά και την διευθύντρια μας, πρώτη χρονιά μαζί μας (ο πληθυντικός της μάνας) που κλείνει τούτη την χρονιά με μια ξεχωριστή γιορτή-πάρτυ. Μια γιορτή σαν παλιό σινεμά με την επιμέλεια του κου Μάκη Δελαπόρτα και την παρουσία του κου Γιάννη Δαλιανίδη! Πρωτάκουστα πράγματα για δημόσιο σχολείο. Εδώ κολλάει το «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω» και οι δάσκαλοι του 2ου δημοτικού σχολείου Ελληνικού και θέλουν και μπορούν να κουραστούν, να ξοδέψουν από τον προσωπικό τους χρόνο (όπως έκαναν όλη την χρονιά) και να χαρίσουν στα παιδάκια μας πρώτα πρώτα μια ξεχωριστή ανάμνηση.

Κυρίες και κύριοι, ο μπουφές θα είναι στρωμένος στην ώρα του για το πάρτυ μας, με μαμαδολιχουδιές και σπιτικούς χυμούς και το πικάπ στην διαπασών να παίζει τον "πιο καλό τον μαθητή" (για την πιο υπομονετική μαμα!).

Σας το λέμε μια και δυο και τρεις....σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι.... σαν παλιό σινεμά με αγιόκλημα και πασατέμπο, ποδηλατάδα και βουτιές και βόλτες στο γλυκό ηλιοβασίλεμα με παγωτό καϊμάκι.....

Κυρίες και κύριοι η παράσταση αρχίζει....

Τα παιδιά ποιούν ήθος στο Γκάζι...

2008-05-28T03:42:00.000-07:00

Το πρωϊνό της τεσσαρακοστής

2008-04-02T12:03:00.000-07:00

Οι απόκριες πέρασαν και πάνε,
τον αετό τον πετάξαμε και τον χάσαμε κιόλας,
παρέλαση κάναμε, μπακαλιάρο φάγαμε,
εσένα Γιάννη μου όσο θα σε γιορτάζω ακόμα;

Υποσχέθηκα πιροσκί αλλά επειδή θέλω όπως και δήποτε να δώσω και μια πραγματική φωτό προς βοήθεια και συμμόρφωση, θα περιμένεις καλέ μου μέχρι να βάλω τηγάνι πρώτα.

Αντ΄αυτού ένα χορταστικό πρωϊνό για όλες τις εποχές, αλλά ακόμη περισσότερο για την σαρακοστή είναι ότι πρέπει δια την περίστασιν. Βασισμένο στο πλιγούρι, είναι δυναμίτης βιταμινών και απίστευτα χορταστικό.

Είναι τόσο απλό, νόστιμο, υγειινό και χορταστικό. Ένα τούρμπο πρωϊνό!

Πλένουμε χεράκια και πάμε.....

Παίρνουμε πλιγούρι και το μουσκεύουμε από βραδύς ή το βράζουμε απευθείας σε αλατισμένο νερό μέχρι να πιει το νεράκι του. Η αναλογία είναι 2 νερό, 1 πλιγούρι ή ανάλογα με την συνταγή του πακέτου.
Προσθέτουμε δυο γεμάτες κουταλιές μέλι, σταφίδες, καρύδια, μήλο σε κυβάκια, και κανέλα. Γαρνίρουμε με φετούλες μπανάνας.
Ποσότητες δεν δίνω, άλλο η γούλα η δικιά μου, άλλη η πείνα η δικιά σου....

....και έλα πες μου μετά πότε θα σε κόψει λόρδα....

υ.σ. μια φωτό δεν κατάφερα να τραβήξω η άχρηστη, οπότε μια ανοιξιάτικη ζουφραφιά ενδείκνυται .

το peftasteri ξεχνάει μα δεν αλησμονάει

2008-01-13T04:56:00.000-08:00

Για την γιορτή σου Γιάννη μου
τα δώρα σου ειναι τούτα
λογάκια από τον τόπο μας
που σου ταιριάζουν ούλα!

Άλλη καμμιά δεν γέννησε, μόνο η Μαρία τον Γιάννη
Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε
45 Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση
Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα
Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω
Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει
Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη
Όχι Γιάννης, Γιαννάκης
Κάνε Γιάννο μ' τη δουλειά σου, κι ύστερα και πάλι θειά σου.
Κατά τον μαστρο-Γιάννη και τα κοπέλια του
Να σε κάψω Γιάννη, να σ'αλείψω μέλι

ναι, αλλά .....

Σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει!

Χρόνια πολλά, Χρόνια καλά,
Χρόνια γεμάτα, Χρόνια μυρωδάτα John boy

σ'αυτό το σπίτι πού'ρθαμε τα ράφια είν'ασημένια, του χρόνου που θε νά'ρθουμε νά'ναι μαλαματένια

2007-12-31T09:07:00.001-08:00

...εκ Πόντου

Αρχή Κάλαντα κι αρχή του χρόνου,
κι αρχή του χρόνου, πάντα Κάλαντα,
πάντα του χρόνου, πάντα ,του χρόνου.
Αρχή μήλον εν' κι αρχήν κυδώνεν,
κι αρχήν κυδώνεν.
Κι αρχή βάλσαμον το μυριγμένον,
το μυριγμένον
Εμυρίστεν ατό ο κόσμος Άλεν',
ο κόσμος Άλεν, για μυρίστ' ατό κι εσύ αφένταμ,
καλέμ αφέντα. Ερθαν καλά παιδία είσην πόρταν
και ξαν σην πόρτα σ '.
Άψον το κερί σ' κι έλα σην πόρτα σ'
κι έλα σην πόρτα σ'
Χαμηλόπα, χα ξερά τζιρόπα,
ξερά τζιρόπα.
Χα ξερά μαύρα κοικκίμελόπα,
κοκκιμελόπα.

....εκ Ικαρίας

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά , ψηλή μου δεντρολιβανιά
κι αρχή καλός μας χρόνος , εκκλησιά με τ΄ άγιος θρόνος.
Άγιος Βασίλης έρχεται από τον κάβο* Πάπα,
βαστάει και στην πλάτη του μια μαλλιαρή θυλάκα*,
να βάλει μέσα τα ψωμιά , τις τηγανίτες , τα λεφτά.
-Εσένα , αφέντη , πρέπει σου καρέκλα καρυδένια ,
για ν΄ακουμπάς τη μέση σου τη μαργαριταρένια.
-Και πάλι ξαναπρέπει σου , βάλε στραβά το φέσι* σου
και δίπλα το βρακί* σου για να σκάσουν οι εχθροί σου.
-Πολλά ΄παμε τ΄αφέντη μας ας πούμε της κυράς μας.
-Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά ταπανοφρύδα*
που έχεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος,
και του κοράκου τα φτερά τά ΄χεις ταπανοφρύδια*
που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου
η στράτα* ρόδα γέμισε απ΄την περπατησιά σου.
-Πολλά ΄παμε και της κυράς , ας πούμε και της κόρης.
-Έχεις και κόρην όμορφη ,που δεν έχει ιστορία,
ούτε στην Πόλη βρίσκεται , ούτε στη Βενετία.
-Έχεις και κόρη όμορφη , βάλ΄τηνε στο ζεμπίλι*
και κρέμασέ τηνε ψηλά , να μη τη φάν΄ οι ψύλλοι.
-Πολλά ΄παμε , πολλά ΄παμε , μα δε μας εκεράσατε,
κι αν ακόμα θε να πούμε, βάλτε μας κρασί να πιούμε.
-Εφάγαμε τον πετεινό , να φάμε και την κότα
και δώστε μας το φλουράκι* μας, να πάμε σ΄άλλη πόρτα!
Μακεδονικά κάλαντα
Ήρθε πάλι νέο έτος εις την πρώτη του μηνός
ήρθα να σας χαιρετίσω, δούλος σας ο ταπεινός.
Ο Βασίλειος ο Μέγας ιεράρχης θαυμαστός
εις την οικογένειά σας νά 'ναι πάντα βοηθός.
Τα παιδιά εις το σχολείο να πηγαίνουνε συχνά
να μαθαίνουνε το βίο, της παρίδας τα ιερά.
Και για τους ξενιτεμένους έχω να σας πω πολλά,
σας αφήνω "καληνύχτα" και του χρόνου με υγειά

...παλιόθεν

Αρχιμηνιά κι' αρχιχρονιά κι' αρχή του Γεναρίου
αύριο ξημερώνεται τ' Αγίου Βασιλείου
να τον καλησπερίσομεν αυτό το νιόν αφέντη
πέντε φορές αφέντεψε και πάλι αφέντης είναι
πέντε κρατούν το μαύρο του εννιά το χαλινάρι.
και δέκα τον παρακρατούν αφέντοι καβαλάροι
καβαλικεύει χαίρεται πεζεύνει καμαρώνει
κι' όπου πατήσει ο μαύρος του πηγάδια θεμελιώνει
πηγάδια πετροπήγαδα κι' αυλές μαρμαρωμένες
μέσα σε κείνες τις αυλές τις μαρμαροστρωμένες
σύρμα και σύρμα το λουρί και σύρμα το λογάδι
κι' είς τον άφρον του λογαδιού κοιμάται ο νιός αφέντης
αν τον ξυπνήσω με νερό φοβούμαι μην κρυώσει
κι' αν τον ξυπνήσω με κρασί φοβούμαι μην μεθύσει
φέρετε μήλα δώδεκα, κυδώνια δέκα πέντε
κι' ένα κλαδί βασιλικό ίσως και τον ξυπνήσω.
Είπαμε δα τ' αφέντη μας να πούμε τσή κεράς μας
κερά ψιλή κερά λιγνή κερά καμαροφρύδα
κερά μ' όντέ θα στολιστείς να βάλεις τα καλά οου
τα μάρμαρα ραίζουνε από την ομορφιά σου
κερά μ' οντέ θα στολιστείς να πας στην εκκλλησία
βάζεις τση βάγιες απο μπρός τση βάγιες από πίσω
και του κοράκου το φτερό να μην σου δώσει ήλιος.
κερά την θυγατέρα σου γραμματικός τη θέλει
μ' αν είναι και γραμματικός πολλά προυκιά γυρεύει
γυρεύει μύλους δώδεκα και με τσή μυλωνάδες
γυρεύει αμπέλι ατρύγητα και με τσή τρυγητάδες
γυρεύει ελιές αμάζοχτες και με τσή μαζοχτάδες
γυρεύει και τον ουρανό τ' αστρη και το φεγγάρι
γυρεύει και τη θάλασσα μ' όλα της τα καράβια
γυρεύει και τον κυρ βοριά για να τα τιμονάρει.
Είπαμε δα και τσή κεράς να πούμε και τσή βάγιας
'Αψε βαγίτσα το κερί άψε και το λιχνάρι
να μπαινοβγείς στην κάμαρα να δεις τί θα μας βγάλεις
Γι' απάκια για λουκάνικα γι' αυγά καθαρισμένα
γι' άπο την μαύρην όρνιθα κανένα αυγουλάκι
κι' αν τά κανε κι' ή γαλανή να γίνουν ζευγαράκι
γι' από τον γέρο πίθαρο καμιά σταλιά λαδάκι
γι' από τον γέρο βάρελο καμιά σταλιά κρασάκι
γι' από το σακουλάκι σας κανένα δεκαράκι
Αν είναι με το θέλημα χρυσή μου περιστέρα
ανοίξετε την πόρτα σας να πούμε καλησπέρα

Έπα πού καλαντήσαμε καλά μας επληρώσαν
καλά να είν' τα έτη τους και τα ποδόματά τους
κι' αν έχουν θηλυκό παιδί καλή μοίρα να λάβει
του Βασιλέα τον υιόν άνδρα να τόνε πάρει
Πάλι κι' αν είν' αρσενικό στη σέλα καβαλάρης
να σιέται να λυγίζεται να πέφτει το λογάδι ,
να το μαζεύουν άρχοντες να κάνουν δακτυλίδια
και τα μικρά αρχοντόπουλα μικρά παραμισίδια.
Καλή νύκτα σας και χρόνια πολλά

Τίνα, Άσπα, Γιάννη, Μήτσο μ', Φραντζέσκα, Μαρία
υείας, ευτυχίας και εις έτη πολλά!

Να τα πούμε;

2007-12-23T11:10:00.000-08:00

Καλήν ημέραν άρχοντες
αν είναι ορισμός σας
Χριστού τη Θεία γέννηση
να πω στ' αρχοντικό σας .

Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βηθλεεμ τη πόλει
οι ουρανοί αγάλλονται
χαίρε.. χαιρεται η φύσης όλη .

Εν τω σπηλαίω τίκτεται
εν φάτνη των αλόγων
ο βασιλεύς των ουρανών
και ποιητής των όλων .

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι
το "Δόξα εν υψίστης"
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστης.

Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μάγοι με τα δώρα
άστρο λαμπρό τους οδηγει
χωρίς να λείψει ώρα .

Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ
με πόθο ερωτούσι
πού εγεννήθη ο Χριστός
να πάν να τον ευρώσι .

Δια Χριστόν ως ήκουσε
ο βασιλεύς Ηρώδης
αμέσως εταράχτηκε
κι έγινε θηριώδης .

Διατί πολλά φοβήθηκε
δια τη βασιλεία
μην του τη πάρει ο Χριστός
και χάσει την αξία.

Κράζει τους μάγους και ρωτά
που ο Χριστός γεννάται
Εν Βηθλεέμ ηξέρομε
ο συγγραφεύς διηγάται

Τον είπε να υπάγουσι
και όπου τον εβρούσιν
Αφού τον προσκυνήσουσιν
να παν να του το πούσιν

Όπως υπάγει και αυτός
για να τον προσκυνήσει
Με δόλο ως μισόθεος
για να τον αφανήσει

Βγαίνουν οι Μάγοι τρέχοντας
και τον αστέρα βλέπουν
Φως θεϊκό κατέβαινε
και με χαρά προστρέχουν

Φτάνοντας εις το σπήλαιο
βρίσκουν την Θεοτόκο
Και βάστα στας αγκάλας
της τον Άγιον της Τόκο.

Γονατιστοί τον προσκυνούν
και δώρα του χαρίζουν
Σμύρνα χρυσό και λίβανο
θεό τον εφημίζουν

Σμύρνα είναι νέος άνθρωπος
χρυσός ως Βασιλέας
Και λείβανο νέος θεός
σ` όλη την ατμοσφαίρα

Αφού τον προσκυνήσασιν
ευθύς πάλι μισεύουν
Και τον Ηρώδη μελετούν
να πάνε για να εύρουν

Άγγελος εκ των ουρανών
βγαίνει τους εμποδίζει
Από άλλην οδό να πορευτούν
αυτός τους διορίζει

Και πάλι άλλος Άγγελος
τον Ιωσήφ προστάζει
Εις Αίγυπτο να πορευτεί
και εκεί να ησυχάζει

Να πάρει και την Μαριάμ
μαζί με τον υιό της
Γιατί ο Ηρώδης εζητεί
τον τόκο τον δικό της

Μη βλέποντας ο Βασιλεύς
τους μάγους να γυρίζουν
Στην Βηθλεέμ επρόσταξε
παιδί να μην αφήσουν

Χιλιάδες δεκατέσσερις
σφάζουν σε μια ημέρα
θρήνο καυθμό και οδυρμό
είχε κάθε μητέρα

και επληρώθην το ρηθέν
προφήτου Ισαϊου
ως και των άλλων προφητών
και του Ιερεμίου

Και εις ετη πολλά !

εξαιρετική έκθεση βυζαντινής αγιογραφίας

2007-12-17T01:43:00.000-08:00

Από τις ωραιότερες εκθέσεις που έχω δει. Υπέροχες εικόνες και μια εξαιρετική συλλογή από σφραγίδες αρτοκλασίας που ξεκινούν απο τον ένατο αιώνα.

Ξεχωρίζει δεξιά η μικρογραφία των μετεώρων του κου καβαλλάρη.

Παρακάτω η πρόσκληση του Πανελλήνιου συλλόγου αγιογραφών και ελάχιστες φωτό από τα πολλά έργα που ξεχώρισα.

'Εκθεση βυζαντινής αγιογραφίας
17/12/2007 - 31/12/2007

Έκθεση βυζαντινής αγιογραφίας με έργα των μελών του, διοργανώνει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αγιογράφων.

Εγκαίνια: Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου, ώρα 19.00

Παράλληλα, θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά 150 ξυλόγλυπτες σφραγίδες από τις ιδιωτικές συλλογές των Θεοχάρη Προβατάκη και Φρίξου Πιτσόπουλου.

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί και ημερίδα με θέμα "Παράδοση και δημιουργία στη σημερινή εικονογραφική παραγωγή-τέχνη" την Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου στις 11.00. Εισηγητής θα είναι ο Νεκτάριος Μαμάης, Θεολόγος καθηγητής στο Λεόντειο Λύκειο Ν. Σμύρνης και αγιογράφος με master στην εικονογραφία (θεωρία και πράξη). Θα ακολουθήσει ομιλία του Δρος. Θεοχάρη Προβατάκη, Διευθυντή Συντονισμού του Υπουργείου Πολιτισμού και συγγραφέα με θέμα "Ξυλόγλυπτες σφραγίδες ευχαριστιακών και ευλογιακών άρτων στην Ορθόδοξη ανατολή".

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: καθημερινά 12.00 - 22.00
Στις 24 και 31 Δεκεμβρίου από 12.00-18.00
Στις 25 και 26 του μηνός θα παραμείνει κλειστή

Τόπος: "Τεχνόπολις", Κτίριο Δ10 - Αίθουσα "Κωστής Παλαμάς"
Διεύθυνση: Πειραιώς 100, Γκάζι
Επικοινωνία:
210 3461589

"Βρες την ειρήνη μέσα σου και χιλιάδες κόσμος θα σωθεί"

2007-12-14T12:26:00.000-08:00

Τα Χριστούγεννα προ των πυλών. Η μεγαλύτερη γιορτή της αγάπης και της ελπίδας. Άνθρωποι, σπίτια, καταστήματα, πλατείες, πόλεις ολάκερες στολίζονται, καλλωπίζονται, ζουν την καθημερινότητα τους σε ρυθμούς γιορτινούς. Εκατομμύρια φωτάκια σκεπάζουν με την λάμψη τους ομορφιές και ασκήμιες.
Δέντρα, μπαλκόνια, πεζοδρόμια, σκουπίδια. Τα όμορφα γίνονται ομορφότερα, τα άσχημα εξαφανίζονται. Την νύχτα δε, δίνουν την πλήρη κάλυψη. Αρκούν τα φώτα, ο ήχος δεκάδων μελωδιών να ακούγονται ταυτόχρονα και που και που η μυρωδιά από αναμμένο τζάκι για να σου δωθεί η εντύπωση πως ξαφνικά και ως δια μαγείας όλα μας τα προβλήματα έπαψαν να υπάρχουν. Τουλάχιστον για όσον κρατούν οι γιορτές. Αρκούν λίγες μέρες, γνώριμες μυρωδιές και ήχοι για να σε ξανακάνουν παιδί κρυμμένο κάτω από την πολυθρόνα να περιμένεις υπομονετικά να δεις επιτέλους τον Αη Βασίλη . Και αυτός να μην φαίνεται, και συ να περιμένεις κοιτώντας το στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κάθε στολίδι, κάθε φωτάκι, κάθε κλαρί και φύλλο. Όταν ξυπνάς πια, έχει ήδη αφήσει τα δώρα του ο Άγιος και ενώ λυπάσαι που τον έχασες, το πρόσωπο σου αστράφτει μεμιάς βλέποντας τα δώρα του.

Τα Χριστούγεννα άλλοι στολίζουν τον νεογέννητο Χριστό, άλλοι την μοναξιά τους, άλλοι την εγωπάθεια τους. Άλλοι αναζητούν πάντα ένα τρόπο να δώσουν αγάπη, άλλοι βρίσκουν πάντα μια δικαιολογία στην αδιαφορία τους. Αυτό που δεν βλέπουμε ή δεν θέλουμε να δούμε δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν υπάρχει. Η ασχήμια, ο φόβος, η απομόνωση είναι πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα έπρεπε να μας βγάλει από τον μικρόκοσμο μας. Αντ΄αυτού βλέπουμε μόνο λαμπερά στολίδια και γεμάτα πορτοφόλια να ανοιγοκλείνουν στο «πνεύμα» των ημερών. Το δώρο είναι απόδειξη αγάπης, ναι. Το αληθινό δώρο όμως είναι η αγάπη και η συμπόνια και η έμπρακτη βοήθεια σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη.
Άστεγοι, άρρωστοι, αποφυλακισμένοι, ολομόναχα παιδιά, άνθρωποι κακοποιημένοι σωματικά και ψυχικά, κοινωνικά απομονωμένοι, είναι γύρω σου, είναι δίπλα σου , σε βλέπουν χωρίς να σε κοιτούν, σου ζητούν χωρίς να σου μιλούν μια αγκαλιά κι έναν καλό λόγο. Μια απλή, ζεστή, ανθρώπινη αγκαλιά , ένα χέρι τρυφερό και να τους πεις «μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για σένα, όλα θα πάνε καλά».

Το ότι γεννιόμαστε μέσα σε μια χριστιανική οικογένεια και βαπτιζόμαστε μωρά ακόμα δεν μας εξασφαλίζει μόνιμα ότι θα είμαστε πάντοτε μέσα στο φως και στην χάρη Του. Αυτό θα εξαρτηθεί από τον αγώνα που θα κάνουμε συνειδητά ως ενήλικες. Φανταστείτε εαυτούς ως αθλητές εβρισκόμενοι ένα βήμα μπροστά από τους άλλους συναγωνιζόμενους στην εκκίνηση. Το αν θα φτάσετε στο τέρμα είναι δική σας αποκλειστικά ευθύνη.

Όπως όταν περνάμε έξω από εκκλησία και κάνουμε τον σταυρό μας, τούτο να κάνουμε κι όταν περνάμε έξω από νοσοκομείο, γηροκομείο αλλά κι από φυλακή. Άρρωστοι, φυλακισμένοι και οι οικογένειες τους υποφέρουν και αυτοί, περισσότερο κι από μας τους υγιείς. Όταν ανάβουμε κεράκι υπέρ υγείας και αναπαύσεως, ας ανάψουμε ένα και για όσους υποφέρουν σωματικά και πνευματικά και για όσους έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη. Μην σκέφτεσαι στενόμυαλα, μην μένεις άπραγος πιστεύοντας ότι θα σε εξαπατήσουν, ότι η βοήθεια σου θα πάει χαμένη, μην χάνεις την πίστη σου. Κράτα την καρδιά σου ανοιχτή και προχώρα. Ψάξε, μάθε. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και συλλογικοί φορείς που βοηθούν πραγματικά και ανιδιοτελώς και τρομαχτικά πολλοί περισσότεροι που χρήζουν άμεσης βοηθείας.

Πήγες ποτέ σε νοσοκομείο γηροκομείου;
Δεν υπάρχει άλλο μέρος που να σφίζει από τόση μοναξιά. Μοναξιά που πονάει αφόρητα αμφότερους και η ανημπόρια που σε καταβάλλει και σε απελπίζει, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παραπάνω από το να σηκώσεις το μαξιλάρι της γιαγιούλας ή απλά να μένεις εκεί να την ακούς να σου λέει "πονάω" σφίγγοντας σου το χέρι με απίστευτη δύναμη. Απλά δεν μπορείς να βγεις από το δωμάτιο και όταν κάποτε τα καταφέρεις αισθάνεσαι ότι έμεινες άπραγος. Κι όμως, έδωσες πολύ περισσότερα από όσα νομίζεις. Έδωσες την παρουσία σου και την προσοχή σου. Αυτό που μπορούσες.

Αναρωτήθηκες ποτέ πως περνούν οι οικογένειες των φυλακισμένων;
Δεν είναι όλοι αλήτες, ούτε εγκληματίες και οι περισσότεροι αφήνουν έξω παιδιά λιγότερο τυχερά από τα δικά μας. Πάνε σχολείο; Έχουν να φάνε; Ποιος τα φροντίζει;

Μπήκες ποτέ σε νοσοκομείο χωρίς να έχεις δικό σου άρρωστο;
Κάνε το όταν σε κυριεύει η δική σου απελπισία ή ακόμη και η.....καταναλωτική μανία (!)

Σου ήρθε να βρίσεις εκείνο τον Πακιστανό στο φανάρι γιατί ντε και καλά ήθελε να σου πλύνει με το βρωμόπανο του το πεντακάθαρο σου τζάμι; Σκέψου πρώτα πως αυτός ο ενοχλητικός τύπος ξεπουλήθηκε και θαλασσοπνίγηκε για να γλιτώσει από την πείνα και το πιθανότερο με το βρωμόπανο του να τρέφει ολάκερο το χωριό στην πατρίδα του.

Δες γύρω σου, μην κλείνεις τα μάτια.

Κι αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε οικονομικά υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι. Η προσευχή, η στήριξη ατομικά, η προσωπική παρουσία, η κοινωνική αποδοχή, δίνοντας δουλειά σε αποφυλακισμένους, στηρίζοντας τις οικογένειες τους αλλά και μέσα από συλλογικούς φορείς για να διαχειρισθούν εκείνοι το προϊόν της αγάπης μας. Απλά μην αποστρέψουμε το βλέμμα μας από αυτούς. Το δόσιμο δεν μετριέται με το χρήμα.......

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα

Ένα απλό γεύμα

2007-12-11T12:46:00.000-08:00

Λένε πως την ευτυχία την βρίσκει κανείς στα απλά πράγματα. Σε μια ματιά, μια λέξη, μια γεύση.
Να, σε ένα απλό, απλούστατο φαγάκι. Τίποτα το σπέσιαλ, το μοναδικό αλλά σίγουρα αναπάντεχα ευχάριστο όταν ένας 7χρονος ορκισμένος μερεντο-ποπκορν-γαριδο-μακαρονάς, που το ψάρι μια του μυρίζει και μια του βρωμάει, βρίσκει ξαφνικά το φαγκρί πεντανόστιμο!

Και σιγά τα ωά.... ένα απλό ψαράκι ήταν, ίσαμε 1 κιλό. Καθαρίστηκε, αλατίστηκε, πιπερώθηκε, ριγανώθηκε μέσα κι έξω. Στρογγυλοξάπλωσε σε τέσσερις κόλλες χαρτί μαζί με δυο χούφτες χοντροκομμένη μαραθόριζα, μέσα κι έξω κι αυτή. Λαδώθηκε κατά πως του έπρεπε και τυλίχθηκε καλώς.
Χουζούρεψε για μια ωρίτσα στους 180 κι όταν άναψε και κόρωσε, ξεσκεπάστηκε να πάρει ανάσα για κανά τεταρτάκι. Ξεντύθηκε και παρφουμαρίστηκε με ξινούτσικο λεμονάκι.
Βρήκε την καλύτερη παρέα δίπλα στο δροσερό αλατισμένο αγγουράκι και την καλύτερη θέση στο μενού του 7χρονου.

Στο Γκαζι ολα εχουν πια αλλαξει

2007-12-10T11:19:00.000-08:00

Είναι η ιστορία τεσσάρων ανθρώπων που ονομαζόντουσαν Καθένας, Κάποιος, Οποιοσδήποτε και Κανένας.
Υπήρχε μια σημαντική σουλειά που έπρεπε να γίνει και ζήτησαν από τον Καθένα να την κάνει. Καθένας ήταν σίγουρος ότι Κάποιος θα την έκανε. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την είχε κάνει, αλλά Κανένας δεν την έκανε.
Κάποιος θύμωσε γι'αυτό το πράγμα επειδή ήταν δουλειά του Καθενός. Καθένας νόμισε ότι ο Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να την κάνει αλλά Κανένας δεν συνειδητοποίησε ότι δεν θα την έκανε Καθένας. Τελικά Καθένας έριχνε το φταίξιμο σε Κάποιον, την στιγμή που Κανένας δεν έκανε αυτό που θα μπορούσε να είχε κάνει Οποιοσδήποτε!

"Ποτέ να μην αμφιβάλλεις για το ότι μια μικρή ομήγυρη αποφασισμένων ανθρώπων μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Πράγματι, είναι οι μόνοι που μπορούν" Μάργκαρετ Μήντ

..και τα καταφέρνετε κάθε χρόνο, κάθε μέρα, κάθε στιγμή

Μια φορα και ενα.... μπαζαρ! Vol 2

2007-10-31T12:06:00.000-07:00

Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη,
κι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες για να τις ξεπεράσω.

Του ζήτησα σοφία,
κι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.

Του ζήτησα οικονομική άνεση,
κι Αυτός μου έδωσε νου και ικανότητα να δουλεύω.

Του ζήτησα θάρρος,
κι Αυτός μου έδωσε κινδύνους να ξεπερνώ.

Του ζήτησα αγάπη,
κι Αυτός μου έδωσε προβληματικά άτομα να βοηθώ.

Του ζήτησα χαρές,
κι αυτός μου έδωσε ευκαιρίες να εκμεταλλευτώ.

Απ'ότι ζήτησα δεν πήρα τίποτε, τίποτε από αυτά που ήθελα.

Πήρα όμως τα πάντα, αυτά που πραγματικά χρειαζόμουν.

Η προσευχή μου εισακούστηκε.

love signal 2 - no limits

2007-07-07T01:59:00.000-07:00

Σ'ένα χωριό της Κρήτης τα μαύρα χρόνια της κατοχής, κατοικούσαν ως επί το πλείστον γεροντάκια. Μαθεύτηκε πως θα γίνει μπλόκο και φυσικά έτρεξαν συγγενείς να βοηθήσουν τους παπούδες και τις γιαγιάδες να φύγουν.

- Πάμε, γρήγορα, έρχονται οι Γερμανοί!
- Που να πάω παιδάκι μου γριά γυναίκα; αποκρίθηκε η γιαγιούλα. Τι να με κάνουν εμένα;
- Τι να σε κάνουν; Σκοτώνουν, βασανίζουν, βιάζουν τις γυναίκες....
- Την γριά θα λιμπιστούν ωρέ κουζουλέ; απαντά άλλος γέροντας. Δεν έχουν μάτια να δούν;
- Κι άμα την δουν με τα μάτια τα δικά μου; αποκρίνεται ο σύζυγος της γιαγιούλας

love signal

2007-06-15T08:10:00.000-07:00

- πάω στο μαγαζάκι. Θέλεις κάτι;

- να γυρίσεις (!)

να με θυμάσαι καπετάνιε....

2007-05-31T05:33:00.000-07:00

η ζωή μας κύκλους κάνει

σαν μια υδρόγειο μικρή
από Μέξικο, Ντουμπάι
κι από Λάγος, Ταϊτί

μια κουκίδα σ’εναν χάρτη
διάλεξες νά’ν’το λιμάνι

τώρα νόστος τα ταξίδια
και οι θύμισες πολλές
στο σεντούκι της καρδιάς σου
χώρεσε μας αν το θες...

να μας θυμάσαι κάπτεν....

φωνή βοώντος εν τη ερήμω;

2007-05-28T02:44:00.000-07:00

φωνή βοώντος για την σκόνη στη ζωή, που κρύβει, σκεπάζει, φθείρει και παραχαράσσει.

Αντίο Αμαλία....

Για μιας γυναίκας τ'αδικο, μπάρκαρα σε γκαζάδικο....

2007-02-09T07:56:00.000-08:00

....... από τον κόσμο χάθηκα και μ'έπνιξε η θάλασσα.

Αν ήμουν ερημίτης η κοσμική απουσία μου θα ήταν φυσική. Αν ήμουν κατσαρίδα, θα ήταν αφύσικη. Αλλά δεν είμαι. Αλήθεια!
Είμαι απλά μια new age «Μαίρη Παναγιωταρά», που ναι μεν μαγειρεύει μόνο τα Σαββατοκύριακα, αλλά όλες τις υπόλοιπες στιγμές «πνίγεται». Καμμιά φορά και σε μια κουταλιά νερό. Εργάζεται (δόξα τω Θεώ) πολλέεεεες ώρες, και γενικά έχει τιγκάρει ο σκληρός της, το back up της, δισκέτες, ζιπάκια και usb σε σημείο που ξεχνά τα αυτονόητα, κάνει reset και εγκατάσταση ξανά μανά. Αλτσχάιμερ δεν παίζει. Τσεκαρισμένο.
Πέρσι «κατέβασα ρολά» λόγω δυσάρεστων καταστάσεων. Όμως Θεού θέλοντος γύρισα σελίδα, πληρώνοντας βέβαια αδρά για αυτό με καμμιά 30αριά κάτασπρες πλέον τρίχες της κεφαλής μου. Φέτος χάθηκα πάλι από τους φίλους μου λόγω ευτυχέστερων αιτιών. Ανακαινίζω και μετακομίζω, επιτέλους στο δικό μου σπίτι, υδραυλικού, πλακά, ηλεκτρολόγου και λοιπών μαστόρων θέλοντος. Βοήθεια μας!

Σε όλους τους νέους στην ζωή μου φίλους, που δεν με γνωρίζετε ίσως τόσο καλά ώστε να μη με παρεξηγήσετε για την....αλαλία μου, να ξέρετε ότι μπορεί το τηλέφωνο σας να μην χτυπά τόσο συχνά όσο θα ήθελα, οι ματιές μας να διασταυρώνονται λιγότερο πια, αλλά δεν υπάρχει μέρα που να μην σας σκέφτομαι και πεθυμώ.

Και για να σας δωροδοκίσω, γλυκιές, ζαχαρωτές καρδιές σας στέλνω, με την υπόσχεση, πως όταν με το καλό θα ανοίξει η πόρτα του δικού μου πια σπιτιού, θα το «κάψουμε» βρε!

υ.σ. ο τίτλος σχετικός με την εξαφάνιση, άσχετος με το πρόσωπο.

Έχω σακούλα, πάμε για χόρτα;

2007-01-24T03:01:00.000-08:00

Πίτα! Κεφάλαιο τεράστιο και ανεξάντλητο. Δεν θα το αναλύσουμε τώρα, ας το γευτούμε καλύτερα.

Κάθε τόπος και η πίτα του, κάθε σπίτι και η χλαού του. Όπου χλαού ο πλάστης και άμα δεν ξέρεις να τρώς, σίγουρα ξέρεις να τις τρως!

Πρώτα πρώτα διαλέγουμε καλό τυροπιτά, διότι σαν την σπιτική πιτούλα, καμμιά, αλλά εγώ καλή μου σε γραφείο εργάζομαι, δεν είμαι φούρναρης να σηκώνομαι αξημέρωτα για να ζυμώσω! Εκτός πια κι αν το γυρίσω σε τυροπιτού που λέγαμε και μάλιστα γκουρμέ!
Για τα οκνηρά καθημερινά μας πρωινά λοιπόν, χτυπάμε τυρόπιτα-σπανακόπιτα-μπουγάτσα κλπ από τον αγαπημένο μας τεχνίτη ή έστω το αγαπημένο μας cult τυροπιτάδικο. Για τις άλλες στιγμές όμως, αυτές που ξυπνάς όταν όλη η φύσις ησυχάζει αλλά εσύ αντί να αλλάζεις πλευρό στο ζεστό σου παπλωματάκι πετάγεσαι με σάλτο ολυμπιονίκη από το κρεβάτι, ανεξήγητα εκστατικός και χαμογελαστός και ζητάς πέτρες για να στίψεις....ε, άσε, τις στίβεις αύριο. Ντύσου καλύτερα, πάρε σακούλα και μαχαίρι και ξαμολήσου στα λιβάδια και τις ραχούλες να μαζέψεις χόρτα άγρια για την δικιά σου πίτα. Άντε, της μαμάς, ας είναι.
Μια οργάνωση όμως την χρειάζεσαι. Διότι πες ότι δίψασες, πείνασες, χάθηκες. Τι θα κάνεις τις ερημιές;

Μη ξεχάσω :

1. σακούλα – μαχαίρι (για το μάζεμα)
2. μπουκάλι νερό (για την δίψα)
3. ελαφρύ κολατσιό (για την πείνα)
4. μπουφανάκι (για την ψύχρα)
5. κινητό (για ασφάλεια)
6. καλή παρέα (για όλα τα παραπάνω)

Άμα τώρα είσαι γνώστης του αθλήματος πρόβλημα ουδέν. Άμα και όχι, λύση υπάρχει και για τους γιάπηδες και δες παρακάτω. Άμα πάλι πιστεύεις ότι τα παντός είδους χόρτα φυτρώνουν σε σακουλάκια στο σούπερ μάρκετ, αλλά ντε και καλά θες να διοχετεύσεις την ενέργεια σου, πάρ΄το αλλιώς και τρέχα να ξεβρομίσεις το αυτοκίνητο σου καλύτερα. Όταν τελειώσεις πλύνε και το δικό μου.
Καλύτερα βέβαια να πας παρέα με κάποιον που ξέρει γιατί καλές και οι τσουκνίδες, κάνουν ωραία πίτα και θρεπτικότατα κιντέατα, αλλά τα άλλα, τα μυτερά, γαϊδουράγκαθα είναι, θρεπτικά μόνο για τα ζα! Αν όμως η παρέα είναι της ίδιας συνομοταξίας ή απλά δεν θες να γίνεις ο μπελάς του λεπτού «αυτό τρώγεται»; «Αυτό;», «Αυτό;», τύπωσε το «εγχειρίδιο προς χορτομαζώχτρες» και πάρ’το μαζί σου για τυφλοσούρτη.

Lesson A – τούτη η γη που την πατούμε....

Τα άγρια χόρτα πρωτοεμφανίζονται γύρω στον Οκτώβρη με Νοέμβρη, σε γη που έχει χρόνια να καλλιεργηθεί. Τούτα είναι οι άγριες ρόκες. Γεμάτη γεύση, πιπεράτη, ασύγκριτη με τις του S/M. Κάποτε τις έτρωγαν τα γαϊδούρια και τα κατσίκια μόνο, τώρα είναι γκουρμέ και τις χρυσοπληρώνεις στο Χ μουράτο ρεστωράν.
Κι όμως είναι τόσο εύκολο να μαζέψεις τσάντες ολόκληρες σε μικρή απόσταση από το σπίτι σου, όπου κι αν είναι αυτό. Παραδοσιακά τρώγονται σκέτες με αλάτι.

Αρχές Γενάρη και εφόσον έχει βρέξει καλά, σκάνε μύτη οι ζοχοί, τα λάπατα, οι καυκαλήθρες, τα μυρώνια για πίτα, αλλά και οι λαψάνες, τα περδικοπατήματα, τα αλιβάρβαρα, τα αγριομάρουλα για βραστή σαλάτα αλλά και κοκκινιστό φαγάκι. Επίσης οι τρυφερές κορφές της τσουκνίδας προτιμώνται. Μη ξυνίζεις, μάζεψε μερικές, είναι ίσως το θρεπτικότερο χόρτο από όλα τα παραπάνω που ανέφερα.

Τελευταία στη σειρά τα ραδίκια παντός είδους, Μικρά, μεγάλα, πλατύφυλλα, χνουδάτα...γεμίζει ο τόπος και η κατσαρόλα μας.

Μεθοδολογία :

Πιο πρακτικό είναι να καθαρίσεις τα χόρτα την ώρα που τα συλλέγεις, παρά να τα χώσεις στη σακούλα με χώματα και ότι άλλο και να πρέπει μετά να τα καθαρίσεις ένα ένα στο σπίτι. Και ώρα πολύ θα κάνεις και το σπίτι χωράφι από τα χώματα θα γένει.
Για να κόψεις χόρτα φροντίζεις να μπήξεις καλά το μαχαίρι στη γη, και να κόψεις ψηλά από την ρίζα χωρίς να διαλυθούν ούτε τα φυλλαράκια του αλλά να μείνει και η ρίζα μέσα στη γη για να φυτρώσει και πάλι.

Lesson B - στο ταψί, στο ταψί....

Υλικά για το φύλλο

1 κιλό αλεύρι
2 ποτήρια νερό
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 μικρό φλυτζανάκι του καφέ ξύδι
1 φλυτζανάκι του καφέ ελαιόλαδο

Υλικά για την γέμιση

- 1 κιλό τρυφερά άγρια χόρτα
- 1 μάτσο κρεμμυδάκια πράσινα (3-4 χοντρές ρίζες δηλαδή)
- μισό ματσάκι άνιθο (σαν μεζούρα παίρνουμε το μάτσο του S/M)
- ½ κιλό φέτα ή μισή φέτα-μισό ανθότυρο ή ότι άλλο άσπρο τυράκι μας αρέσει κατά προτίμιση κατσικίσιο
- 1 αυγό
- 1 κεσεδάκι γιαούρτι
- αλάτι – πιπέρι

Επί το έργον...

Πρώτα ετοιμάζεις το φύλλο.
Σε βαθειά λεκάνη βάζεις τα ¾ του αλευριού, κάνεις μια λακούβα και στη μέση ρίχνεις το νερό, το αλάτι και το ξύδι.
Ζυμώνεις να ενωθούν τα υλικά, αφαιρείς τα ζυμάρια από τα χέρια σου και ρίχνεις το λάδι αφού πρώτα λαδώσεις και τα χέρια σου. Με αυτόν τον τρόπο ζυμώνεις πολύ καλύτερα χωρίς να κολλά το ζυμάρι. Ζυμώνεις μέχρι να γίνει μια ζύμη εύπλαστη και αφράτη. Αν βγαίνει σφικτή ρίχνεις ελάχιστο κάθε φορά νερό. Αν κολλά στα χέρια προσθέτεις λίγο αλεύρι.

Χωρίζεις το ζυμάρι σε δύο μακριά μπαστούνια και το κάθε μπαστούνι το κόβεις με ένα μαχαίρι σε 12 ίσια κομμάτια.
Παίρνεις ένα ένα κομμάτι και το ανοίγεις με την βοήθεια αλευριού και την χλαού (πλάστη) σε μέγεθος πιάτου φρούτου (!). Το τοποθετείς σε λαδωμένο πιατάκι και βουτυρώνεις την επιφάνεια του. Συνεχίζεις με το επόμενο κομμάτι, το βάζεις πάνω από αυτό που έχεις στο πιατάκι και βουτυρώνεις την επιφάνεια του. Συνεχίζεις μέχρι να γίνει μια εξάδα. Συνολικά, φτιάχνεις 4 εξάδες. Κάθε εξάδα σκεπάζεται με πλαστική μεμβράνη και τοποθετείται στο ψυγείο να κρυώσει καλά.

Δε ξεχνώ...
Λαδώνεις την επιφάνεια του πιάτου για να μην κολλήσει το φύλλο αλλά, βουτυρώνεις την επιφάνεια κάθε φύλλου για να κολλήσουν μεταξύ τους. Μόνο την επιφάνεια του τελευταίου φύλλου κάθε 6άδας την λαδώνεις.

Άμε στη γέμιση τώρα....

Καθαρίζεις, πλένεις σχολαστικά (ιδανικά στην μια γούρνα του νεροχύτη, αφού την ταπώσεις πλένεις τα χόρτα τρία χέρια. Στο τελευταίο χέρι ρίχνεις και λίγο ξύδι για παν ενδεχόμενο. Να ξέρεις, το ξύδι σκοτώνει τα πάντα. Είναι κατά κάποιο τρόπο η χλωρίνη της τροφής μας) Ξεχωριστά πλένεις τα άγρια χόρτα από τα άλλα χορταρικά μας.
Στραγγίζεις και –είναι σημαντικό – ψιλοκόβεις. Αλλιώς σε κάθε δαγκωνιά θα τραβιέται το χόρτο σαν κλωστή.

Βάζεις όλα τις ψιλοκομμένες πρασινάδες σε μεγάλο βαθύ ταψί ή λεκάνη, ρίχνεις μπόλικο αλάτι και τα τρίβεις με τα χέρια σου καλά καλά. Τα αφήνεις λίγο να σταθούν και θα δεις έκπληκτος πόσο νερό θα βγάλουν.

Στραγγίζεις και στίβεις καλά από το νερό, και προσθέτεις και τα υπόλοιπα υλικά της γέμισης.

Επιστρέφεις στο ζυμάρι....

Λαδώνεις την επιφάνεια του τραπεζιού / πάγκου και ανοίγεις την πρώτη εξάδα λίγο μεγαλύτερο από το λαδωμένο μου ταψί . Το τοποθετείς σε αυτό και αφήνεις τις άκρες να εξέχουν. Συνεχίζεις με το δεύτερο και το βάζεις πάνω στο άλλο. Ρίχνεις και στρώνεις την γέμιση.
Ανοίγεις την τρίτη εξάδα τόσο μεγάλη όσο και το ταψί (όχι μεγαλύτερο) και τη τοποθετείς πάνω στη γέμιση. Το ίδιο και με την τέταρτη εξάδα. Γυρνάς το ζυμάρι που εξέχει προς τα πάνω και τυλίγω γύρω γύρω σε κοθόρι. Άντε σε στριφτάρι.

Χαρακώνεις καλά σε κομμάτια σερβιρίσματος, ραντίζεις με νεράκι και ψήνεις στους 180, σε προθερμασμένο φούρνο, στην θέση λίγο πιο κάτω από την μέση, πάνω κάτω για καμμιά ώρα. Μόλις ροδίσει καλά είναι έτοιμο.

Μήπως νά’στιβες κείνες τις πέτρες καλύτερα; (!)

Έλαβαν μέρος με την σειρά που εμφανίζονται, από πάνω αριστερά και με φόρα Ζ

1.Καυκαλήθρα αρωματική
2.Αλιβάρβαρο ή αλλέως καλακάρβουνο
3.Ζοχός βασιλικός
4.Λάπατα ξυνούτσικα για πίτα
5.Και οι κόκκινες ρίζες των λάπατων για ταυτοποίηση
6.Περδικοπατήματα
7.Ραδικιών φωλέα
8.Έταιρο ραδικάκι

Η φωτό της λαχταριστής πίτας είναι από το www.allatini.gr

Πάρε το άλλο μαχαίρι, κόβει καλύτερα...

2007-01-16T04:18:00.000-08:00

- Άντε ρε Ντίνα! Ακόμα;
- Τώρα, τώρα, έρχομαι...αμάν και συ!
- Βάλτε ρε παιδιά παπούτσια. Και μπουφάν. Άντε!
- Σακούλα πήρες;
- Πήρα. Πάρε το άλλο μαχαίρι, κόβει καλύτερα.
- Αμάν ρε παιδιά! Παπούτσια είπαμε, τι κάνετε τώρα;
- Ξέρετε τι λέω; Η μέρα σήμερα είναι χαρά Θεού! Δεν παίρνουμε και το φαί μας μαζί να στρώσουμε κάτω από κανά πεύκο; Κλείνουμε και κανά βλέφαρο άμα τύχει.
- Η φασολάδα τρώγεται ζεστή, άμα την πάρουμε τώρα μαζί μας θα παγώσει.
- E, όταν είναι ώρα, ας κατέβει μια στιγμή ο Γιώργος να φέρει την κατσαρόλα!!!
Για το ότι αποφασίζουν για τον Γιώργο χωρίς τον Γιώργο έχει βάλει και ο Γιώργος το χεράκι του. Άνθρωπος που ποτέ δεν λέει όχι, δεν δύναται να ξαναμαναρωτηθεί. Ηθελέσ’τα και παθέσ’τα!

Η ίδια σχεδόν πάντα στιχομυθία επί σειρά 37 και βάλε ετών μεταξύ τόσο στενών συγγενών που ανέκαθεν είχα την αίσθηση πως μεγάλωσα με τρείς μαμάδες, τρεις μπαμπάδες, δέκα αδέλφια και ατέλειωτους θείους, θείες και ξαδέλφια. Τό’χει το σόι; τό’χει η ρίζα μας; Μπααα...η ρίζα μας τό’χει!

Έτσι, εν τω μέσω φωνών, αλαλαγμών, στρωσιδιών, σερβίτσιων, φρούτων, μπουκαλιών νερού, και ότι άλλων ξεκινά η εξόρμηση στην ύπαιθρο για χόρτα! Χόρτα Γεναριάτικα για πίτα χωριάτικη με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι. Ζοχοί, λάπατα, καυκαλίθρες, τρυφερή διάφανη τσουκνίδα. Χόρτα για βραστή σαλάτα αλλά και κοκκινιστά στην κατσαρόλα. Λογιώ λογιώ ραδίκια, αγριομάρουλα, περδικοπατήματα, τρυφερές λαψάνες και αλιβάρβαρα.
Κυριακές και σχόλες για να είναι και οι άντρες μαζί. Άλλοι για το τιμόνι, άλλοι για την ψησταριά, άλλοι για την χαρά της εκδρομής.

Οι πρώτες εικόνες από μαυρόασπρες φωτό του’60 και από θολές παιδικές αναμνήσεις, παράταιρα κομμάτια ενός παζλ παιδικής ευτυχίας. Ο «Γιαπωνέζος» της οικογένειας, ερασιτέχνης φωτογράφος και μπαμπάς μου γρήγορα εξοπλίστηκε με το τελευταίο μοντέλο φωτογραφικής μηχανής και οι ατέλειωτες φωτό μας απέκτησαν χρώμα. Αρχικά το γιωταχί στις φωτό ήταν πράσινο βατραχί αγνώστου τύπου, μετά άλλαξε σε κόκκινο ford taurus, ήρθε και ένα seat λευκό, απέθαντο. Έσβησε για πάντα η μηχανή του στα τέλη του ’90. Ήρθε και μια «Μαρίνα», αγγλικό μοντέλο που ποτέ δεν μάθαμε την μάρκα της. Για μας ήταν η «Μαρίνα». Τέλος. Γιατί «Μαρίνα», μόνο ο Γιώργος ξέρει!
Μαλλιά φουσκωτά από τον αέρα, άλλα προσεκτικά σκεπασμένα με μεταξωτά μαντήλια, χοντρά ‘70ς παλτά (δεν την έχω συγχωρήσει την μάνα μου που χάρισε στα κρυφά το γρασιδί βιντάζ παλτό της. Τόσο αδύνατη ήταν τότε!), χοντροτάκουνα παπούτσια με τετράγωνη κοντή μύτη και τεράστια αγκράφα.
Ωραίες, νέες και περιποιημένες, μαζί και η ψηλή σαν κυπαρίσσι μαυροφορεμένη μας γιαγιά με την μαύρη μαντήλα μέσα στα λιβάδια, στις πλαγιές και στα ρεματάκια με μια σακούλα χόρτα στο ένα χέρι και ένα μαχαίρι στο άλλο.

Φωτό σε κάθε στιγμή ιστορικής σημασίας. Την στιγμή της ανεύρεσης ενός μέρους γεμάτου τεράστια και τρυφερά ραδίκια, την στιγμή που ο συγχωρεμένος μερακλής Βασίλης ψήνει μεζεκλίκια στην ψησταριά δίπλα στο βατραχί αμάξι για να κόβει τον αέρα. Την στιγμή που ο Γιώργος απολαμβάνει την ηρεμία της εξοχής στην αμερικάνικη κοντή σεζλόγκ, την στιγμή που ο ερασιτέχνης φωτογράφος απαθανατίζει κάθε παιχνίδι της πιτσιρικαρίας. Από το να ανακαλύπτουν λακούβες με λάσπες για να βουτήξουν τα παπούτσια τους μέχρι να χάνονται στα γύρω χωράφια και λοφάκια εξερευνώντας την τότε έρημη Βάρη. Και το γλυκό σούρουπο της επιστροφής έντονη εικόνα στα μάτια της μνήμης μας.

Οι δεκαετίες περνούν, κάποιοι φεύγουν αλλά είναι πάντα εδώ, κάποιοι άλλοι έρχονται. Τα τοπία αλλάζουν, οι μηχανές επίσης. Είναι πια μικρές και εύχρηστες, μπορείς να τηλεφωνήσεις κιόλας. Ο «φωτογράφος» κληροδοτώντας την ευθύνη και ευχαρίστηση της απαθανάτισης της ιστορικής οικογενειακής στιγμής στα μικρά και καθημερινά σε νεώτερο μέλος της οικογένειας, κράτησε για τον εαυτό του μια θέση σε κάθε φωτό. Είναι πάντα εκεί, σχεδόν φαίνεται.

Η εξοχή άλλαξε, τα παλτά γίνονται μπουφανάκια, τα χοντροτάκουνα μεταλλάσσονται σε αθλητικά μαλακά και άνετα για κάθε πορεία και εν δυνάμει αναρρίχηση. Τα χωράφια μπορεί να γίνουν και βουνά. Τα πρότερα νέα και ωραία πρόσωπα είναι πια γλυκά και γερασμένα, τα χέρια ζαρωμένα, κάποια από αυτά μοιραίως μαυροφορεμένα, φορούν γυαλιά για να ξεχωρίζουν τα χόρτα και τα πιτσιρίκια παίζουν τα ίδια ακριβώς παιχνίδια. Οι φωτό τους απεικονίζουν με την ίδια ακριβώς κλίση του σώματος, πιότερο χαμογελώντας αντί ξεκαρδιστικά γελώντας και την πάντα γεμάτη σακούλα με χόρτα στο ένα χέρι και το μαχαίρι στο άλλο.

Κυριακές και σχόλες πάντα αλλά μόνο με τον Γιώργο από την παλαιά αντροπαρέα, να κρατά το τιμόνι, να κανονίζει τα του πικνίκ, και να κρίνει αν η πίτα έγινε καλή ή πήρε από κάτω.

Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ....

2007-01-15T08:56:00.000-08:00

Είμαι άρρωστη. Κομμάτια. Ένα σουρνάμενο, φλεγόμενο μαυροφορεμένο κορμί. Ασορτί με την διάθεση μου. Είμαι στο γραφείο! Εργάζομαι δίπλα σε άλλα έξι φλεγόμενα και σουρνάμενα συναδελφικά κορμιά, με θολά από τον πυρετό μάτια και δεκάδες μισοάδεια φλυτζάνια με καυτό τσάι, χαμομήλι, φασκόμηλο, καφέ, καλάθια απορριμμάτων τίγκα σε βρεγμένα αηδιαστικά χαρτομάντιλα.

Να είσαι «ζωντανός-νεκρός» και να εργάζεσαι. Δηλαδή, τι εργασία, τυπικά πράγματα. Το άθλιο κορμί σου βρίσκεται στον αρρωστιάρικο χώρο. Όλα τα υπόλοιπα προσπαθούν να αντέξουν μέχρι η ώρα να πάει 7. Και όλα αυτά γιατί; Για να μην γκρινιάξει το αφεντικό που "όλοι ξαφνικά δεν προσέξαμε και αρρωστήσαμε"!! Λες και ο στόχος μου τούτο το Σαββατοκύριακο ήταν να σέρνομαι από το κρεβάτι στον καμπινέ και τούμπαλιν. Και όλα αυτά μαζί με τα παιδιά που χρειάζονται και αυτά την φροντίδα τους. Μια χαρά τακτοποιήθηκαν τα τζιέρια μου. Σουβλάκια, πίτσες και χάμπουργκερ. Ένα τέλειο διήμερο με τσάνγκφουντ και παιχνίδι χωρίς παρατηρήσεις για φωνές και δωμάτια υπό κατεδάφιση, αφού εγώ βρισκόμουν κλινήρης με ζαβά όνειρα του τύπου τεράστια ζάρια να με κυνηγούν σε ένα καταμπλέ λιβάδι με λαμέ λουλούδια και κόκκινο ουρανό, επίδραση του σούπερ κατά τα άλλα αμερικάνικου σιροπιού, προσφορά αγάπης της ξενιτεμένης κουμπάρας μου. Καλή της ώρα.
- Στείλε μου μια ντουζίνα ακόμη. Φτάνουν δεν φτάνουν για κανά μήνα.

Τούτη την άθλια στιγμή, τα μάτια μου καίνε, τα χείλη μου ξερά, η μύτη μου συναγωνίζεται αυτή του κλόουν Πεταλουδίτσο, με γυρίζει η κοιλιά μου, τα αυτιά μου τρεμοπαίζουνε αλά Νταμπο το ελεφαντάκι σε κάθε φτάρνισμα. Είμαι πλέον ανήμπορη να εργαστώ άλλο. Που έχει ακουστεί να σου επιτρέπει ο προϊστάμενος (τα μαύρα του τα χάλια ΚΑΙ αυτός) να φύγεις και να μην το κάνεις γιατί θα δώσεις δικαιώματα για σχόλια και πιθανά εργασιακά προβλήματα. Και έτσι να κολλά ο ένας τον άλλον και να σέρνουμε όλοι μαζί τον χορό του depon-panadol-bisolvon και λοιπών γιατρικών. Δύσκολοι οι καιροί για πριγκίπισσες σκληρά εργαζόμενες και δη καριερίστες.
Μια εντριβή θα με σώσει. Με πετρέλαιο. Ρίχτε μου κι ένα σπίρτο. Αναμμένο.

Κεσκέκι με κοσάρα

2006-12-22T09:19:00.000-08:00

Η γαλοπούλα, τα μελομακάρονα, οι κουραμπιέδες και τόσα άλλα εδέσματα σύγχρονα ήταν άγνωστα στον Πόντο. Αλλά και αρνί, αγελάδα, πρόβατο τα αγόραζαν, δεν είχαν για να σφάξουν. Μόνο κότες (κοσάρες) είχαν, και κότες έσφαζαν. Για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι έκαναν σαρμάδες, ψωμί καλαμποκένιο, τυροκλωστή, μουχτερό (γουρούνι) παστωμένο με γουλία (παραπούλες) και μπόλικο ρακί.
Στρώνανε το γιορτινό τραπέζι κι έπαιρνε καθένας την θέση του. Έπαιρνε ο νοικοκύρης ένα ποτήρι ρακί κι έκανε προσευχή:

« εις το όνομα του Πατρός και του Υιού κι του Αγίου Πνεύματος» και εύχονταν σ’ όλη την οικογένεια «Καλοχρονία, υειάς κι ‘ ευλογίας, και του χρόνου»

Μετά το φαγητό άρχιζε το γλέντι με χορό και κεμεντζέ, και στο τσακίρ κέφι, αρχίζαν οι πιστολιές (μπαλωθιές κατά τους κρητικούς) από όλες τις γειτονιές και γινόταν «Ανάστα ο Κύριος»!

Oρίστε το πιο απλό και ταυτόχρονα γιορτινό χριστουγεννιάτικο φαγάκι..

Κεσκέκι με κοσάρα

- μια μεγάλη κότα αλανιάρα (2 κιλά περίπου)
- 2 φλιτζάνια αποφλοιωμένο σιτάρι ή κορκότο
- 5-6 γεμάτες κουταλιές σούπας φρέσκο αγελαδινό βουτυράκι
- αλατοπίπερο.

Καθαρίσουμε και αλατοπιπερώνουμε την αλανιάρα. Γεμίζουμε τον σορβά της (κοιλιά) με σιταράκι. Την βάζουμε σε νερό με ένα κρεμμύδι στο οποίο έχουμε καρφώσει 2 καρφάκια γαρύφαλλο και το υπόλοιπο σιταράκι γύρω της και συμπληρώνουμε τόσο νερό όσο να την σκεπάσει. Βράζουμε σε σιγανή φωτιά για 4-5 ώρες.

Στo στάδιο όπου η κότα έχει διαλυθεί, αφαιρούμε τα κόκαλα και τα γαρύφαλλα. Καίμε το βούτυρο (αγελαδινό πάντα) και το ρίχνουμε στο μείγμα.
Ανακατεύουμε συνέχεια με ξύλινη κουτάλα μέχρι το φαγητό μας να χυλώσει τόσο που με το σήκωμα της κουτάλας να τραβιέται σαν κλωστή.

Βγάζουμε το κεσκέκι και το σερβίρουμε στην υπέροχη γιορτινή και βαθειά πιατέλα

Το κεσκέκι φτιάχνεται με κάθε πτηνό με ευκολόβραστη σάρκα, το δε ιδανικό πλην της κότας είναι το περιστέρι!..

Το αποφλοιωμένο στάρι το λέμε καντουμά, στη θέση του μπορεί να μπει κορκότο, αποφλοιωμένο, πλυμένο και χοντραλεσμένο στάρι (αλλά όχι πλιγούρι)

Το κεσκέκι φτιαχνόταν εκτός από τα Χριστούγεννα και στο γαμήλιο γλέντι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Αθήναιο, αντίδωρο και προκαταβολή για το μελλούμενο «σεμινάριο»

Και σ’ όλους ,αγαπημένους και μη, φίλους και εχθρούς,

«Καλοχρονία, υείας κι ‘ ευλογίας, και του χρόνου»

‘ποψ’ άγεννεθε κι αύρεν εστάθεν

2006-12-20T09:16:00.000-08:00

Έλεγε η μάνα μου, «δεν θα γίνεις μάνα και συ; τότε θα καταλάβεις»
Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω πως γινόταν να βγαίνουμε το πρωί για παιχνίδι κάτω στις αλάνες και στους γύρω δρόμους, να γυρνάμε αργά το μεσημέρι και να μην υπάρχει στο πρόσωπο της ίχνος ανησυχίας. Εκτός πια και μας παρακολουθούσε χωρίς να την υποπτευόμαστε.
Πως γινόταν να βγαίνουμε για τα κάλαντα στις γύρω γειτονιές και να μην τρέμει το φυλοκάρδι της. Κι αν έτρεμε δεν μας τό’δειχνε. Μόνο «πρόσεχε» μας έλεγε και μας σταύρωνε. Είπαμε, άλλες εποχές..
Μάνα πια και γω, τώρα καταλαβαίνω και φοβάμαι πιότερα. Πόσο θά’θελα να ξεπροβόδιζα και τα δικά μου παιδιά να πουν τα κάλαντα, να τα χαρούν, να δουν πέρα από τα δώρα συνώνυμο πια των Χριστουγέννων. Να ζήσουν έθιμα αιώνων. Άγρια η πόλη που εκτός από τον κάθε ένα κίνδυνο που παραμονεύει στην γωνία, έρχονται και οι κλειστές πόρτες των γειτόνων. ‘Αλλους κυριεύει φόβος, άλλους τσιγκουνιά, τσιγκουνιά πνευματική. Τούτη την ατμόσφαιρα μια παρέα καλαντιστών την σπάει και την φέρνει στα σωστά της. Μια παρέα μεσήλικων Ποντίων γλετζέδων που γυρνά όλους τους δρόμους της μικρής μας πόλης, αργά το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων και σταματά σε κάθε σπίτι Ποντίων. Όλες οι παλιές οικογένειες άλλωστε, γνωστές μεταξύ τους είναι. Όπως τα χρόνια τα παλιά. Μα δεν υπάρχει και σπίτι στις γειτονιές μας, ποντιακό ή μη που να μην ανοίξει πόρτα, να βγουν οι νοικοκύρηδες να καλαντίσουν μαζί. Εξάλλου οι στεντόριες περιπαιχτικές φωνές τους συνοδεία λύρας (κεμεντζέ) και τουλούμ’ ζουρνά (αγγείο) ακούγονται από εκατοντάδες μέτρα μακριά. Και δεν σταματά εκεί τούτη η χαρά, όχι. Σταματά αφού πουν όλα μα όλα τα κάλαντα.
Τα παλιά τα χρόνια, στον Πόντο, οι καλαντιστές (θυμιστάντ’) ότι χρήματα μάζευαν, τα έδιναν στην εκκλησιαστική επιτροπή που προορίζονταν για το σχολείο και τα δίδακτρα των φτωχών και ορφανών παιδιών. Οι σημερινοί δικοί μας θυμιστάντ’ δεν παίρνουν δεκάρα. Καλαντίζουν μόνο για το έθιμο, για την χαρά της γέννησης του Χριστού, για την συνέχιση του εθίμου αφού έτσι όπως πάν τα πράγματα στο τέλος θα ακούμε τα κάλαντα μόνο από πλατινιένο σιντί με ήχους τέκνο και την φωνή λαμπρού τραγουδιστή πίστας.

Κατά τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες η γέννηση του Χριστού εορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνεια, εξού και το "Χριστούγεννα πρωτούγεννα
πρώτη γιορτή του χρόνου"

Τον Δ' αιώνα η εορτή χωρίστηκε και οι Πατέρες της Εκκλησίας λαμβάνοντας υπόψιν διάφορα ιστορικά γεγονότα σε σύγκριση με τα κείμενα των Ευαγγελίων καθόρισαν την 25η Δεκεμβρίου σαν ημέρα Γέννησης του Ιησού Χριστού.

Από κείνον περίπου τον καιρό και πριν το γνωστό μας «Καλήν εσπέραν άρχοντες» οι θυμιστάντ’ έψελναν τα παρακάτω παμπάλαια κάλαντα.

Ποψιζ’νή βραδί’, καλό βραδάκι,
‘ποψ’ άγεννεθε κι αύρεν εστάθεν
Τον εγέννησεν η Αϊ Παρθένος
Τον ανέστησεν η Αϊ Μαρία.
Τον επίασαν οι σκυλ’Εβραίοι,
σκυλ’Εβραίοι και μυρ’ Εβραίοι
Τον εκρέμασαν σην Καλαμιώνα,
Καλαμιώνα και σ’αίθρα τόπον
Αμ’αφέντα και μη κοιμάσαι
Κι αν κοιμάσαι, στα ξύπνα σ’ ‘κ’ είσαι.
Ξύπνα σ’ ‘κ’ είσαι σαν το γεράκι
Και ακόνησαν σαν το παιδάκι,
άψον το κερί κ’ έλα σην πόρτα,
έξω στέκουν τα παλληκάρα,
και θυμίζ’νε την αφεντιά σου
θέλουν μήλα και πορτοκάλια

Ομολογώ πως το σκυλ’Εβραίοι ακούγεται ρατσιστικό και ίσως είναι, αλλά είπαμε, άλλοι καιροί προληπτικοί και δυσειδαιμονικοί.

Αργότερα επικράτησαν τα γνωστά Ποντιακά κάλαντα,

Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον
Χα καλή ώρα, καλή σ’ημέρα
Χα καλόν παιδί οψέ γεννέθεν
Τον εγέννησεν η Παναγία
Τον ενέστεσεν Αϊα-Παρθένος
Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάρι
Κι εκατέβεν σο σταυροδρόμι
Έρπαξαν Ατόν οι σιήλ Εβραίοι
σιήλ Εβραίοι και μύρι Εβραίοι
Α σ’ακροντικά κι α’σην καρδίαν
αίμαν έσταξεν, χολή κι εφάνθεν.
Ούμπαν έσταξεν και μύρος έτον,
Μύρον έτον και μυρωδιά.
Εμυρσίστεν ατό ο κόσμος όλον,
Για μυρίστ’ ατό κι εσύ αφέντα
Έρθαν τη Χριστού τα παλικάρια
Και θημίζνε τον νοικοκύρην,
νοικοκύριν και βασιλέα

και στο τέλος απεύθυναν τις ευχές,
«Ο Θεός να πολυχρόνια τον νοικοκύρ του σπιτί»
«Αμήν!»
«Την νοικοκυρά»
«Αμήν!»
«τον πάππο»
«Αμήν!»
«την καλομάνα»
«Αμήν!»
τ’ αγούρια και τα κορίτσια»
«Αμήν!»

Και τραγουδούσαν,

«Θεία θεία άψον το κερί κι έλα σην πόρτα. Έξω στέκουν τα παλικάρια και θημζουν την αφεντιά σας. Υείας κι ευλογίας και του χρόνου»

Τότε η νοικοκυρά άνοιγε την πόρτα με το αναμμένο κερί στο χέρι και τους υποδεχόταν όλο χαρά.

Οι μεγάλοι όμως κατά ομάδες και με συνοδεία κεμεντζέ έψελναν το Καλήν εσπέραν Άρχοντες, αλλά με άλλον ρυθμό που δυστυχώς δεν μπορώ να αποδώσω από τούτο εδώ τον χώρο. Φανταστείτε μια καθαρά ποντιακή μελωδία και προφορά. Τούτα τα κάλαντα έψελναν οι παπούδες και γιαγιάδες μου και ακόμη ψέλνουν η μητέρα μου με την αδελφή της. Τα τέκνα απολαμβάνουμε καθότι τα γράμματα εύκολα, η προφορά όμως.....

Καλήν εσπέραν άρχοντες
κι ας είναι ορισμός σας
Χριστού την θείαν γέννησιν
να πω στο αρχοντικό σας.
Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βηθλεέμ τη πόλει
οι ουρανοί αγάλλονται
χαίρει η φύσις όλη .
Εν το σπηλαίω τίκτεται
εν φάτνη των αλόγων
Ο Βασιλεύς των ουρανών
και ποιητής των όλων.
Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι
το «Δόξα εν υψίστης»
και τούτο άξιον εστί,
η των ποιμένων πίστης.
Εκ της Περσίας έρχονται
τρεις μάγοι με τα δώρα
άστρο λαμπρό τους οδηγεί
δίχως να λείψει ώρα,
φθάσαντες εις Ιερουσαλήμ
με πόθον ερωτώσι
που εγεννήθη ο Χριστός
να παν’ να τον εβρώσι.
Δια Χριστόν ως ήκουσεν
ο Βασιλεύς Ηρώδης
αμέσως ταράχθηκε
κι έγινε θηριώδης.
Ότι πολύ φοβήθηκε
δια την Βασιλείαν
μην του την πάρει ο Χριστός
και χάσει την αξίαν.
Κράζει τους μαγους και ρωτά
που ο Χριστός γεννέθεν.
-εις Βηθλεέμ ηξεύρουμε
πως η γραφή διηγάται.
Τους είπε να υπάγωσι
και όπου τον εβρώσι.
να τον προσκυνήσωσι,
να παν να τον ειπώσι,
όπως υπάγει και αυτός
για να τον προσκυνήσει,
με δόλον ο μισόθεος
για να τον αφανίσει.
Τρέχουν οι μάγοι, τρέχουσι
και τον αστέρα βλέπουν
πως θεϊκός κατέβαινε
και με χαρά προστρέχουν.
Στη Βηθλεέμ επρόφθασαν
βρίσκουν την Θεοτόκο
κ’εκράτα στας αγκάλας της
τον Άγιο της τον τόκο.

Γονατιστοί, την χαιρετούν
και δώρα την χαρίζουν
σμύρνα, χρυσόν και λίβανον.
Θεόν τον ευφημίζουν
Την σμύρναν μεν ως άνθρωπο,
χρυσόν ως Βασιλέα.
Αφού τον προσκυνήσανε
κι ευθύς πάλι γυρίσουν
και τον Ηρώδη μελετούν
να πάνε να τον έβρουν.
Πλην άγγελος εξ ουρανού
Βγαίνει τους εμποδίζει ,
άλλη οδό να πορεύουν,
αυτός τους διορίζει.
Και πάλι άλλος άγγελος
τον Ιωσήφ προστάζει
εις Αίγυπτο να πορευθούν,
εκεί να ησυχάζει.
Να πάρει και την Μαριάμ
ομού με τον υιό της
γιατ’ ο Ηρώδης του ζητεί
τον τόκο τον δικό της.
Μη βλέποντας ο Βασιλέας
τους μάγους να γυρίζουν
στη Βηθλεέμ διέταξε
παιδιά να μην αφήσουν.
Όσα παιδιά ν’έβρωσι
δύο χρονώ και κάτω
όλα να τα περάσωσι
ευθύς απ’τα σπαθιά των
Χιλιάδες δεκατέσσερα
σφάζουνε μίαν μέρα
κλαυθμό, θρήνο κι οδυρμό
είχε κάθε μητέρα,
και επληρώθη το ρηθέν
Προφητού Ησαίου,
μετά των άλλων προφητών
και του Ιερεμίου.

Ιδού και που σας είπομεν
όλην την υμνωδία
του Ιησού μας του Χριστού
γέννησιν την Αγίαν.
Και σας καληνυχτίζουμε,
πέσατε κοιμηθείτε
ολίγον ύπνο πάρετε
κ’ευθύς να σηκωθείτε
εβάλλετε τα ρούχα σας
έμορφα ντυθείτε
στην εκκλησία τρέξατε
με προθυμία μπείτε
ν’ ακούσειτε μ’ευλάβγεια
την θείαν λειτουργίαν
κι ευθύς άμα γυρίζετε
εις το αρχοντικό σας
ευθύς τραπέζι στρώσατε,
βάλτε το φαγητό σας.
και το σταυρό σας κάνετε,
γευθείτε, ευφρανθείτε
δώστε και κανενός φτωχού
όπου τα υστερείται
Και ο Χριστός μας πάντοτε
να είναι βοηθός σας
χρόνους πολλούς να ζήσετε
να είστ’ ευτυχισμένοι

Και στη συνέχεια,
«Άρχοντας, πολλάρχοντας, ο Θεός να πολυχρονίζ’ τον οικοκύριν του σπιτί’. Αμήν. Και την οικοδέσποινα...αμήν. Και τα τέκνα της...αμήν»

«Καλαμιώρα, Καλαμιώρα μ’
άψον το κερί σ’
κι έλα σην πόρτα σ’
εξ’ που στέκουν τα παλληκάρα
και θυμίζουν την αφεντιά σας
Ανά-αφέντα μ’ και μη κοιμάσαι
κι αν κοιμάσαι
στα ξύπνια σ’ εβρισκάσαι
Υιός και χαράς,
και τα παιδία
θέλουν μήλα και λεφτοκάρα»

Και εις έτη πολλά.....

Μικρα θαυματα της καθημερινοτητας μας

2006-12-19T12:38:00.001-08:00

Χθες έχασα το πορτοφολάκι μου. Το λαβότ. Μου έπεσε μέσα στο ταξί πηγαίνοντας στην γιατρό με τον μικρό.
Είχα αφήσει μέσα 60 ευρώπουλα, δεν χρειαζόμουν παραπάνω. Ένοιωσα τόσο ηλίθια που μου έπεσε από τα χέρια χωρίς να το καταλάβω που νόμιζα ότι θα εκραγώ από την βλακεία μου.
Και καλά, η γιατρός δικός μας άνθρωπος, που όχι μόνο δεν την πλήρωσα αλλά με το ζόρι μου έδωσε και 10 ευρώ για να γυρίσω πίσω! Διότι πως θα ολοκληρωνόταν η απίστευτη εκείνη ημέρα αν δεν έμενε το κινητό από μπαταρία; Έχασα και το πορτοφολάκι, ορίστε, τρίτωσε που λένε οι προληπτικοί το κακό...
Επέστρεψα παρηγορώντας με πως τουλάχιστον δεν είχα αφήσει και τα άλλα χρήματα μέσα (ως συνήθως).
Κατά τις 12 το βράδυ, χτυπά το κινητό μου που φορτιζόταν επιτέλους. Νούμερο άγνωστο.

- Παρακαλώ
- Χαίρεται.
- Χαίρεται, ποιος είναι;
- Χάσατε κάτι;
-Το πορτοφόλι μου, απάντησα σαστισμένη. Ένα κόκκινο πορτοφολάκι. Είστε ο ταξιτζής;
- Ναι
- Είμαι η κυρία με το παιδάκι που κατέβηκα στο πλαζα
- Που μενετε; θα είμαι εκεί σε 3 λεπτά

Χρειάστηκα κανα 2λεπτό να κλείσω το ορθάνοιχτο στόμα μου, και έστειλα το στεφάνι μου να με παρακολουθεί από την τζαμαρία γιατί, ξέρω γω; Πολλά γίνονται..
Βγαίνω με την ομπρέλλα μέσα στην βροχή, και πάω προς το ταξί. Μόλις τον είδα τον ξαναθυμήθηκα. Μου είχε κάνει εντύπωση η φυσιογνωμία του. Φάτσα 'ζαράκια'! Ιδού πως τα φαινόμενα απατούν.
Μου δίνει το πορτοφόλι.

- Πως με βρήκατε; Δεν έχω μέσα κάτι συγκεκριμένο.
- Είμαι ντετέκτιβ, μου απαντά με χαμόγελο Τζοκόντας και συνεχίζει..
- Έχετε μέσα μια απόδειξη από καθαριστήριο όπου φαίνονται μόνο τα τρία πρώτα γράμματα ενός ονόματος
Και από ένα καρτελάκι με διάφορα ονόματα και τηλέφωνα το ταίριαξα και σας βρήκα (ένα καρτελάκι με τα ονόματα και τηλέφωνα των συναδέλφων που έχω για παν ενδεχόμενο)

Απίστευτο!
Αυτός ο άνθρωπος, βρήκε ένα πορτοφόλι ή ακόμη πιο απίστευτο (άν υπάρχει τέτοιος όρος) ένας επιβάτης που του το παρέδωσε και έκανε τόσο ψάξιμο για ένα πορτοφολάκι που είχε μέσα 60 ευρώ. Και όχι μόνο με βρήκε αλλά μου το έφερε και στην πόρτα μου!

Τελικά η μέρα μου τελείωσε αναπάντεχα όμορφα και σίγουρα αισιόδοξα για το ανθρώπινο είδος.

Είθε να αναγνωρίζουμε τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας μας!

Μελένια Χριστούγεννα

2006-12-15T12:42:00.000-08:00

Κι αφού οι δρόμοι, τα μπαλκόνια, οι γλάστρες και οι ταράτσες στολίστηκαν με πολύχρωμα λαμπιόνια σε πείσμα των ξέχυλων σκουπιδοντενεκέδων και βρωμερών πεζοδρομίων, κι αφού η τιμή της γαλοπούλας συναγωνίζεται τον δείκτη nikkei, τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες φιγουράρουν στις βιτρίνες ζαχαροπλαστείων, φούρνων, Σ/Μ, ίσως και περιπτέρων (κάπου έπεσε το μάτι μου!), αφού έδωσα σκληρή μάχη με το μικρό χελωνονιτζάκι μου να μην κάνουμε την βεράντα μας τσίρκο Μεντράνο, συμβιβάστηκα με μια μικρή κούκλα Άη Βασίλη (Άγιε μου συχώρα την ανέδεια μας) σε φωτεινή σκάλα, πήρα τον 13ο μισθό μου αγκαλιά με την άδεια μου και με είδαν επιτέλους τα παιδιά μου και το σπίτι μου!
Έστρωσα στο τέλος τέλος τα χαλάκια μου (μπας και μείνουν καθαρά μέχρι τα Χριστούγεννα), στολίσαμε το artistic χριστουγεννιάτικο δέντρο μας, και είπαμε να μην ντεμπελιάσουμε, αλλά να προσπαθήσουμε να χαρούμε τις γιορτές με όλο μας το είναι, δηλαδή απλά κι ανθρώπινα.
Χριστούγεννα λοιπόν χωρίς μελομακάρονα δεν γίνονται, αλλά όχι με αγοραστά σε τρέντι συσκευασία, έτσι για το έθιμο. Αλλά μελομακάρονα σπιτικά και μυρωδάτα. Μελομακάρονα παραδοσιακά αναντάμ παπαντάμ. Γιατί άμα δεν μυρίσει το σπιτικό σου κανέλα και γαρύφαλλο, δεν κουραστείς και ιδρώσεις για να προσφέρεις στους αγαπημένους σου αυτό που έφτιαξες με αγάπη (κι ας σου άρπαξε λίγο στον πάτο) πως θα δεις την γιαγιά σου ολοζώντανη με την μαύρη μαντήλα να πλάθετε την ζύμη και να κάνετε "σουτζούκια". Τι αναμνήσεις θα έχουν τα δικά σου παιδιά από τα παιδικά τους Χριστούγεννα; Το πρώτο τους playstation3 που πήραν για Χριστουγεννιάτικο δώρο στα εφτά τους χρόνια; Καλό κι αυτό αλλά συγκρίνεται με την γεύση και το άρωμα της γιορτής;

Η συνταγή που παραθέτω είναι για τα περίφημα Σμυρνέϊκα ισλί. Τα γεμιστά μελομακάρονα με καρύδι και μπαχαρικά. έστω και με αναπροσαρμογή. Και για την αισθητική παραθέτω το χειρόγραφο, κιτρινιασμένο και λερωμένο. Αληθινό δηλαδή!

Ισλί μελομακάρονα

Ας μελώσουμε τα Χριστούγεννα με μελομακάρονα και στην συνέχεια ας τα χιονίσουμε με κουραμπιέδες!

Μια φορα και ενα.... μπαζαρ!

2006-12-14T00:05:00.000-08:00

Επίλογος ενός θαύματος:

"Στην έσχατη κρίση δεν θα ρωτηθώ πόσες θρησκευτικές διαλέξεις παρακολούθησα, πόσες μετάνοιες έκανα κατά την διάρκεια των προσευχών μου, πόσο αυστηρά νήστεψα.
Μα θα ρωτηθώ: Έδωσα τροφή στους πεινασμένους, ρούχα στους γυμνούς, φρόντισα τους άρρωστους, επισκέφτηκα τους φυλακισμένους; Αυτά είναι όλα που θα ρωτηθώ. Ο δρόμος για τον Θεό βρίσκεται μέσα από την αγάπη για τους άλλους ανθρώπους και δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος"

Κρύο και κανέλλα

2006-11-04T08:08:00.000-08:00

Φθινοπώριασε για τα καλά, σήμερα μάλιστα χειμώνιασε καλά καλά.
Η γη (έστω τα παρτέρια βρε αδελφέ) ποτισμένα από την βροχή, ο αέρας κρύος και καθαρός, τα φυλλώματα καλά πλυμένα αστράφτουν κάτω από τον ήλιο που'βγαλε τα δόντια του , ανάψανε τα τζάκια και τα καλοριφέρια κι ο αέρας μυρίζει ανάκατα σόμπα και ....Πάσχα ! Οι νερατζιές ξανάνθισαν και με αποσυντόνισαν, ξαφνικά ένοιωσα μια παράλογη κούραση . Λες και μπήκα σε μια μηχανή του χρόνου και "έτρεξα" πέντε μήνες μπροστά. Κι όλα αυτά μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, εξαιτίας κάποιας νερατζιάς κι ενός τρελού νυχτολούλουδου που ξεγελάστηκε από την καλοκαιρία κι είπε να ξανανθίσει.
Τελικά όλα θέλουν τον χρόνο τους και την σειρά τους. Όπως και η γεύση. Ο κολιός τον Αύγουστο και η κανέλα τον χειμώνα. Ζεστή κανελομένη μηλόπιτα, κανελάδα, καφές καυτός πασπαλισμένος με κανελα, αρωματικό ρυζόγαλο....

Βάζω χοντρές μάλλινες κάλτσες, φουλάρω το τζάκι, κάθομαι οκλαδόν στην μεγάλη μαξιλάρα κι ανοίγω το πολύτιμο τεφτέρι της γιαγιάς Βασώς.

Κανελλομένο ρυζόγαλο με πορτοκάλι

1 λίτρο γάλα πλήρες
2 φλυτζανάκια του καφέ ρύζι γλασσέ
5 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
1 κουταλιά του γλυκού νισεστέ

Βάζω το ρύζι (χωρίς να το πλύνω) σε ένα κατσαρολάκι με ένα δάκτυλο νερό.
Φουλάρω την φωτιά και όταν πάρει βράση (κανά 5λεπτο μετά) ρίχνω το γάλα.
Ανακατεύω, χαμηλώνω την φωτιά στο ενάμισυ και αφήνω να ψηθεί το ρυζάκι στο γάλα για κανα μισάωρο με τρία τέταρτα. Ανακατεύω τακτικά.
Ένα τέταρτο πριν το τέλος προσθέτω την ζάχαρη. Πριν αποσύρω από την φωτιά ρίχνω και τον νισεστέ διαλυμένο σε λίγο νεράκι.

Έτσι καυτό όπως είναι, γεμίζω μικρά πορσελάνινα χρωματιστά μπωλάκια -σιέλ και βεραμάν - κι αφήνω να κρυώσει το ρυζογαλάκι και να πήξει καλά. Πασπαλίζω με κανέλα και τριμμένη φλούδα πορτοκαλιού. Καμμιά φορά ρίχνω την τριμμένη φλούδα μέσα στο ρυζόγαλο μαζί με την ζάχαρη για νά'ναι η γεύση του πορτοκαλιού ακόμα πιο έντονη.

Παίρνω το βιβλίο μου στο ένα χέρι, το ρυζογαλάκι μου στο άλλο και στρώνομαι μπροστά στο αναμένο τζάκι με έναν αχνιστό καφέ στην καυτή του ποδιά.

Επιτέλους, μύρισε κρύο, κανέλλα και χειμώνας...

καινούργιο ντεπιεδάκι

2006-11-02T16:17:00.000-08:00

το φθινόπωρο ήρθε
τα σχολεία -εν τέλει- άνοιξαν
τα καινούργια βιβλία ντύθηκαν με κολλαριστή ζελατίνα και από τις καινούργιες τους κατακόκκινες κασετίνες, δανείστηκα λίγα μολυβάκια για το νέο μου ντεπιεδάκι.
Σχέση με τ' αστέρια και τα πεφταστέρια ουδεμία. Αλλά σαν μαμά, αλλάζω με τα παιδιά μου και παλιμπαιδίζω (όσο με παίρνει). Εξάλλου το χαρτί και το μολύβι ταιριάζει στα γραπτά μου τα πολύπαθα.
Καλό χειμώνα πια και ......επιστρέφω οσονούπω !

ωραίος γάμος γένηκε σ'ολάνθιστο περ'βόλι

2006-07-11T01:23:00.000-07:00

στης Αίγινας την Παναγιά
σε δροσερό ακρογιάλι,

την ώρα που ο ήλιος έδυε
κι έλουζε τα μαλλιά τους,

μιαν ευχή εκάμανε
νά΄ναι μαζί για πάντα,

νά'ναι ο Θεός τους βοηθός
να τους βλογεί για πάντα.

Ο ήλιος εβασίλεψε
εβγήκε το φεγγάρι,

μεμιάς αγκαλιαστήκανε
φωτίστηκαν ολούθε,

γλέντι μεγάλο αρχίνησε
κι ακόμα τραγουδούμε !

όλα τά'χε η Μαριωρή, το φερετζές της έλειπε...

2006-06-26T04:25:00.000-07:00

Σύκα αυγουστιάτικα

2006-06-05T07:52:00.000-07:00

Καλοκαίριασε. Τέλεια. Ραντάκι, σορτσάκι, πεδιλάκι, καφεδάκι και μεζέ στην βεράντα επί καθημερινής βάσεως. Απογευματινές ποδηλατάδες στις γειτονιές, αρμύρα, ούζο, ηλιοβασίλεμα.

Δεν με συγκινεί το καλοκαίρι για την ζέστη βέβαια, ούτε για τη θάλασσα τόσο, εγώ είμαι του βουνού παιδί, αλλά για τα φρούτα τα καλοκαιρινά. Κεράσια χάντρες, καρπούζια δροσερά, πεπόνια γλυκά, κορόμηλα ξυνούτσικα, ροδάκινα , γιαρμάδες, βερύκοκα βελούδινα, νεκταρίνια ζουμερά, σταφύλια μεστά και πάνω από όλα....σύκα. Σύκα μελένια. Μικρά, μεγάλα, πράσινα, μαύρα, βασιλικά και μη. Σύκα αυγουστιάτικα !

Ένα πανεράκι μαύρα γλυκύτατα σύκα, μαζεμένα από την δική μας συκιά εν Αιγίνης είναι το καλύτερο πρωινό. Είναι μελωμένα, μα πιο νόστιμα αν τα μαζέψεις μοναχός σου, με γυμνά χέρια και μπράτσα αψηφώντας το γαλακτώδες υγρό τους και τα σκληρά άγρια φύλλα τους. Γιατί η συκιά μας έχει μαύρα σύκα αλλά όχι βασιλικά. Είναι μικρά, γλυκά, στάζουν μέλι και το φύλλωμα της είναι άγριο και σκληρό σαν γυαλόχαρτο. Πολύ καλό αυτό, λέει η μαμά Κωνσταντινιά, γιατί την προστατεύουν από τις αρρώστιες.

Κάποτε, τα αυγουστιάτικα σύκα τα μάζευε μόνο ο πατέρας μου, ήταν μια από τις αγαπημένες του ασχολίες και το πιο αγαπημένο του φρούτο. Τα δέντρα τα είχε φυτέψει ο ίδιος, τα περιποιόταν ο ίδιος και εκείνος πάλι μάζευε τους πολύτιμους καρπούς κάθε πρωί για το πρωϊνό όλων μας, συνοδία ψωμιού, τυριού και καφέ.. Ότι περίσσευε γινόταν και ακόμη γίνεται ρετσέλι. Τώρα, η σκυτάλη είναι στα δικά μας χέρια και κάθε φορά που μαζεύω σύκα εκτός των άλλων θυμάμαι και πόσο προνοητικός και προσεκτικός άνθρωπος ήταν. Φορούσε πάντα ένα πουκάμισο με μακριά μανίκια και γάντια για να προστατέψει τα χέρια και τα μπράτσα από τον γαλακτώδη χυμό τωνφρούτων και το άγριο φύλλωμα. Δεν του μοιάζω...κάθε φορά όρμώ ανυπόμονα και με λαχτάρα να συλλέξω τους μελωμένους καρπούς και όπως είναι φυσικό κάθε φορά καταλήγω να τους απολαμβάνω με χέρια άσπρα από το τάλκ. Χαλάλι!!

Ο Αιγινήτικος τόπος φημίζεται όχι μόνο για τα κανάτια (που τα γνήσια δεν τα βρίσκεις πια) και τα φυστίκια αλλά και για τις πολλές πάμπολλες συκιές και φραγκοσυκιές. Μια από αυτές ζει και βασιλεύει σε μια γωνιά του κήπου μας. Την ποτίζουμε,την φροντίζουμε και όλο λέω να φτιάξω μια μαρμελάδα με τους καρπούς της και όλο λόγια είμαι.

Προς το παρόν, φτιάχνουμε ρετσέλι. Το σύκο, εμείς οι Πόντιοι το κάνουμε ρετσέλι. Δεν είναι γλυκό του κουταλιού μα κι ούτε μαρμελάδα. Είναι κάτι άλλο, κάτι μοναδικό. Για το γλυκό του κουταλιού χρειάζεσαι άγουρα συκαλάκια. Για την μαρμελάδα ώριμα και λειωμένα. Στο βασιλικό όμως «ποντιακό» ρετσέλι, τα σύκα τα θέλουμε ώριμα και ολόκληρα. Με το κοτσανάκι τους για να μην διαλυθούν.
Τρώγεται και σκέτο (σαν γλυκό κουταλιού), αλλά είναι "άπαιχτο" πάνω σε παχιά φέτα χωριάτικου ψωμιού με λίγο βουτυράκι. Την Σαρακοστή χωρίς βούτυρο είναι το καλύτερο πρωινό.

Ιδού και η παραδοσιακή συνταγή της μαμάς Κωνσταντινιάς. Είπαμε, της μαμάς της, της γιαγιά της και όλο προς τα βάθη των χρόνων.

Η απλότητα της γεύσης σε όλο της το μεγαλείο.....

Ρετσέλι

Υλικά

2 κιλά ώριμα σύκα ολόκληρα με το κοτσάνι τους πολύ καλά πλυμένα
1 κιλό ζάχαρη
2-3 ποτήρια νερό

Ετοιμασία

Σε μία μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε το νερό με την ζάχαρη, να βράσει σε σιγανή φωτιά ώσπου να λειώσει η ζάχαρη και να γίνει σιρόπι.

Αφήνουμε το σιρόπι να πάρει 1-2 βράσεις και ρίχνουμε τα σύκα.

Τα αφήνουμε σε σιγανή φωτιά έως ότου μαραθούν.

Κάπου-κάπου ανακατεύουμε και ξαφρίζουμε εάν κάνει αφρό.

Χρειάζεται περίπου 1 - 1/2 ώρα γιατί το σύκο είναι ολόκληρο και βγάζει και αυτό το δικό του νεράκι.

Για να είμαστε σίγουροι ότι το σιρόπι έχει δέσει καλά, ρίχνουμε μία σταγόνα πάνω στο νύχι μας, εάν δεν απλώσει η σταγόνα το σιρόπι είναι έτοιμο.

Το αφήνουμε στην κατσαρόλα ώσπου να κρυώσει. (Εάν δηλαδή το φτιάξαμε το απόγευμα θα το αφήσουμε έως το πρωί.) και γεμίζουμε βάζα τα οποία έχουμε πλύνει και σκουπίσει πολύ καλά. Σκεπάζουμε τον λαιμό του βάζου με ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο και κλείνουμε με το καπάκι ερμητικά.

Τα βάζα δεν χρειάζεται να είναι αποστειρωμένα εάν το σιρόπι είναι καλά δεμένο.Εναλλακτικά - καλού κακού - μπορούμε να τα διατηρήσουμε στο ψυγείο. Διατηρούνται για πάρα πολύ καιρό.

Καλή πετυχεσιά!

Τα καλύτερα κανάτια είναι τα Αιγινήτικα

2006-05-24T02:15:00.000-07:00

Η Αίγινα φημίζεται για πολλά, κυρίως για το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου, τα φιστίκια και.... τα κανάτια!

Για ‘μένα που δεν εργάζομαι στο νησί για να εξαρτώμαι οικονομικά από αυτό, με αναπαύει εγωϊστικά το να μην γνωρίζουν πολλοί τις χάρες της. Είναι όμορφη, δροσερή, ακόμα ξέγνοιαστη, πευκόφυτη από την μια, γεμάτη φιστικιές (ευτυχώς) ή μόνο πέτρες και βράχια από την άλλη. Με τα νεοκλασικά της στη χώρα, την μεσαιωνική πόλη, τα μοναστήρια της, τις υπέροχες θάλασσες της, το φαλακρό ενεργό ηφαίστειο της, τα ψαροχώρια , τα καλά κρυμμένα μαγευτικά ορεινά χωριουδάκια, τα ξωκλήσια, την ιστορία της... Απολαμβάνω κάθε μέρος της , κάθε πεζούλα, κάθε αμμουδιά, μα και κάθε λιχουδιά της. Αποφεύγω τις προσωπικές αναμνήσεις και τρέχω στο παρόν χωρίζοντας το σε εποχές.

Κυριακή πρωί για προσκύνημα και ευλογία στον Άγιο Νεκτάριο, στην Παναγιά Χρυσολεόντισσα, στον Άγιο Μηνά .. Μέχρι να ζεστάνει ο καιρός και σιγά σιγά να έρθει η άνοιξη.. . να μπουμπουκιάσουν τα δεντράκια, να πρασινίσει η γη, να βγουν τα πρώτα γεννήματα στα χωράφια... να ξεμυτίσουν τα σαλιγκάρια... να ευωδιάσει ο αέρας από τα πολλά αρώματα, να χορτάσουν τα μάτια από τα πολύχρωμα χωράφια, τους λουλουδιαστούς κήπους. Να φορέσουμε κοντομάνικο και καπέλο και να ανεβούμε στα εκκλησάκια, στην παλιά χώρα. Να περιδιαβούμε στα στενά μονοπάτια, να μπούμε στα λίγα όρθια εκκλησάκια, να προσκυνήσουμε και να φανταστούμε τον μεσαίωνα και την τρομερή εποχή του Μπαρμπαρόσα. Όπου τρακόσες εξηνταπέντε εκκλησιές ήταν κάποτε στον μικρό λόφο. Λένε μάλιστα πως είχε και άλλα τόσα σπίτια, κάθε σπίτι είχε και το εκκλησάκι του, κάθε εκκλησάκι με τις πολεμίστρες ακόμη και μέσα στο ιερό, να ρίχνει μια ματιά την ώρα της Θείας λειτουργίας ο παπάς. Μα και με μικρές κρυψώνες για τα παιδιά και τα κειμήλια. Στα μέσα της ανηφοριάς, η επισκοπή όπου λειτούργησε ο Άγιος Διονύσιος. Κάτω από τα λίγα και μοναδικά δεντράκια του λόφου που σκιάζουν την επισκοπή, μπορούμε να δούμε με τα μάτια της φαντασίας μας τους πιστούς να κάθονται ένα γύρω από την εξώπορτα της εκκλησιάς και να ακούν με προσοχή τον Άγιο καθισμένο στο μικρό βραχάκι που τους μιλά για τόσα και τόσα όμορφα πράγματα.
Γυρνώντας αριστερά το κεφάλι, κάτω χαμηλά το μοναστήρι του Άγιου Νεκτάριου και πιο πίσω η νέα μεγάλη εκκλησιά, όπου πολύ μελάνι έχει χυθεί και πολύ περισσότερη γκρίνια έχει ζαλίσει το μυαλό μας για το χτίσιμο της και τα έξοδα της. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ας την αφήσουμε για τους περίεργους και ας συνεχίσουμε την ανηφοριά στην κορυφή του λόφου με την εκκλησιά με τα δυο ιερά, τον Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Γεώργιο. Δεν χρειάζεται να αναφέρω την περίοδο των Χριστουγέννων ή του Πάσχα.

Δεν υπάρχει τόπος, μέρος και γωνιά που να μην ομορφαίνει και να ευωδιάζει, πόσο μάλλον η Αίγινα. Ένα νησί που είναι τόσο κοντά αλλά και όσο πρέπει μακριά, με τα δάση του, τα φιστίκια και κάππαρη του, τα παντού φυτρωμένα θυμάρια, τους λίγους εναπομείναντες κεραμοποιούς, τα αμαξάκια με τα άλογα, την όμορφη χώρα με τα νεοκλασικά και τα ορεινά γραφικά χωριά , το μοναδικό , τα αρχαία της μνημεία –την Αφαία, τον ναό του Ελλάνιου Διός στη κορυφή του πιο ψηλού βουνιού, την κολόνα - τις φραγκοσυκιές, τις συκιές και το γερεμέζι που το φτιάχνουν τώρα πια ελάχιστοι.

Και για να μην σας αφήσω ορεξάτους, όσοι πιστοί στις παραδόσεις, στα αγνά προϊόντα και την προσωπική προσπάθεια, έψαξα, ρώτησα και έμαθα από μια γλυκύτατη μοναχή πως το φτιάχνουν αυτό το γερεμέζι.

Φροντίζουμε για φρέσκο κατσικίσιο γάλα που το πήζουμε λίγο το βραδάκι με δυο κουταλιές έτοιμο γερεμέζι για την ζύμωση ή στην χειρότερη με απλό πλήρες γιαουρτάκι, αυτό στο πήλινο με την πέτσα. Αν είναι καλοκαίρι ρίχνουμε λίγο αλατάκι να μην παραξινίσει. Το πρωί πια, αφού έχει μισοπήξει, το παίρνουμε και το βάζουμε σε ένα σφιχτό τουλπάνι ή πάνινη σακούλα. Το κλείνουμε και το κρεμάμε όξω σε κανά δέντρο. Τα ζουμιά τρέχουν, θα χάσει πολλά. Την άλλη μέρα προσθέτουμε τόσο γιαούρτι όσο να ξαναγεμίσει η σακούλα. Αυτό επαναλαμβάνεται μέχρι η σακούλα να μένει γεμάτη. Δεν χρειάζεται πολύ στον αέρα, 3-4 μέρες. Το προϊόν που θα πάρουμε τέλος θα είναι ένα μαλακό, κρεμώδες τυράκι, σαν την κοπανιστή ένα πράγμα αλλά κατάλευκο. Η γεύση του είναι υπόξινη στην αρχή και γλυκαίνει στο τέλος σαν γλυκιά μυζήθρα. Είναι ολόπαχο αλλά ανάλατο. Τέλειο πάνω σε μια φέτα φρέσκο ψωμάκι ή κριθαρένιο παξιμάδι. Κάποτε το διατηρούσαν σε πήλινο Αιγινήτικο κιούπι, τώρα στο ψυγείο αφού περιχύσουμε με ελαιόλαδο την επιφάνεια του, γιατί το γερεμέζι είναι ευαίσθητο. Όσο καλά διατηρείτο στο κιμιλένιο κιούπι άλλο τόσο χαλάει μέσα στο ψυγείο αν δεν το σκεπάζει προστατευτικά το λαδάκι.

Όπως αντιλαμβάνεστε την λατρεύω την Αίγινα και ας μην έχει αρκετό νερό και ας τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στην πηγή για ανεφοδιασμό....και ας μην είναι καν ο γενετήσιος τόπος μου.

φωτό από εδώ, και εδώ και δυστυχώς ούτε μια με κανάτι

19η Μαίου - Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

2006-05-17T02:21:00.000-07:00

Με απόλυτο σεβασμό στα θύματα κάθε γενοκτονίας απανταχού της γης, επιτρέψτε μου λίγες γραμμές σαν φόρο τιμής στις ζωές που υπέφεραν, χάθηκαν, επέζησαν και μας μεγάλωσαν με αφηγήσεις, στερήσεις και απέραντη αγάπη!

Έχουν περάσει κοντά 90 χρόνια από τότε που ο Ποντιακός Ελληνισμός ξεριζώθηκε από τα χώματα που γεννήθηκε και ξαναρίζωσε σε αυτά, τα μητρικά,τα Ελληνικά. Σε αυτά από όπου ξεκίνησαν οι πρόγονοι του, οι αρχαίοι Ίωνες , σαν άποικοι. Σε αυτά που γύρισαν οι απόγονοι του σαν πρόσφυγες.

Όλοι όσοι δηλαδή κατάφεραν να φτάσουν, ζωντανά υπολείμματα, σκιές των αλλοτινών εαυτών τους, γεμάτοι θλίψη, φόβο ολοζώντανο και απέραντο πόνο για τον χαμό της πατρίδας, της οικογένειας, των ίδιων τους των εαυτών. Άποροι, άπλυτοι, γεμάτοι αρρώστιες από τις κακουχίες, είχαν μια μόνο επιλογή, να μαζέψουν όσο κουράγιο τους απόμεινε και να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους, Όχι τις δικές τους, αυτές πέθαναν εκεί, στην Ποντιακή γη και στην θάλασσα . Στην απέραντη βαθιά και άγρια θάλασσα.

Πέθαναν εκεί, μέσα στα αποκαΐδια των σπιτιών τους, στα τούρκικα χαρέμια όπου κατέληξαν οι πιο όμορφες από τις κόρες, όσες γλίτωσαν την ατίμωση και την θανάτωση τους.

Πέθαναν εκεί στα άγρια βουνά, μαζί με τους αντάρτες.

Πέθαναν εκεί, στις ατέλειωτες πορείες θανάτου, όπου γυμνοί, ξυπόλυτοι, χωρίς τροφή, χωρίς νερό, δερνόμενοι και υβριζόμενοι, όπου όσοι δεν δολοφονήθηκαν από τους δήμιους τους, πέθαναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια.

Εκεί όπου το ταξίδι προς τον θάνατο, ήταν ο ίδιος ο θάνατος!.

Συντρίμμια της ζωής, μάζεψαν τα κουράγια τους, για τα παιδιά τους που έζησαν, για τα παιδιά που θα γεννιόντουσαν. Περισσότεροι από 700.000 πρόσφυγες από την Μικρασία και τον Πόντο εγκαταστάθηκαν στην Μακεδονία, την Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου, την Αθήνα. Με αγώνες μέσα από αντιξοότητες και εμπόδια, αλλά με πίστη στην Ελλάδα και το αύριο, ρίχτηκαν στην δουλειά, δούλεψαν την γη, την πότισαν με αίμα και ιδρώτα, ξαναέστησαν το σπιτικό τους για να πολεμήσουν και να θυσιαστούν και πάλι, στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, την Γερμανική κατοχή, τον εμφύλιο.

Ο πόνος και ο φόβος για ότι έζησαν για ότι έχασαν, έγινε θύμηση ευλαβική, νοσταλγικό τραγούδι για το χτες και αγώνας για το αύριο. Καινούργια μορφή πήρε ο τόπος, σαν να μπήκε νέο αίμα στις φλέβες του. Κάτω από τον Ελληνικό ουρανό, στο ίδιο χώμα, ζώντας μαζί όλοι οι Έλληνες, Μακεδόνες, Θράκες, Πόντιοι, Μωραΐτες, Νησιώτες, Ρουμελιώτες, Σμυρνιοί, Πολίτες και άλλοι, έμοιασαν με τον καιρό τόσο πολύ μεταξύ τους, ώστε σήμερα πια δεν ξεχωρίζεις ούτε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ούτε τις διαφορές τους. Για άλλη μια φορά οι Έλληνες, δείχνοντας το ενιαίο και αδιαίρετο χαρακτηριστικό τους, ξεπέρασαν την τραγωδία της πιο μεγάλης καταστροφής των τελευταίων χρόνων. Και είναι κρίμα σήμερα, αδέλφια μας Έλληνες, παλιννοστούντες Πόντιοι να αντιμετωπίζονται σαν παρείσακτοι και να τίθεται υπό αμφισβήτηση η Ελληνικότητα τους * με το να χαρακτηρίζονται ως Ρωσοπόντιοι ή Ρωσοέλληνες, αυτών όπου οι πρόγονοι τους γενοκτονήθηκαν ακριβώς για την ίδια ιδιότητα, την ελληνική εθνικότητα και την ορθόδοξη πίστη τους.

Η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης, τιμά το κουράγιο των τρομαγμένων, κατατρεγμένων και ταλαιπωρημένων θυμάτων που μπόρεσαν να κλείσουν στις ψυχές τους τις αλησμόνητες πατρίδες και να τις αναστήσουν από την αρχή.

σημ.
Για τον Ποντιακό Ελληνισμό, την κουλτούρα, την ιστορία,την γενοκτονία μέσα από βιβλία, ντοκουμέντα, προσωπικές διηγήσεις, ομιλίες, σημειώνω τα παρακάτω:

1. H Μαύρη Βίβλος
2. Η γη του Πόντου (Δ.Ψαθάς)
3. Τοπάλ Οσμάν
4. Στατιστική των Σουρμένων (σπάνια έκδοση)
5. www.pontos.org
6. www.pontiaka.tk
7. www.efxinospontos.org
8.www.pontos-stuttgart.de
9. users.forthnet.gr/the/Fotiadis (προσωπική σελίδα του Καθηγητή ΑΠΘ Κώστα Φωτιάδη)
10. www.geocities/pontos1923/pages/
11. www.pontians.info/
12. www.hri.org/forum/diaspora/pontos

πλούσια συλλογή σχετικών βιβλίων θα βρείτε από τις εκδόσεις Κυριακίδη.

σχετικές φωτογραφίες εδώ

ακούτε radiopontos

η Ρωμανία κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο

* διαβάστε σχετικά στο ιστορικό σημείωμα της ενότητας

τη Θωμά 'ς σα Σούρμενα

2006-04-26T02:02:00.000-07:00

Για τους Σουρμενίτες (και γενικά τους Ποντίους) ο Απόστολος Θωμάς είναι ο προστάτης άγιος. Την ημέρα της μνήμης του το «γλεντάμε» παραδοσιακά (όσο γίνεται στην Ελλάδα του 21ου αιώνα) με κεμεντζέ, ταούλ’τουλούμ’, γαβάλ, κρασί, χαψία και χορό. Πολύ χορό. Χορό να τρέμει η γης.

Του Θωμά, τελείται και το «ταφικό έθιμο».
Επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών και κεκοιμημένων προσφιλών προσώπων.
Στον Πόντο, το δημοφιλέστερο πανοϋρ γίνονταν στο Τσίτα των Σουρμένων. Στο χωριό της γιαγιάς Βασώς. Έρχονταν από τα γύρω χωριά τα οποία μπορεί να απείχαν χιλιόμετρα ολάκερα μεταξύ τους. Σε κείνο το πανοϋρ γίνοταν και τα λογοδοσήματα, τα ταιριάσματα.
Ουσιαστικά, κάνουμε Ανάσταση με τους νεκρούς μας! Γλέντι κανονικό με κόκκινα αυγά, τσουρέκια, μεζέδες, ρακί και λύρα και χορό.
Τα παλαιά τα χρόνια, όταν ακόμα ζούσε ο περίφημος λυράρης Μπαϊρακτάρης και οι πιο πολλοί πρόγονοι μας (μικρά παιδιά το ’22) εσείετο η γης, από την σέρα , το κότσαρι, το τικ.
Τούτα τα χρόνια, ο χορός αναβάλλεται για το απόγευμα, στην πλατεία που όλους τους καλούς χωράει. Με συγκροτήματα από άλλες πόλεις αλλά και εκτός Ελλάδος. Ακόμη, Κρήτες, Αρμένιοι, Βλάχοι, έρχονται να γλεντήσουμε όλοι μαζί, παρέα. Κατά χιλιάδες συρρέουν από παντού επισκέπτες Πόντιοι και μη για να γλεντήσουμε μαζί, ομόψυχα και ειλικρινά.

Το έθιμο συνεχίζεται χωρίς διακοπή από το 1928 και εύχομαι, πέρα από το «πανηγυριώτικο» που κολλά παντού σαν την μέλισσα στο μέλι, να διατηρηθεί η ουσία του όλα τα επόμενα χρόνια

Φέτος το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Σήμερα Τετάρτη 26 Απριλίου 2006
9.00 μ.μ στο πολιτιστικό κέντρο της ένωσης Ποντίων Σουρμένων»

Ποντιακό Θέατρο
από την θεατρική ομάδα της Ένωσης Ποντίων νομού Μαγνησίας
με 3 μονόπρακτες κωμωδίες
« Η Ζουρνα»
«ο Γιάγκον, ο Κουντουρατζής»
« Ο εφοριακόν»

Αύριο Πέμπτη 27 Απριλίου 2006-04-26
9.00 μ.μ στο πολιτιστικό κέντρο της ένωσης Ποντίων Σουρμένων»

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
Ομιλητής: Κώστας Φωτιάδης
Καθηγητής Ιστορίας Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Παρασκευή 28 Απριλίου 2006
8.30 μ.μ στο πολιτιστικό κέντρο της ένωσης Ποντίων Σουρμένων»

Προβολή ταινίας
«Περιμένοντας τα σύννεφα»
Αφορά την γεγοκτονία απο το 1916 μέχρι το 1923
Αξίζει να σημειωθεί πως το έργο είναι παραγωγή γαλλικής εταιρείας και χρηματοδοτήθηκε από την ευρωπαϊκή ένωση και είναι αποτέλεσμα συνεργασίας των κέντρων κινηματογράφου Ελλάδος και Τουρκίας.

Σάββατο 29 Απριλίου
07.45 μ.μ Πλατεία Σουρμένων

Χοροί από τα συγκροτήματα:

- Ένωση Ποντίων Περάματος «Ο Πόντος»
- Σύλλογος Κρητών Ελληνικού «Ο Ψηλεορείτης»
- Ποντιακός Σύλλογος Καλαμαριάς, Θεσσαλονίκης
- Πολιτιστικός Σύλλογος Ποντοκώμης νομού Κοζάνης

Ακολουθεί Ποντιακό παραδοσιακό γλέντι με κεμτζέ, ταούλ΄τουλούμ’ κρασί και χαψία.....

Το πρόγραμμα παρουσιάζει ο Λάζος Τέρας

Κυριακή 30 Απριλίου

10.00 π.μ
Δοξολογία και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σουρμένων

Πομπή προς το κοιμητήριο Σουρμένων

11.00 π.μ.
Ταφικό έθιμο

07.45 μ.μ Πλατεία Σουρμένων
Ποντιακοί χοροί από τα συγκροτήματα:

- Σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου & Περιχώρων «Οι Ακρίτες» Κιλκίς
- Καλλιτεχνική Στέγη Ποντίων Βορείου Ελλάδος
- Ένωση Ποντίων Σουρμένων (μη τους χάσετε!)

Ακολουθεί ακόμη ένα Ποντιακό παραδοσιακό γλέντι με κεμετζέ, ταούλ΄τουλούμ’ κρασί, χαψία και χορό έως το πρωί.....

Χριστός Ανέστη!

Χρόνια πολλά και καλά και όπως ευχήθηκε πολύ σωστά μια νέα μου φίλη,

«είθε οι φίλοι να μένουν πάντα φίλοι»